در آیینه‌ کلام امام هستی، خداوند نه‌تنها بخشنده، بلکه عینِ جود و سخاوت معرفی شده است. این فراز قدسی تأکید می‌کند که فرمان و ستایش حق در میان خلق آشکار است و شکوه او در آیینه بخشندگی‌اش تجلی می‌یابد. نکته شگفت‌انگیز در تبیین مهدوی، پارادوکس زیبای «فزونی در عین بخشش» است؛ جایی که کثرتِ عطا، برخلاف منطق مادی، نه تنها از دارایی حق نمی‌کاهد، بلکه جود و کرم او را شکوفاتر می‌سازد. فهم این حقیقت، دریچه‌ای نو به سوی توکل و درک قدرت بی‌رقیب «عزیز وهاب» می‌گشاید.

امام مهدی علیه السلام می‌فرماید:

الحَمدُ للّهِ الفاشی فِی الخَلقِ أمرُهُ وحَمدُهُ، الظّاهِرِ بِالکَرَمِ مَجدُهُ، الباسِطِ بِالجودِ یَدَهُ، الَّذی لا تَنقُصُ خَزائِنُهُ ولا تَزیدُهُ کَثرَةُ العَطاءِ إلاّ جودا وکَرَما، إنَّهُ هُوَ العَزیزُ الوَهّابُ.

سپاس، خدایی را که فرمان او و ستایشش در میان خَلق، پراکنده و آشکار است ؛ آن که شُکوهش با بخشندگی، هویداست و دستش به سخاوت، گشوده است؛ آن که بخشش زیاد، نه از گنجینه هایش می‌کاهد و نه بر آن می‌افزاید، مگر بر بخشندگی و کَرَمش. همانا او قدرتمند بخشنده است.

الإقبال : ج ١ ص ١٣٨