در ماه مبارک رمضان، هر روز با «احکام رمضان» همراه شما هستیم؛ این مجموعه با بیان احکام شرعی مربوط به ماه مبارک رمضان به همراه نظرات مراجع عظام تقدیم شما فرهیختگان می شود.

حجت‌الاسلام والمسلمین سید محمدتقی محمدی:

در احکام روزه یکی از مواردی که است، قصد ده روز است؛ فردی که در یک شهری که وطنش نیست و بنا دارد که ده روز در آنجا اقامت کند، در اینجا اگر مردد است که ده روز بماند یا خیر، در این صورت مسافر است و احکام سفر برای او متوجه است. اگر تا یک هفته بنا نداشت که ده روز بماند و یک هفته گذشته باشد و اراده میکند که یک هفته دیگر هم بماند؛ مجموعاً می‌شود ۱۴ روز؛ در اینجا این فرد باز هم مسافر است. چون ده روز تمام از زمانی که نیت تغییر کرده باشد حساب می شود و باید ۱۰ روز تمام بماند. حالا که ۱۰ روز نمانده است پس احکام سفر بر او بار می‌شود.

اما اگر از اول مطمئن بخواهد ۱۰ روز بماند. اگر روز آمده باشد باید ۲۴۰ ساعت بماند و اگر شب آمده باشد باید تا لحظه رفتنش ۱۰ روز کامل پر شود؛ در اینجا هم:

مراجع عظام می‌فرمایند که شب از غروب آفتاب تا اذان صبح حساب می شود.

حضرت آقا می‌فرماید تا طلوع آفتاب حساب می شود. پس اگر کسی تا طلوع آفتاب آمد بنا به نظر آقا ملحق به شب است. دیگر مراجع بعد اذان صبح را ملحق به روز می‌کنند؛ یعنی از ورود من تا خروج من باید ۲۴۰ ساعت یا ۱۰ روز کامل که اگر شب آمدند، باشد.

تعریف دقیق قصد ۱۰ روز این است.

اولین نماز چهار رکعتی هم که بخوانم قصد من دیگر محقق می‌شود.

دقت کنین که مثلا اگر بنده آمدم قم، بنا دارم ده روز بمانم و نماز چهار رکعتی هم خوانده باشم و بعد پشیمان شده باشم. در اینجا مادامی که هستم نماز و روزه من درست است.