«دومین شهر بزرگ ایران در دست میهن‌پرستان و عزاداران ایرانی است» این جمله می‌تواند یک توییت و یک مقابله به مثل زیبا به توییت چند وقت پیش ترامپ در مورد سقوط مشهد و فتح آن به دست معترضان باشد. شاید اگر آنچه را که این روزها در کف خیابان‌های مشهد جریان دارد، برای دونالد بازگو کنند، باور نخواهد کرد؛ اما اگر این شب‌ها گذرتان به کوچه و خیابان‌های مشهد افتاده باشد، کاملاً متوجه صادق بودن آن جمله خواهید شد.
هنوز دو ماه از فاجعه خونبار دی ماه در مشهد نگذشته و حالا همان محلات و خیابان‌هایی که زمانی پر شده بودند از کوکتل مولوتوف، شیشه شکسته و ساختمان‌های سوخته و آتش زده، میزبان مردمی هستند که برای دفاع از کشورشان در هوای سرد، ساعت‌ها در میادین مختلف حضور دارند و در دست‌هایشان هم به جای اسلحه، پرچم وعکس رهبر معظم انقلاب را نگه داشته‌اند.
نمونه این حضور را می‌توان در هاشمیه مشهد دید؛ جایی که همین چند وقت پیش جولانگاه دست‌نشانده‌های دشمن و تعدادی از جوانان و نوجوانان فریب‌خورده مشهدی بود. حالا پنج شب متوالی میدان محل حضور مردان، زنان، نوجوانان و جوانانی است که با هر ظاهر، پوشش و عقیده‌ای در آن حضور دارند و آنچه آن‌ها را کنار هم نگه داشته، تنها یک چیز است؛ اتحاد و عشق برای ایران.
شاید فکر کنید حالا این تجمعات با گذشت ۶ روز از جنگ، رفته رفته کمتر شده و به اصطلاح آتش مردم خوابیده و داغشان سرد شده؛ اما جالب اینجاست که پس از گذشت این مدت، جمعیت نه تنها کمتر نشده؛ بلکه روز به روز به تعداد افراد حاضر در آن‌ها افزوده شده است. پنجشنبه شب حجم جمعیت در محله هاشمیه آن‌قدر زیاد بود که هر دو طرف بولوار از مردم پر شد.
گروه گروه مردم، یک لحظه هم بیکار نبوده و خودشان خودجوش شعار می‌دادند؛ موضوعی که حتی در راهپیمایی ۲۲ بهمن هم نمونه آن کمتر به چشم می‌آید. خانم‌ها و آقایان با هر نوع پوششی در کنار هم ایستاده‌ و شعار می‌دادند. این نشان می‌دهد وقتی پای وطن در میان باشد، تفاوت عقیده هم به حاشیه می‌رود. جمعیت زیاد است و گروه‌های دیگری نیز از مناطق دیگر شهر به هاشمیه آمده‌اند و همین، تعداد جمعیت را دوچندان می‌کند.
در هاشمیه ۲۰ جمعیت به بیشترین حد ممکن رسیده بود و حضور حاج محمود کریمی هم شور دیگری به جان مردم انداخته بود. جمعیت یکصدا یا شعار می‌دادند یا اشک می‌ریختند. وقتی حاج محمود «ای ایران» می‌خواند، شور جمعیت به اوج خود رسید و استقبال از آن به حدی بالا بود که به اصرار آن‌ها برای دومین بار هم «ای ایران» خوانده شد و کوچک و بزرگ یکصدا با هم آن را زمزمه کردند. حاج محمود کریمی از مردم خواست اشک‌هایشان را نگه دارند و امید داد که نوبت پیروزی به ما هم می‌رسد و توصیه کرد هرکس با نصب کردن یک پرچم یا عکس ساده جلو خانه‌اش نشان دهد ملت ایران عزادار چه انسان بزرگی است و به مردم نوید پیروزی در جنگ را بدهد.
در ادامه این مراسم، امیر کرمانشاهی هم با خواندن یک مداحی که در آن اسامی اسطوره‌های ملی مثل سهراب، گردآفرید و رستم بود، بار دیگر پیوند میان دین و ملت ایران را یادآوری کرد . پس از مداحی دسته عزا به سمت خیابان هفت تیر و سپس بلوار وکیل‌آباد حرکت کردند و به عزاداری حماسی پرداختند.
در کنارهمه رشادت‌ها و با وجود شهادت‌ گل‌های پر پر شده ملت، لاله گلگونی از دل باروت و موشک‌های دشمن روییده که ایران ماست و این بار با پشتیبانی و حراست مردم به اوج زیبایی و شکوفایی خواهد رسید. آنچه این روزها در گوشه گوشه ایران به چشم می‌خورد، مصداق بارز این است که «خونی که در راه حق ریخته شود، هدر نمی‌رود».