سال ۱۴۰۴ برای اهالی هنرهای نمایشی، سالی تلخ و پروداع بود؛ سالی که در آن بسیاری از چهرههای ماندگار صحنه و پرده از میان ما رفتند. هادی مرزبان، شیرین یزدانبخش، عنایت بخشی، همایون ارشادی، محمد کاسبی، رضا رویگری، سعید پیردوست، منوچهر والیزاده، سعید مظفری، جمال اجلالی و زویا امامی، هر یک با کارنامهای پر از نقشهای بهیادماندنی، بخشی از حافظه جمعی هنر ایران را شکل داده بودند و رفتنشان، خلأیی بزرگ برجای گذاشت.
هادی مرزبان کارگردان باسابقه تئاتر، پاییز امسال در حالی از دنیا رفت که همچنان دلمشغول آمادهسازی نمایش تازهاش «پریزاد» بود. او با اجرای آثار اکبر رادی، نسلهای مختلف را با ادبیات نمایشی ایران پیوند زد. شیرین یزدانبخش، چهره محبوب سینما که بهطور اتفاقی وارد بازیگری شد و با فیلمهایی چون «جدایی نادر از سیمین» و «ابد و یک روز» شناخته شد، پس از دورهای بیماری بیآنکه اجازه دهد کسی از رنجش آگاه شود، در چهارم دیماه درگذشت.
عنایت بخشی، بازیگر فروتن و ماندگار سینما و تلویزیون، با نقشهای پراثرش در «پهلوانان نمیمیرند» و «روز واقعه» در خاطرهها جاودانه شد. محمد کاسبی، که با مجموعههای «خوشرکاب» و «خوشغیرت» در دل مردم جای داشت، در واپسین سالهای عمرش بیش از هنر به دغدغههای اجتماعی میاندیشید. رضا رویگری نیز با صدایی دلنشین و بازیهایی ماندگار در آثاری چون «مختارنامه» و «اجارهنشینها»، آخرین پرده زندگی را امسال بست.
همایون ارشادی با ورود اتفاقیاش به سینما و بازی در «طعم گیلاس» و «درخت گلابی»، به یکی از چهرههای بینالمللی هنر ایران بدل شد. سعید پیردوست، بازیگر آشنای آثار مهران مدیری، نیز پس از دورهای بیماری، در زمستان آرام گرفت. صدای گرم منوچهر والیزاده و سعید مظفری، دو ستون دوبله ایرانی، تا همیشه برای دوستداران سینما زنده خواهد ماند.
زاویه دیگر این سال تلخ، درگذشت جمال اجلالی و زویا امامی بود؛ دو هنرمند از نسل متعهدی که با عشق به هنر زیستند و بیهیاهو رفتند.
۱۴۰۴ برای هنر ایران، سال بدرود با چهرههایی بود که هر یک در صحنهای از تاریخ هنر این سرزمین، نقشی ماندگار ایفا کردهاند. آنان رفتند، اما خاطراتشان در پردههای نقرهای و صحنههای روشن تئاتر و جعبه جادو، زنده خواهد ماند.
نظر شما