حسین پارسایی، کارگردان تئاتر در واکنش به آنچه در روزهای جنگ بر ما می‌گذرد نوشت:

«چو ایران نباشد، تن من مباد
این روزها، نام ایران بیش از همیشه در دل‌ها تکرار می‌شود؛ نه فقط به‌عنوان یک سرزمین، که به‌عنوان خانه‌ای که با جان، با خاطره و با ریشه‌های عمیق در وجودمان تنیده شده است.
در روزهایی که بوی جنگ در هوا پیچیده و اضطراب مهمان ناخواسته لحظه‌ها شده، معنای «وطن» از همیشه پررنگ‌تر است.
در این میان، تصویرها دیگر فقط از برابر چشم نمی‌گذرند؛ زخم می‌شوند و در ذهن می‌مانند.
مدرسه‌ای در میناب، که به‌جای خنده‌های کودکانه، داغ دانش‌آموزان شهید را بر دل دارد
بیمارستان‌ها، که باید مأمن درمان باشند، اما نشانی از رنج و ویرانی گرفته‌اند
منازل مسکونی که دیگر سرپناه نیستند، بلکه حکایت تهاجمی ظالمانه‌اند
و سالن‌های تئاتر که چراغ‌شان برای زندگی روشن بود، اما حالا در سکوتی سنگین فرو رفته‌اند...
وطن‌دوستی در این روزها نه یک شعار، که رفتاری‌ است جاری در نگاه‌ها و حضورها؛ در همین ماندن، در همین کنار هم بودن.
بهار امسال، بهاری دیگرگونه است؛ فصلی که با سایه جنگ آغاز شد و شکوفه‌هایش در دل نگرانی‌ها جوانه زد.»