استقلال این روزها شبیه به ساختمانی میماند که ستونهایش یکییکی در حال ترک برداشتن است. در حساسترین مقطع سال، باشگاه نه تنها نتوانسته فرایند تمدید با مهرههای کلیدی را نهایی کند، بلکه با معضلی بزرگتر دستوپنجه نرم میکند: پنجره نقلوانتقالات همچنان بسته است.
حکم فیفا در پرونده «منتظر محمد» همچون سقفی شیشه ای بالای سر استقلال سنگینی میکند. تاجرنیا از تلاش برای بازگشایی میگوید، اما سؤال بیپاسخ مانده: با کدام پول؟تا وقتی این پرونده تسویه نشود، استقلال عملاً در بازار نقلوانتقالات معلق میزند. نه میتواند بازیکن جدید جذب کند، نه حتی برای تمدید با بازیکنان فعلی تضمین حقوقی کافی دارد.
در چنین شرایطی، خبر احتمال کوچ جمعی از بازیکنان خارجی، زنگ خطر را به صدا درآورده است. خروج همزمان چند مهره خارجی مؤثر، تیمی را که به تازگی به ثبات نسبی رسیده بود، به ویرانه ای تبدیل خواهد کرد.
حالا تصور کنید اگر سهمیه استقلال در آسیا قطعی شود (آنطور که زمزمههایش هست)، چه فاجعه ای رقم میخورد. تیمی با پنجره بسته، بدون بازیکنان خارجی و با تعدادی یار قراردادیِ در حال فرار، باید خود را برای حضور در آسیا آماده کند؟
استقلال برای حضور در لیگ قهرمانان آسیا به اسکوادی نیاز دارد که حداقل ۵۰ درصد آن باید از نو ساخته شود. اما با پنجره بسته، حتی جذب بازیکن آزاد هم ممکن نیست. باشگاه در دوراهی وحشتناکی گیر افتاده: از یک سو زمان برای تمدید با یاران فعلی در حال اتمام است، از سوی دیگر نمیتواند برنامهای برای جانشینی آنها داشته باشد.
هواداران حق دارند بپرسند: اگر سهمیه آسیا قطعی شود، این تیمِ بیپنجره و بیخارجی چگونه قرار است نماینده ایران باشد؟ پاسخ جز بازسازی خفن (که فعلاً غیرممکن به نظر میرسد) چیزی نیست. مدیران استقلال باید همین حالا تصمیم بگیرند: یا بدهی منتظر محمد را پرداخت کنند و پنجره را باز کنند، یا رسماً بپذیرند که فصل آینده با تیمی نیمه جان و ناامید کننده وارد مسابقات خواهند شد. طنز تلخ ماجرا اینجاست که هیچکدام از این گزینهها بدون هزینههای سنگین مدیریتی و مالی ممکن نیست.
نظر شما