هوگو اکیتیکه در جریان بازی مقابل پاری‌سن‌ژرمن ناگهان روی زمین افتاد، در حالی که از ناحیه پشت ساق پا به شدت درد می‌کشید. تأیید پارگی تاندون آشیل نه‌تنها فصل او را به پایان رساند، بلکه امیدهایش برای حضور در جام جهانی به همراه فرانسه را نیز خاموش کرد. این حادثه بار دیگر این حقیقت را آشکار کرد که پارگی آشیل جای پارگی رباط صلیبی (ACL) را به عنوان وحشتناک‌ترین مصدومیت برای بازیکنان گرفته است. همان‌گونه که جیمی اوهارا، هافبک سابق تاتنهام می‌گوید: «بازیکنان باور دارند که جراحی‌های مدرن مسیری برای بازگشت از مصدومیت رباط صلیبی را فراهم می‌کند، اما در مورد آشیل، جاده‌ای طولانی‌تر و سخت‌تر پیش روی آن‌هاست و به ندرت در پایان این مصدومیت دوباره همان فوتبالیست سابق خواهید شد».

چرا آشیل تا این حد بی‌رحم است؟

تاندون آشیل، عضله ساق پا را به استخوان پاشنه متصل می‌کند و برای تقریباً هر حرکت انفجاری در فوتبال مثل شتاب گرفتن، کاهش سرعت، پریدن و تغییر جهت‌های ناگهانی حیاتی است. این تاندون باید هم آن‌قدر خاصیت ارتجاعی داشته باشد که انرژی را مانند فنر ذخیره و آزاد کند و هم آن‌قدر قوی باشد که نیرویی معادل سه تا پنج برابر وزن بدن بازیکن را هنگام دویدن و استارت‌های سریع تحمل کند. یک کش تازه و محکم وقتی رها شود، به سرعت پرتاب می‌شود، اما یک کش قدیمی و بیش از حد کشیده شده، به سختی حرکت می‌کند. این قضیه برای تاندون آشیل هم دقیقاً صدق می‌کند. بازگرداندن دقیق خواص مکانیکی تاندون به حالت پیش از پارگی، چالش اصلی و اغلب دست‌نیافتنی در دوران نقاهت است.

آمارهای ترسناک

پیتر دوگ، متخصص مشهور که بیش از ۵۰۰ تاندون آشیل را در فوتبالیست‌های حرفه‌ای جراحی کرده، می‌گوید: تا ۲۰درصد از بازیکنان سطح اول فوتبال، هرگز به سطح پیش از مصدومیت خود باز نمی‌گردند و این آمار در فوتبال آمریکایی به ۳۵درصد می‌رسد. مطالعه‌ای که او در سال ۲۰۲۲ با بررسی بازیکنان حاضر در لیگ قهرمانان در طول ۱۷ فصل منتشر کرد، نشان داد نرخ پارگی دوباره برای آن‌ها ۹درصد است که بیشترشان در همان فصل اول بازگشت دچارش می‌شوند.
کالوم هادسون-اودوی که در سال ۲۰۱۹ در چلسی دچار پارگی آشیل شد، می‌گوید: «این مصدومیت بخش زیادی از عضلات ساق و نواحی دیگر را از بین می‌برد. دیگر حس سابق را ندارید و فکر نمی‌کنم دیگر آن حس را پیدا کنید». هم‌تیمی او در چلسی یعنی روبن لوفتوس-چیک که هفته‌ها بعد از او مصدوم شد، همین حس را تأیید می‌کند: «احساس قدرت نمی‌کردم، نمی‌توانستم از بازیکنان پیش روی خودم عبور کنم و حس می‌کردم توان عضلاتم را از دست داده‌ام».

جراحی را انتخاب کن

اگرچه تاندون از نظر فنی می‌تواند در یک چکمه محافظ ترمیم شود، اما جراحی تقریباً همیشه مسیر ترجیحی برای بازیکنان سطح بالا به شمار می‌رود. جراحی، خطر پارگی دوباره را به میزان قابل توجهی کاهش می‌دهد، بازگشت به میدان را تسریع می‌کند و مهم‌تر از همه قدرت «پلانتار فلکشن» یا خم کردن کف پا به پایین که مورد نیاز برای حرکات انفجاری است را بهتر بازیابی می‌کند. با این حال، جراحی تنها ۲۵درصد کار است و ۷۵درصد باقیمانده مربوط به مرحله توانبخشی است.
دستورالعمل بهبودی در این مصدومیت به مراتب سختگیرانه‌تر از مصدومیت‌های رباط صلیبی است. بازیکنان به مدت ۶ تا ۱۲ هفته بدون حرکت و بدون گذاشتن وزن روی پا می‌مانند. پس از شروع تحمل وزن، تمرکز به بازیابی دامنه حرکتی مچ پا و بازسازی مجموعه ساق و تاندون از طریق تمرینات ایزومتریک که تولید کلاژن را تحریک می‌کنند تغییر می‌یابد. تمرینات پلایومتریک سبک که اغلب در استخر انجام می‌شود چندین ماه بعد آغاز و تمرینات کامل پلایومتریک برای پایان فرایند در نظر گرفته می‌شود.برخلاف انتظار، از کشش تاندون به شدت جلوگیری می‌شود که هدف آن داشتن ساختاری قوی و فنر مانند است، نه ساختاری طولانی و بیش از حد کشسان.

تقویم را کنار بگذار

دوگ سریع‌ترین زمان واقع‌بینانه برای بازگشت از این مصدومیت را پنج ماه‌ و نیم می‌داند، در حالی که میانگین نزدیک به هفت ماه است و در برخی موارد تا ۹ ماه هم طول می‌کشد. او می‌گوید عجله در این فرایند، خطر پارگی دوباره یا از دست دادن دائمی عملکرد را به شدت افزایش می‌دهد.با اینکه اکیتیکه بازیکنی جوان است و به مراقبت‌های پزشکی سطح بالا دسترسی دارد، اما جوانی و امکانات هیچ تضمینی برای موفقیت کامل این فرایند نیست و مهاجم لیورپول باید منتظر یک دوره بسیار دقیق و صبورانه‌ باشد تا دوباره بتواند به روزهای خوب خود بازگردد.