با آغاز حمله رژیم صهیونیستی به ایران، جدول پخش تلویزیون هم تغییراتی را در سریال‌های خود ایجاد کرده است. مجموعه‌ «کلانتری۱۱» یکی از همین سریال‌هاست که به‌عنوان یک جایگزین مناسب در این اوضاع راه خود را به خانه‌های ایرانی باز کرده و به فهرست آثار پلیسی تاریخ تلویزیون همچون «خواب و بیدار»، «شلیک نهایی»، «حس سوم»، «مزد ترس»، «ساختمان ۸۵ » و «کارآگاه علوی» اضافه شده است. این سریال ۳۶ قسمتی که هر شب ساعت ۲۱:۱۵ از شبکه‌ ۲ سیما پخش می‌شود، محصول مرکز سیمرغ است و کارگردانی آن توسط محمد اسفندیاری و امین شجاعی بوده و هاشم مسعودی و مجتبی خیاط احسانی نیز تهیه‌کنندگان این سریال هستند. نگارش فیلم‌نامه‌ سریال نیز به سرپرستی محسن جهانی و پژوهش محمد همتی است. این سریال با تمرکز بر اتفاق‌های یک کلانتری و روایت پرونده‌های متنوع تلاش کرده ضمن فاصله گرفتن از کلیشه‌های رایج آثار پلیسی، به ابعاد اجتماعی، انسانی و فرهنگی مسائل بپردازد و نقش پلیس را در تعامل با جامعه به‌گونه‌ای ملموس‌تر به تصویر بکشد. تینو صالحی، حسن زارعی، مهرداد بخشی، سمیه مولایی و نیما مظاهری در این سریال نقش‌آفرینی می‌کنند.
محمد همتی، پژوهشگر این سریال در گفت‌وگو با خبرنگار ما درباره نگارش متن «کلانتری۱۱» می‌گوید: تقریباً دو سال پژوهش و نگارش این مجموعه با هم پیش رفت و انجام ‌شد. پژوهش در سریال‌های درام، اصلاً مرسوم نیست؛ یعنی سریال‌ها مبتنی بر تخیل نویسنده نوشته می‌شود، مگر سریال‌های تاریخی مانند «تاریخ کشی» و «مختارنامه» که پژوهش دارند. «کلانتری۱۱» تقریباً جزو معدود سریال‌هایی است که پژوهش وزنه محکم‌تری در روند نگارش فیلم‌نامه دارد.
همتی ادامه می‌دهد: بخشی از خط اصلی داستان به زیست سربازی خودم و بخشی هم به پژوهش میدانی که داشتم (و هنوز برای فصل دوم دارم) برمی‌گردد. در روند نگارش فیلم‌نامه، بنا را بر این گذاشتیم که وقایع طبق اتفاقات واقعی در کلانتری باشد. ضمن اینکه به پلیس و چهره‌ای که در جامعه دارد کمی متفاوت‌تر بپردازیم.
به گفته او، در گذشته غالباً پلیس یک قهرمان بی‌ایراد بود که ما این میزان از بی‌ایرادی را نقض کردیم و چون قصه‌های سریال مبتنی بر حقیقت و وقایع معمول کلانتری‌های شهرستان‌ها بوده، برای مردم ملموس‌تر و قابل ‌قبول‌تر است.
همتی یادآور می‌شود: بازخوردهای زیادی هم شنیدیم که خود افسران و مردم معمولی می‌گفتند چقدر این کلانتری شبیه به ما و کلانتری محل است. معمولاً تصویری از پلیسی که هم مصلح اجتماعی باشد و هم ایراداتی داشته باشد، نداشتیم و همیشه پلیس در انتهای فیلم می‌آمد، داستان را جمع می‌کرد و می‌رفت در حالی که پلیس هم یک زندگی شخصی دارد، خانواده دارد و مشکلاتی دارد. این پلیس شهرستانی برای بیشتر مخاطبان جذاب بوده و پژوهش سبب رسیدن به این تصویر از پلیس در یک سریال تلویزیونی شده است.
وی خاطرنشان می‌کند: افسران نیروی انتظامی تفسیرهای جالبی از این سریال داشتند. مثلاً می‌گفتند: «این پلیس، نه آن پلیس درجه‌یک و بدون ایراد است که تاکنون دیده‌ایم و نه پلیس بد و ناکارآمد؛ یک پلیس از ما مردم و شبیه به خودمان است». اگر بدون صحبت با افسران و رئیسان کلانتری‌ها به سراغ روایتی می‌رفتیم که همیشه از بیرون کلانتری را دیده بودیم، شاید این خروجی و این میزان پذیرش از سمت مخاطب را نداشتیم و همذات‌پنداری ایجاد نمی‌شد. قطعاً یکسری موارد اصلاحی هم داشتیم که در روند تولید و نگارش فیلم‌نامه اثر گذاشتند. از یک سمت خوب بود که اقبال مخاطب را داشتیم و از سمتی هم می‌گفتند کاش وجوه بهتری را نشان می‌دادیم.
پژوهشگر سریال کلانتری۱۱ در تشریح پژوهش‌های فصل دوم بیان می‌کند: همه پژوهش‌ها میدانی هستند و برای فصل دوم هم داریم کلانتری‌های مختلف مشهد، تهران و کرمان را بررسی می‌کنیم؛ مشهد به واسطه تجربه‌های متفاوتشان، تهران به واسطه ماجرای بمباران و تجربه زیسته‌شان، کرمان هم به واسطه بوم خود سریال و زیست آدم‌ها و جرایمی که دارد. برخی جرایم مانند سرقت همه‌ جا مرسوم است، ولی با توجه به بوم سریال، جرایم کلانشهر را نداشتیم؛ چون در شهرستان کوچکی به نام «چهل‌رود» هستیم و صرفاً پای تجربیات سربازها و افسران دیگر کلانتری‌ها می‌نشینیم تا ببینیم در این شب‌ها خدمت و زندگیشان را چطور پیش می‌برند.
همتی در خصوص روند و نوع گزینش روایت‌ها با جمع‌آوری تجربیات میدانی، می‌گوید: رئیس آگاهی و افسران زیرمجموعه‌ مانند جانشین، تجسس و... فهرست می‌شوند و یکسری از روایت‌ها را جدا می‌کنیم و می‌بینیم خط روایی جدید و جذابی برای مخاطب می‌دهد. با نویسندگان مشورت کرده و از میان آن‌ها دوباره پالایش می‌کنیم تا از فیلتر تیم نویسندگان هم رد شود. معمولاً قصه‌ها ترکیب می‌شود تا جذاب شوند و برای همین است که ما جلو این تفاوت‌های مشهود جرایم در کلانشهرهایی که به طور میدانی به آن‌ها سر زده‌ایم را می‌گیریم.