نتایج مجموعه‌ای از نظرسنجی‌ها و انتخابات محلی اخیر در بریتانیا، فشار بی‌سابقه‌ای را بر کی‌یر استارمر، نخست‌وزیر و رهبر حزب کارگر، وارد کرده است. بر اساس یک نظرسنجی از بیش از هزار عضو حزب، ۵۱ درصد معتقدند استارمر توان بازگرداندن جایگاه حزب را ندارد و ۴۵ درصد نیز خواهان کناره‌گیری او هستند. این داده‌ها در شرایطی منتشر شده که حزب کارگر در انتخابات محلی و منطقه‌ای با افت محسوس مواجه شده و همزمان رقبایی مانند حزب «تغییر بریتانیا» ( Reform UK ) به رهبری نایجل فاراژ، پیشروی قابل توجهی داشته‌اند.

در همین حال، محبوبیت شخصی استارمر در پایین‌ترین سطوح میان رهبران سیاسی بریتانیا ارزیابی می‌شود و نشانه‌هایی از نارضایتی گسترده در بدنه حزب دیده می‌شود. در لندن نیز پیروزی‌های حزب سبز در چند شورا، و در اسکاتلند و ولز پیشروی احزاب ملی‌گرا به عنوان نشانه‌ای از فرسایش پایگاه سنتی حزب کارگر تعبیر شده است.

اندی برنهام؛ گزینه جایگزین در سایه رهبری فعلی

در میان نام‌های مطرح برای جانشینی احتمالی استارمر، اندی برنهام با فاصله قابل توجهی در صدر قرار دارد. بر اساس همان نظرسنجی، او از محبوبیت خالص ۷۲ درصدی در میان اعضای حزب برخوردار است و ۴۲ درصد از پاسخ‌دهندگان او را گزینه اول رهبری آینده دانسته‌اند.

با این حال، مسیر سیاسی برنهام با محدودیت‌های ساختاری روبه‌روست. او در حال حاضر کرسی پارلمانی ندارد و کمیته اجرایی ملی حزب کارگر (NEC) نیز مانع از بازگشت او به رقابت‌های پارلمانی شده است. این موضوع عملاً امکان ورود فوری او به رقابت رهبری را محدود کرده است، هرچند بخشی از نمایندگان حزب در پارلمان خواهان فراهم شدن مسیر برای بازگشت تدریجی او هستند.

در کنار برنهام، نام‌هایی مانند آنجلا راینر و وس استریتینگ نیز مطرح شده‌اند، اما هر دو با چالش‌های سیاسی یا موقعیتی مواجه‌اند که شانس رقابت مستقیم با استارمر را کاهش می‌دهد.

شکاف درون حزب و بحث درباره جانشینی

افزایش نارضایتی درون حزب کارگر تنها به نتایج انتخاباتی محدود نمی‌شود. حدود یک‌سوم اعضا اعلام کرده‌اند که احتمال ترک عضویت حزب را بررسی می‌کنند و نزدیک به نیمی از پاسخ‌دهندگان، استارمر را به‌طور مشترک با دولت مسئول وضعیت فعلی می‌دانند. این در حالی است که ۳۶ درصد نیز از احتمال استعفا از عضویت حزب سخن گفته‌اند.

با وجود این فشارها، تاکنون هیچ رقابت رسمی برای رهبری آغاز نشده است. ساختار حزب کارگر برای تغییر رهبر نیازمند حمایت حداقل ۲۰ درصد از نمایندگان پارلمان است؛ حدود ۸۱ نفر، به‌همراه پشتیبانی تشکل‌های حزبی. در حال حاضر، چنین اجماعی شکل نگرفته است.

با این حال، حداقل ۱۰ نماینده حزب خواستار تعیین جدول زمانی برای کناره‌گیری استارمر شده‌اند؛ از جمله چهره‌هایی مانند لوئیز هیگ و سارا اوون. برخی از آنان معتقدند انتقال قدرت باید به‌صورت کنترل‌شده انجام شود تا از بحران سیاسی درون حزب جلوگیری شود.

در مقابل، استارمر همچنان بر ادامه رهبری تا انتخابات سراسری ۲۰۲۹ تأکید دارد و از حمایت بخشی از کابینه نیز برخوردار است. اما ترکیب فشارهای انتخاباتی، نارضایتی اعضا و ظهور گزینه‌های جایگزین، نشان می‌دهد که حزب کارگر وارد مرحله‌ای از رقابت پنهان برای آینده رهبری خود شده است؛ مرحله‌ای که می‌تواند سرنوشت سیاسی نخست‌وزیر فعلی را در سال‌های پیش‌رو تعیین کند.