انتخابات محلی اخیر در بریتانیا بار دیگر موقعیت کی‌یر استارمر و حزب کارگر را در کانون یک بحران سیاسی عمیق قرار داده است. تحلیل منتشرشده در این گزارش، وضعیت کنونی را ادامه روندی تاریخی می‌داند که از دوران «نیو لِیبر» در زمان تونی بلر آغاز شد و اکنون در دولت استارمر به نقطه اوج رسیده است. طبق داده‌های عضویت حزبی، تعداد اعضای حزب کارگر از ۵۳۲هزار نفر در پایان سال ۲۰۱۹ به ۳۳۳هزارنفر در سال ۲۰۲۴ کاهش یافته است؛ افتی نزدیک به ۴۰ درصد که نشان‌دهنده فرسایش جدی پایگاه سازمانی حزب است.

فروپاشی تدریجی پایگاه رأی و شکست در انتخابات محلی

بر اساس نتایج انتخابات محلی اخیر، حزب کارگر بخش قابل توجهی از کرسی‌های خود را در مناطق سنتی موسوم به «دیوار سرخ» و حتی برخی حوزه‌های شهری از دست داده است. در مقابل، حزب «ریفورم یوکی» به رهبری نایجل فرج در مناطقی که در همه‌پرسی برگزیت به خروج از اتحادیه اروپا رأی داده بودند، رشد معناداری داشته است. طبق تحلیل نظرسنجی‌گر بریتانیایی جان کِرتیس، پیشروی ریفورم تقریباً به‌طور کامل در همان مناطقی رخ داده که در سال ۲۰۱۶ به برگزیت رأی «خروج» داده بودند؛ الگویی که نشان می‌دهد شکاف‌های سیاسی بریتانیا همچنان حول محور برگزیت بازتولید می‌شوند.

در همین حال، گزارش‌های میدانی از مناطقی مانند هارینگِی در لندن نشان می‌دهد که رأی‌دهندگان بیش از آنکه بر اساس برنامه‌های حزبی تصمیم بگیرند، تحت تأثیر نارضایتی شخصی از نخست‌وزیر عمل کرده‌اند. در برخی حوزه‌ها، حتی عدم حضور فعال حزب سبز در کمپین‌ها مانع از رشد آن نشده و رأی‌دهندگان به‌صورت اعتراضی به سمت این حزب گرایش یافته‌اند.

شکاف ایدئولوژیک و بحران هویت در حزب کارگر

تحلیل حاضر ریشه بحران را در ساختار «نیو لِیبر» جست‌وجو می‌کند؛ جریانی که در دوران بلر با رویکردی متمرکز بر پاکسازی داخلی و فاصله گرفتن از اتحادیه‌ها و جناح چپ شکل گرفت. این روند در دوره استارمر نیز ادامه یافته و به حذف بخش‌هایی از بدنه سنتی حزب منجر شده است. خروج بیش از ۲۰۰ هزار عضو پس از ۲۰۱۹ یکی از نشانه‌های این روند ارزیابی می‌شود.

در بعد سیاست خارجی، مواضع دولت در قبال جنگ غزه نیز به یکی از محورهای اصلی نارضایتی تبدیل شده است. گزارش اشاره می‌کند که حمایت قاطع لندن از اسرائیل در جریان درگیری‌های غزه، کرانه باختری و لبنان، به کاهش مشروعیت سیاسی دولت در میان رأی‌دهندگان جوان و اقلیت‌ها منجر شده است. هم‌زمان، کاهش سرمایه‌گذاری در طرح‌های اجتماعی مانند «معامله جدید سبز» (Green New Deal) و سیاست‌های رفاهی نیز فشار اقتصادی و اجتماعی را تشدید کرده است.

تهدید راست افراطی و سناریوی ائتلاف چپ

برآوردهای انتخاباتی نشان می‌دهد که حزب «ریفورم» در حال تبدیل شدن به رقیب اصلی دولت آینده بریتانیا است و در صورت تداوم روند فعلی، امکان تشکیل دولت را خواهد داشت. تحلیلگر نظرسنجی جان کِرتیس تأکید می‌کند که رشد این حزب عمدتاً ناشی از ریزش رأی کارگر و نه افزایش چشمگیر پایگاه مستقل آن است.

در چنین شرایطی، تحلیلگران نتیجه می‌گیرند که مهار راست افراطی تنها از طریق تشکیل یک ائتلاف گسترده میان نیروهای چپ و میانه‌چپ ممکن است. این ائتلاف باید شامل حزب کارگر، سبزها، احزاب اسکاتلند و ولز و نیروهای مستقل باشد. با این حال، شرط تحقق چنین ائتلافی، تغییر رهبری در حزب کارگر و عبور از شکاف‌های ایدئولوژیک عمیق درون آن عنوان شده است؛ در غیر این صورت، مسیر سیاسی بریتانیا به‌سوی یک تغییر قدرت بنیادین هموار خواهد شد.