زیارت بارگاه منور رضوی، نه‌تنها یک سفر جغرافیایی، بلکه هجرتی از «خود» به سوی «حق» است. برای بهره‌مندی از اقیانوس کرامت ثامن‌الحجج (ع)، گام نهادن در این مسیر نیازمند آدابی است که عارفان واصل، راهنمای آن بوده‌اند. عارفانی که آیت‌الله بهجت (ره) یکی از شهره‌گان آن است. عالم معظم که در سالرزو فوت ایشان قرار داریم. آنچه در در ادامه می‌خوانید، عصاره‌ی رهنمودهای حضرت آیت‌الله بهجت (ره) برای زائرانی است که مشتاق چشیدن حلاوت حقیقی زیارت هستند:

۱. اذن دخول؛ لرزش دل، امضای حضور

حریم رضوی، پیش از آنکه با قدم‌های ما فتح شود، باید در قلبمان گشوده گردد. ایشان معتقد بودند معیار واقعی اذن ورود، «رقت قلب» و تحول درونی است. اگر اشکی جاری شد و لرزشی بر دل نشست، زمان ورود است؛ در غیر این صورت، اندکی درنگ کنید و با استغفار و عبادات دیگر، ظرف دل را برای دریافت فیض مهیا سازید.

۲. یقین به کیمیای ولایت؛ کرامت تعطیل‌بردار نیست

زیارت باید با باور عمیق به مقام ولایت همراه باشد. شفا و حاجت‌روایی در حریم معصوم، نه یک اتفاق تصادفی، بلکه جریان مستمر فیض الهی است. باور داشته باشیم که کرامات ائمه (ع) زنجیره‌ای متصل به یکدیگر و برخاسته از منبع واحد قدرت الهی است که پیر و جوان و غریبه و آشنا نمی‌شناسد.

۳. نجوا با زبان دل؛ کیفیت، گوهرِ زیارت

در محضر امام، زیارتِ طولانی ملاک نیست؛ آنچه قیمت دارد، «حضور قلب» است. آیت‌الله بهجت بر تلاوت زیاراتی چون «جامعه کبیره» و «امین‌الله» تأکید داشتند، اما با این شرط که هر کلمه از عمق جان برآید. اندکی زیارت با معرفت، برتر از ساعت‌ها حضورِ بی‌توجه است.

۴. کوتاهی سخن در پیشگاه آگاه

در پیشگاه کسی که «امام رئوف» است و بر خطورات قلبی ما آگاهی کامل دارد، حاجت‌طلبی نیاز به شرح و بسط ندارد. امام (ع) از آنچه در سینه دارید باخبر است؛ پس بیهوده در بیان خواسته‌ها مبالغه نکنید و با وقار و ایجاز، دل به نگاه کریمانه‌ی او بسپارید.

۵. تعظیم شعائر؛ پاسداشت حرمت‌ها

حرم، قطعه‌ای از بهشت است. پاسداشت حرمت قرآن کریم و برپایی عزای سیدالشهدا (ع) در این صحن و سرا، از والاترین شعائر است. هر نگاه و هر قدم در این آستان باید با خشوع و ادب همراه باشد تا برکتِ زیارت در روح و جان تثبیت شود.

۶. تقوا؛ توشه‌ی راه زائر

زیارت واقعی، در عمل به آموزه‌های دین تجلی می‌یابد. آیت‌الله بهجت همواره بر «احتیاط در شبهات» و تقوا پیشه کردن تأکید می‌کردند. زائر تراز، کسی است که پس از خروج از حرم، با سلاحِ احتیاط و عمل به واجبات، عطر زیارت را در تمام شئون زندگی خود حفظ کند.

پایان سخن:
زیارت رضوی، فرصتی برای کیمیاگری روح است. اگر با دلی شکسته و نیتی خالص گام در این قطعه از بهشت بگذاریم، نه تنها حاجت‌روا، بلکه «دگرگون‌گشته» بازخواهیم گشت. برای پایان سخن عناوین کلیدی توصیه ‌های این عالم بزرگوار را به همراه داشته باشید.

چکیده توصیه‌های آیت‌الله بهجت جهت تشرف به حرم مطهر رضوی:

۱. اذن دخول قلبی: معیار اذن ورود، تحول درونی و رقت قلب است؛ در صورت عدم تغییر حال، به عبادت دیگری بپردازید.
۲. باور به شفا: با اعتقاد کامل به مقام ولایت متوسل شوید؛ کرامات ائمه (ع) مستمر و متصل به یکدیگر است.
۳. زیارت با زبانِ دل: کیفیت زیارت بر کمیت آن ارجحیت دارد؛ بر زیاراتی چون «جامعه کبیره» و «امین‌الله» با حضور قلب مداومت کنید.
۴. ایجاز در دعا: از مبالغه در بیان حوائج پرهیز کنید؛ امام بر احوال شما آگاه است.
۵. تکریم شعائر: قرآن و عزاداری سیدالشهدا (ع) را با خشوع و حرمت پاس بدارید.
۶. عمل و احتیاط: به آموخته‌های دینی عمل نموده و در امور شبهه‌ناک با عصای احتیاط حرکت کنید.