‏

اول ذی‌الحجه، سالروز ازدواج فرخنده دو دریای نور، حضرت علی (ع) و فاطمه زهرا (س) است. این پیوند فراتر از یک واقعه تاریخی، مکتبی برای یادگیری آیین همسرداری و مودت است. امیرالمؤمنین(ع) با سوگند به نام خدا، همسر خویش را پناهگاهی توصیف می‌کنند که تماشای سیمای او، تمام غصه‌ها و مرارت‌های روزگار را از جان ایشان می‌زدود. این کلام گهربار به روشنی نشان می‌دهد که کلید پایداری خانواده در گرو درک متقابل، پرهیز از خشم و تبدیل شدن کانون خانه به مأمن آرامش و تسکین برای همسر است. روایت زیر را از کتاب «بحارالانوار» منتشر می‌شود:

امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام:

فَوَاللَّهِ لاَ أَغْضَبَتْنِی وَ لاَ عَصَتْ لِی أَمْراً وَ لَقَدْ کُنْتُ أَنْظُرُ إِلَیْهَا فَتَنْکَشِفُ عَنِّی الْهُمُومُ والأَحْزَانُ

سوگند به خدا که فاطمه علیها السلام هیچ گاه مرا خشمگین نکرد و در هیچ کاری از من سرپیچی ننمود. و من هرگاه به فاطمه علیها السلام نگاه می کردم، غم و اندوه از من زدوده می شد.

بحارالانوار، ج ۴۳، ص ۱۳۴