هرگاه پرچم گنبد طلای حضرت ابالحسن علی بن موسی‌الرضا(ع) به رنگ سیاه در می‌آید، گویی زمان در مشهدالرضا(ع)، متوقف می‌شود. این‌بار، داغی بر دل‌های شیعیان نشسته که از مدینه‌ منوره تا مشهدِ خراسان در آستانه سالروز شهادت پنجمین اختر تابناک آسمان ولایت، حضرت امام محمد باقر(ع)، شکافنده علوم نبوی و یادگارِ حماسه‌ی کربلا، امتداد یافته است.

سکوتِ نقاره‌خانه‌های حرم

آنچه بیش از هر چیز در این ایام در کنار سیاهپوشی‌ها، دلِ هر زائر و مجاوری را به لرزه در می‌آورد، سکوت است. در ایام شهادت امام باقر (ع)، نقاره‌خانه حرم مطهر رضوی که همواره با طنینِ کوبنده خود، اعلام‌کننده عیدها و وقت نماز و آرامش‌بخش دل‌های ناآرام است، در سکوتی معنادار فرو می‌رود. این نواخته نشدن نقاره‌ها در طول ایام سوگواری، نمادی از ادب ساحت قدس رضوی در برابر مصیبت جد بزرگوارش است؛ سکوتی که گویاتر از هر فریادی، عمق حزن و ماتم این آستان مقدس را به گوش جان زائران می‌رساند.
بازخوانی میراث علمی خورشید دانش در کتیبه‌های حرم

در این ایام فضای صحن‌ها به تابلویی از معارف اهل‌بیت (ع) بدل شده است. در صحن آزادی، کتیبه‌ای بزرگ‌متراژ با عبارت «السلام علیک یا محمد بن علی باقر (ع)» خودنمایی می‌کند که هر رهگذری را به تعظیم و توسل وامی‌دارد.

در صحن انقلاب اسلامی نیز کتیبه‌ای با جمله «شیعه شد زنده به هر جمله‌ی قال الباقر (ع)» نصب شده است. این جمله، جانِ کلامِ امام باقر (ع) را نشانه رفته است؛ امامی که در بحبوحه تهاجم افکار و مکاتب انحرافی، با تکیه بر کرسی تدریس، چنان پایه‌های معارفِ شیعی را استوار کرد که تا ابدیت، تکیه‌گاه پیروانش باقی ماند.

حرم مطهر رضوی در این ایام، تجلی‌گاه اندوهی است که با آگاهی عجین شده است. خادمان این آستان ملکوتی با پوشیدن لباس مشکی و سیاهپوش کردن صحن‌ها و درآمیختن این فضایِ اندوهگین با یاد کلام آن امام همام، به دنبالِ تبیین جایگاه رفیعِ علمی امام باقر (ع)، هستند.