پیام رهبر معظم انقلاب به مناسبت روز ملی مجلس و آغاز سومین سال فعالیت مجلس دوازدهم، نکات مهمی درباره ادامه راه مجلس و همچنین شرایط فعلی کشور به ویژه در برهه حساس مواجهه با دشمنان این سرزمین در پی داشت. در میان توصیههای ایشان بار دیگر موضوع وحدت و انسجام ملی به شکل پررنگی مطرح شده بود. حضرت آیتالله سیدمجتبی حسینی خامنهای ضمن یادآوری توصیههای رهبر شهید انقلاب، رعایت نعمت عظیم وحدت ملی و انسجام بیبدیل حول پرچم ایران اسلامی را خواستار شدند و از نمایندگان مجلس خواستند از اختلافات پوچ سیاسی و برجسته کردن تفاوتهای اجتماعی پرهیز کنند.
اینکه چرا به ویژه از زمان وقوع جنگ ۱۲روزه تا امروز، این قدر وحدت و انسجام اجتماعی مورد تأکید رهبر شهید و خلف شایسته ایشان بوده، برای عموم نخبگان و آحاد جامعه روشن است و مردم نیز در کف خیابان آغوش خود را به روی یکدیگر باز کردهاند تا با هر سلیقه، پوشش و رویکرد سیاسی، مدافع ایران در برابر تهاجم دشمن باشند اما برخی همچنان ساز متفاوت میزنند. شاید بتوان ریشه این رویکرد متفاوت را در تلقی متفاوت از انقلابیگری و اصرار بر فهم ناقص از آرمانها و مطالبه آرمانها به خالصترین وجه ممکن دانست. در این نگاه آرمانگرایانه صرف، هر که زاویهای ولو اندک از جهت، شعار، سلایق سیاسی و فرهنگی و پوشش داشته باشد، از دایره خودی خارج تلقی میشود.
این در حالی است که خود وحدت و یکی شدن در برابر دشمن مشترک، ارزش و آرمانی بزرگ است. فارغ از مجموعه آیات و روایات و سیره معصومین(ع) در این باره (که بحث درباره آن از حد و اندازه این قلم خارج است)، در فهرست آرمانهایی که هر مدعی انقلابیگری باید در ذهن خود فهرست کند، تقویت جمهوری اسلامی ایران برای غلبه بر دشمن جایگاه کانونی دارد و این تقویت جز با اصرار بر اتحاد و گذشتن از کنار اختلافات مهیا نمیشود.
سوی دیگر ماجرا، تجارب تلخی است که اختلاف بر سر ما آورده است. درگیریهای سیاسی نیمه دوم دهه ۸۰ که اوج آن در واقعه تأسفبار کوی دانشگاه در سال ۷۸ دیده شد، ماجراهای سال ۸۸ که مقدمهای برای تشدید تحریمها شد و در نهایت آنچه در وقایع تأسفبار پاییز ۱۴۰۱ و دی سال گذشته دیدیم این بود که دشمن دقیقاً بر اختلافات سیاسی، فرهنگی و اجتماعی سوار شد که میتوانستیم از بروز و یا تشدید آنها جلوگیری کنیم، اما غلبه نگاهی که انتظارات آرمانی از جامعه دارد موجب میشود با تشدید شکافها، مجال تحریک به دشمن و لانهگزینی بدخواهان در منفذهای جامعه را بدهیم.
اصرار بر وحدت و تقویت انسجام اجتماعی برای این است که جامعهای تحت عنوان ایران و حاکمیت سیاسی با عنوان جمهوری اسلامی باقی بماند تا بتوان درباره ارتقای ارزشها و حرکت به سمت آرمانها در آنها صحبت کرد. بر این اساس انتظار می رود هر که دلبسته ایران و معتقد به جمهوری اسلامی است، در گفتمان خود جایگاه وحدت و انسجام را بازیابی کند و بسنجد که شعارهایش تا چه اندازه در مسیر تقویت وحدت و یا تضعیف آن اثر میگذارد.
نظر شما