سایت کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC) در ادامه مرور تاریخی خود بر جام‌های جهانی گذشته، به جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان پرداخت؛ رقابت‌هایی که تیم ملی فوتبال ایران در گروهی دشوار با تیم‌های پرتغال، مکزیک و آنگولا قرار داشت و در نهایت با کسب یک تساوی و دو شکست از صعود به مرحله حذفی بازماند.

در گزارش AFC آمده است: تیم ملی ایران با امیدهای فراوان پا به این رقابت‌ها گذاشت؛ تیمی که پیش‌تر در جام ملت‌های آسیا ۲۰۰۴ به مقام سوم رسیده و با صدرنشینی در مرحله انتخابی، ترکیبی از بازیکنان باتجربه و جوان را در اختیار داشت.

در نخستین دیدار برابر مکزیک، ایران در نیمه اول عملکردی قابل قبول ارائه داد و پس از گل عمر براوو، یحیی گل‌محمدی گل تساوی را به ثمر رساند، اما در نیمه دوم تمرکز تیم از دست رفت و مکزیک با گل‌های دوباره براوو و آنتونیو سینیا به پیروزی رسید.

در دومین بازی، ایران برابر پرتغالِ ستاره‌دار قرار گرفت؛ دیداری که در آن دکو در نیمه دوم دروازه ایران را باز کرد و کریستیانو رونالدو نیز در دقیقه ۸۰ از روی نقطه پنالتی نخستین گل خود در تاریخ جام جهانی را به ثبت رساند.

در آخرین مسابقه مرحله گروهی، ایران برابر آنگولا به تساوی رسید؛ سهراب بختیاری‌زاده روی ارسال مهدی مهدوی‌کیا موفق شد گل ایران را به ثمر برساند تا شاگردان برانکو ایوانکوویچ بدون امتیاز رقابت‌ها را ترک نکنند.

AFC در پایان این گزارش تأکید کرده است که جام جهانی ۲۰۰۶ را می‌توان نقطه پایان یک نسل در فوتبال ایران دانست؛ نسلی که دو بار تجربه حضور در جام جهانی را داشت و پس از آن، تیم ملی تا سال ۲۰۱۴ و آغاز دوران کارلوس کی‌روش از رسیدن به این رقابت‌ها بازماند.