«ویل دورانت»، نویسنده مشهور کتاب «تاریخ تمدن»، در بخشی اثر خود، به توصیف ویژگی‌های اخلاق فردی و اجتماعی پیامبر اسلام(ص) پرداخته است. وی می‌نویسد:« زندگی پیامبر بسیار ساده بود. بستر وی تشکی بود که بر زمین گسترده می‌شد. بارها او را می دیدند که پاپوش خود را می‌دوخت یا لباس خود را وصله می‌زد یا آتش روشن می‌کرد یا خانه را جارو می‌زد و بز را می‌دوشید ... با بزرگان خوش‌برخورد، با ضعیفان گشاده رو و در مقابل گردن فرازان و مغروران، پرهیبت بود. از بیماران عیادت می‌کرد ... هرگز به ابهت قدرت تظاهر نمی‌کرد و دوست نداشت که نسبت به او، با تکریم خاص رفتار کنند. دعوت فقیران و بردگان را برای غذا می‌پذیرفت ... با آن‌که از غنایم و منابع دیگر، اموال فراوانی به دست او می‌رسید، برای خانواده خود بسیار کم خرج می‌کرد، آن‌چه برای خودش تخصیص می‌داد، از کم هم کمتر بود؛ قسمت اعظم مالی را که به دست می‌آورد، صرف صدقات می‌کرد.» «ویل دورانت» سپس با شگفتی می‌افزاید:« اگر بزرگی را به میزان اثر مرگ بزرگ در میان مردم بسنجیم، باید بگوییم که محمد[(ص)] از بزرگترین مردان تاریخ است.»

با این حال، تنها «دورانت» نیست که در برابر شخصیت الهی نبی مکرم اسلام(ص) سر تعظیم فرو می‌آورد و از آن حضرت، با عنوان «بزرگترین مرد تاریخ» یاد می‌کند؛ «گوستاو لوبون»، اندیشمند و خاورشناس مشهور فرانسوی نیز، در کتاب «تمدن عرب»، شخصیت رسول‌خدا(ص) را می‌ستاید و می‌نویسد:«اگر بخواهیم ارزش اشخاص را به کردار و آثار نیکشان بسنجیم، مُسَلَّماً حضرت محمد [ص] بزرگترین مرد تاریخ است؛ بعضی از دانشمندان غرب با دیده انصاف به آن جناب نگریسته و بسیاری از مورخان را نیز، تعصبات دینی مانع از اعتراف به فضیلت او شده و پرده [ای] در جلو دیدگانشان آویخته است.» وی سپس به نقل قولی از «بارتلمی سنت هیلر» می‌پردازد و می‌نویسد:«محمد[(ص)] ... در دینداری از همه کس محکم‌تر و نسبت به مردم، مهربان‌ترین بوده‌است. به واسطه همین برتری بود که به آن محبوبیت و عظمت فوق‌العاده رسید. ما دین بزرگی را که او آورد و مردم را به آن دعوت کرد، برای پیروانش یکی از نعمت های بزرگ خداوندی می‌شماریم.»