بیرقهای سیاه، نوای سوگ، و اشکهای دلدادگانی که از دیار کردستان به مشهدالرضا (ع) آمده بودند، فضای این آیین را به مجلسی آمیخته از شور حسینی و شعور دینی، بدل کرد.
این حضور، تنها یک برنامه عزاداری نبود؛ بلکه جلوهای از پیوند عمیق فرهنگی، مذهبی و عاطفی مردمان کردستان با ساحت اهلبیت (ع) و بهویژه امام رضا (ع) به شمار میرفت.
هیئت ثارالله سریشآباد با اجرای آیینهای سنتی عزاداری، بخشی از هویت مذهبی و آیینی مردم منطقه خود را در یکی از مهمترین اماکن مذهبی کشور به نمایش گذاشت و فرصتی فراهم آورد تا زائران و مجاوران حرم مطهر، از نزدیک با بخشی از میراث عزاداری اقوام ایرانی آشنا شوند.
جلوهای از ارادت کردستان در آستان رضوی
حامد امیریان، مسئول برنامه عزاداری سنتی اقوام استان کردستان، این حضور را افتخاری بیبدیل برای هیئت ثارالله میداند و تأکید میکند: اجرای مراسم عزاداری در جوار مضجع شریف حضرت علیبنموسیالرضا (ع)، پس از سالها حسرت و انتظار، برای اعضای این هیئت تجربهای فراموشنشدنی بوده است.
به گفته وی، این دعوت و حضور در شب اول محرم، برای اعضای هیئت صرفاً یک رخداد فرهنگی نبود، بلکه نشانهای روشن از عنایت و لطف امام رضا (ع) تلقی میشد؛ عنایتی که در نگاه آنان، پاسخ به دلشکستگیها، توسلها و دلدادگیهای سالیان گذشته بود.
عزاداری سنتی؛ روایت فرهنگ بومی در لباس سوگ
وی اضافه میکند: یکی از مهمترین ابعاد این مراسم، معرفی آیینهای عزاداری سنتی مردم کردستان به زائران حرم رضوی بود. اجرای چهار پایهخوانی، سینهزنی و نوحهخوانی به زبانهای فارسی و ترکی، فضای صحن قدس را به مجلسی زنده و پرشور از فرهنگ عاشورایی بدل کرد.
امیریان ادامه میدهد: در این میان، آیین «شاه حسین گویان» نیز بهعنوان یکی از شناختهشدهترین جلوههای سوگواری در کردستان، برای حاضران جلوهای خاص داشت؛ آیینی که نهتنها نمایانگر عمق ارادت مردم این خطه به امام حسین (ع) است، بلکه بخش مهمی از میراث معنوی و جمعی آنان را نیز بازتاب میدهد.
کردستان؛ سرزمین همزیستی و آیینهای عاشورایی
به گفته او استان کردستان به واسطه همزیستی مسالمتآمیز اهلسنت و تشیع، در ماه محرم حالوهوایی ویژه پیدا میکند. در این منطقه، عزاداری برای سیدالشهدا (ع) تنها به یک رسم مذهبی محدود نمیشود، بلکه به یک سنت اجتماعی و فرهنگی ریشهدار تبدیل شده است.
امیریان ادامه میدهد: از جمله جلوههای خاص این عزاداریها، سنت بانوان کرد است که با نیت تبرک، روسریهای خود را زیر پای عزاداران قرار میدهند؛ رسمی که از باورهای عمیق مردم به شفا، برکت و استجابت دعا حکایت دارد. چنین آیینهایی نشان میدهد که سوگواری حسینی در کردستان، صرفاً یک مراسم آیینی نیست، بلکه تجلی پیوندی معنوی میان ایمان، فرهنگ و زیست اجتماعی مردم این دیار است.
از دلتنگی تا وصال؛ روایتی از یک توسل
به گفته امیریان، آنچه این حضور را پررنگتر و تأثیرگذارتر میکند، بُعد عاطفی و معنوی آن است. این تجربه برای هیئت ثارالله بیش از آنکه یک برنامه رسمی باشد، نشانهای از پیوند قلبی و روحی عمیق با امام رئوف است؛ پیوندی که در لحظهلحظه اجرای مراسم، در اشکها، نوحهها و سینهزنیها آشکار بود.
شور حسینی در صحن قدس
نوای مداحان و ذاکران اهلبیت (ع) سجاد شیخ جعفری و امیر قرهباغی، به همراه اجرای آیین سنتی شاه حسین گویان، حالوهوای محفل را به اوج رساند و صحن قدس یکپارچه در شور و شعور حسینی فرورفت.
طنین «حسین وای، حسین غریب حسین» و نغمههای حماسی مربوط به حضرت ابوالفضل (ع)، با لهجههای شیرین کردی و ترکی، نهتنها دلهای حاضران را متأثر کرد، بلکه صحن قدس را به صحنهای از همنوایی ملی در سوگ کربلا تبدیل ساخت.
پیوندی فراتر از یک مراسم
این آیین در پایان با اهدای کتیبه متبرک حرم مطهر رضوی به مسئولان هیئت ثارالله سریشآباد، به یادگار ماند؛ نشانی از تکریم این حضور و تأییدی بر جایگاه ارزشمند آیینهای بومی در فضای معنوی آستان رضوی.
نظر شما