‏زیارت ناحیه مقدسه، آیینه‌ای از پیوند ناگسستنی قیام عاشورا و آرمان مهدوی است. در این فراز بلند، امام عصر (عج) با لحنی آکنده از حزن، خطاب به سیدالشهدا (ع) می‌فرمایند که اگرچه دست تقدیر و تأخیر زمانه، ایشان را از حضور در رکاب آن حضرت و پیکار با دشمنان محروم کرد، اما این حسرت بزرگ را با ناله شبانه‌روزی جبران می‌کنند. تعبیر «گریستن خون به جای اشک»، نشان‌دهنده اوج مصیبتی است که بر قلب مبارک ایشان سنگینی می‌کند؛ غمی جانکاه که تا لحظه مرگ با سوز و گداز همراه خواهد بود و عمق فاجعه کربلا را به تصویر می‌کشد.

امام مهدی علیه السلام می‌فرماید:

ـ فی زِیارَةِ النّاحِیَةِ ـ: فَلَئِن أخَّرَتنِی الدُّهورُ، وعاقَنی عَن نَصرِکَ المَقدورُ، ولَم أکُن لِمَن حارَبَکَ مُحارِبا، ولِمَن نَصَبَ لَکَ العَداوَةَ مُناصِبا، فَلَأَندُبَنَّکَ صَباحا ومَساءً، و لَأَبکِیَنَّ عَلَیکَ بَدَلَ الدُّموعِ دَما، حَسرَةً عَلَیکَ وتَأَسُّفا عَلی ما دَهاکَ وتَلَهُّفا، حَتّی أموتَ بِلَوعَةِ المُصابِ، وغُصَّةِ الاِکتِیابِ .

ـ از زیارت ناحیه ـ: اکنون که روزگار ، مرا عقب آورده و تقدیر ، مرا از یاری دادن به تو باز داشته و نبوده‌ام تا با جنگجویان با تو بجنگم و در برابر برافرازندگان پرچم دشمنی با تو، بِایستم، پس هر صبح و شام بر تو می‌نالم و به جای اشک، از دیده خون می‌افشانم، از سرِ حسرت و تأسّف بر تو و افسوس خوردن بر گرفتاری‌هایی که به تو رسیده، تا آن گاه که از سوز مصیبت و غم فقدانت جان سپارم.

المزار الکبیر : ص ٥٠١ ح ٩