حذف تیم ملی فوتبال ایران از جام جهانی ۲۰۲۶، بار دیگر عملکرد فنی کادر مربیگری را به یکی از محورهای اصلی تحلیلها تبدیل کرده است. هرچند ملیپوشان در مسیر آمادهسازی با چالشهایی مانند جنگ، اختلال در برنامههای تدارکاتی، محدودیتهای سفر، مشکلات صدور ویزا و شرایط نامناسب میزبانی روبهرو بودند، اما بسیاری معتقدند تصمیمهای فنی نیز در رقم خوردن این سرنوشت نقش داشته است.
امیر قلعهنویی پیش از آغاز رقابتها بارها تأکید کرده بود که دیدار برابر نیوزیلند، دشوارترین مسابقه مرحله گروهی خواهد بود، اما تیم ملی در همان بازی با تساوی ۲ بر ۲، دو امتیاز ارزشمند را از دست داد؛ امتیازهایی که در پایان میتوانستند مسیر صعود ایران را هموار کنند.
این در حالی است که تیم ملی برخلاف بسیاری از دورههای گذشته، فرصت کمسابقهای برای آمادهسازی در اختیار داشت. وقفه مسابقات داخلی و برگزاری اردوی طولانی، شرایطی نزدیک به فعالیت یک تیم باشگاهی را فراهم کرد و ملیپوشان نزدیک به دو ماه تمرین مستمر و حدود ۱۰۰ جلسه تمرینی را پشت سر گذاشتند. همچنین اردوی آمادهسازی در ترکیه و دیدارهای تدارکاتی نیز برای حفظ آمادگی تیم برگزار شد.
با وجود این شرایط، تیم ملی در سه مسابقه مرحله گروهی برابر نیوزیلند، بلژیک و مصر به سه تساوی رسید و بدون شکست، اما با تنها سه امتیاز، از صعود به مرحله حذفی بازماند.
هرچند محدودیتهای ایجادشده از سوی میزبان، از جمله مشکلات سفر، جابهجاییهای متعدد و مسائل مربوط به ویزا، از جمله عوامل تأثیرگذار بر عملکرد تیم عنوان شده است، اما بسیاری از تحلیلگران معتقدند در فوتبال حرفهای، تصمیمهای فنی در لحظات حساس میتواند سرنوشت یک تیم را تغییر دهد.
از همین رو، عملکرد کادر فنی و انتخابهای تاکتیکی امیر قلعهنویی پس از پایان کار ایران در جام جهانی، بیش از هر زمان دیگری در معرض ارزیابی قرار گرفته است؛ بهویژه در جامی که با افزایش تعداد تیمهای حاضر، مسیر صعود نسبت به دورههای گذشته هموارتر ارزیابی میشد، اما فوتبال ایران نتوانست از این فرصت تاریخی بهره ببرد.
نظر شما