امام صادق علیه السلام:

ـ لِلمُفَضَّلِ بنِ عُمَرَ ـ:فَکِّر یا مُفَضَّلُ فی هذِهِ المَعادِنِ وما یُخرَجُ مِنها مِنَ الجَواهِرِ المُختَلِفَةِ، مِثلِ: الجِصِّ، وَالکِلسِ، ...، وضُروبِ الحِجارَةِ، وکَذلِکَ ما یُخرَجُ مِنها مِنَ القارِ، وَالمومِیا، وَالکِبریتِ، وَالنِّفطِ، وغَیرِ ذلِکَ مِمّا یَستَعمِلُهُ النّاسُ فی مَآرِبِهِم، فَهَل یَخفی عَلی ذی عَقلٍ أنَّ هذِهِ کُلَّها ذَخائِرُ ذُخِرَت لِلإِنسانِ فی هذِهِ الأَرضِ لِیَستَخرِجَها فَیَستَعمِلَها عِندَ الحاجَةِ إلَیها؟

ـ خطاب به مفضّل بن عمر ـ:ای مفضّل! در این معدن‌ها و کانی‌های گوناگونی که از آنها استخراج می‌شوند، بیندیش؛ کانی‌هایی چون: گچ و آهک و ... و انواع سنگ‌ها، و نیز دیگر چیزها مانند: قیر و مومیا و گوگرد و نفت و جز اینها که از معادن، استخراج می‌شوند و مردم آنها را در راه نیازهایشان به کار می‌گیرند. آیا بر هیچ خردمندی پوشیده است که اینها همه گنج‌هایی هستند که برای انسان در این زمین، اندوخته شده‌اند تا آنها را استخراج کند و به هنگام نیاز، مورد استفاده قرار دهد؟

بحار الأنوار: ج٦٠ ص١٨٦ ح١٨