امروز، میزبانیم. از بعد چند بهار و تابستان، از بعد چند پاییز و زمستان که نتوانستیم میزبان باشیم، امروز دوباره میزبانیم. آقا امروز میهمان مشهد است و آمده است تا بماند. بعد از این دیگر بین ما مشهدی‌ها و آقا، جدایی نخواهد بود. مشغله‌های کشورداری، دیگر آقا را از ما دور نخواهد کرد. حالا از امروز، هر بار که به زیارت برویم، می‌توانیم آقا را هم زیارت کنیم. از خواندن امین‌الله که فارغ شدیم می‌توانیم کنار آقا هم بنشینیم و یک دل سیر، دیدارها را تازه کنیم. از خودمان بگوییم و اینکه هنوز عکس آقا را به دیوار خانه داریم و آقا از بهشت خواهند گفت؛ از تنعم همنشینی با حضرت رضا(ع).
می‌دانیم که حضرت(ع) با خدامشان مهربان هستند و با زوارشان. امروز زائری و خادمی، از پسِ عمری مجاهدت به جوار جود حضرت(ع) خواهد آمد و در سایه آفتابی ایشان، آرام خواهد گرفت.
آقا! سلام ما را هم به حضرت(ع) برسانید. جایی گفته بودید شیرین‌ترین لحظات برایتان لحظاتی است که به آستان قدس، به جوار ملکوتی حضرت رضا(ع) مشرف می‌شوید. از امروز شادترین و کام‌رواترین زائر حضرت(ع) حتماً شمایید که از همین ساعت‌ها تا ابد در خدمت حضرت رضا(ع) خواهید بود. آقا! خوش به سعادتتان.
حالا هر بار که به زیارت قدس حضرت رضا(ع) مشرف بشویم، زنگ صدای شما در گوش جانمان می‌پیچد که خطاب به خادمان بارگاه قدس رضوی گفته بودید: «حقاً و انصافاً خدمت آستان مقدس امام هشتم علیه‌السّلام وقتی با شرایط و شئون ویژه‌ آن انجام بگیرد، از بزرگ‌ترین ارزش‌ها و بزرگ‌ترین افتخارات است و امروز چنین چیزی میسور است و وجود دارد، بنده هم افتخار می‌کنم اگرچه به نام و نه به عمل جزء شما هستم و مشرف به خدمت این آستان قدسم... این سخن دل را با شما در میان بگذارم که دل ما آنجایی است که شما همواره در آنجا مشرفید و خوشا به حالتان و حقیقتاً شیرین‌ترینِ لحظات برای بنده، آن لحظاتی است که به آستان قدس مشرف می‌شوم».