به گزارش قدس، از میدان شهدا تا خیابان امام رضا(ع)، انگار زمان آهسته‌تر از همیشه می‌گذرد. مردم از شب قبل برای آخرین سلام به آقای ایران ساعت‌هاست به انتظار ایستاده‌اند. خیابان امام رضا(ع) امروز؛ میعادگاه عشاقی است که در سکوت، با اشک، صلوات و زمزمه دعا، چشم به راه معشوق خود مانده‌اند. پیرمردی که عصایش را محکم‌تر گرفته، مادری که دست فرزندش را رها نمی‌کند، جوانی که پرچم سرخ خونخواهی در دست دارد؛ همه یک حس مشترک دارند؛ حسِ انتظار. انگار این چشم انتظاری آرام و قرار را از دل‌های مردم گرفته است، درست مثل خانمی که از شب قبل گوشه‌ای از پیاده‌رو منتظر نشسته است و چشم‌هایش را به راهی دخیل بسته که قرار است علمدار ایران را تا بهشت هشتم بدرقه کند. هر قدم مردم در عرصه میدان شهدا، روایت دلدادگی است. انگار هیچ‌کس عجله‌ای برای رفتن ندارد. همه آمده‌اند تا بمانند؛ تا لحظه‌ای که این انتظار به دیدار برسد. سکوت مردم، از هزاران جمله رساتر است و اشک‌هایی که بی‌اختیار بر گونه‌ها جاری می‌شود، زبان دل شهری است که سال‌ها با نام و عشق رهبرش زندگی کرده است. مشهد، امروز فقط یک شهر نیست؛ قلبی است که آرام نمی‌تپد. اینجا، در سایه گنبد طلایی حضرت رضا(ع)، مریدان رهبر انقلاب ایستاده‌اند؛ با دل‌هایی لبریز از دلتنگی، با خاطره‌هایی که از ذهنشان نمی‌رود و با امیدی که آخرین بدرقه را به لحظه‌ای ماندگار در تاریخ این شهر تبدیل خواهد کرد. امروز، مشهد معنای دیگری از انتظار را روایت می‌کند.