کشف سیاره‌های فراخورشیدی دیگر اتفاقی نادر نیست، اما یافتن جهانی نسبتاً نزدیک به زمین که امکان بررسی دقیق‌تر آن در آینده وجود داشته باشد، همچنان اهمیت زیادی برای دانشمندان دارد.

تازه‌ترین مطالعات از شناسایی سیاره‌ای با نام GJ ۳۳۷۸b حکایت دارد که در فاصله حدود ۲۵ سال نوری از زمین قرار گرفته و به دور یک ستاره کوتوله سرخ در صورت فلکی زرافه می‌چرخد.

کوتوله‌های سرخ رایج‌ترین نوع ستاره در کهکشان راه شیری هستند. از آنجا که این ستاره‌ها در مقایسه با خورشید کم‌نورترند، منطقه قابل سکونت آن‌ها نیز در فاصله نزدیک‌تری قرار دارد.

اندازه‌گیری‌های جدید نشان می‌دهد GJ ۳۳۷۸b هر ۲۱ روز یک بار مدار خود به دور ستاره میزبان را کامل می‌کند؛ در حالی که پیش‌تر دوره مداری آن حدود ۲۵ روز برآورد شده بود. همین اصلاح در محاسبات نشان داده است که این سیاره در منطقه قابل سکونت ستاره خود قرار دارد.

برآورد پژوهشگران حاکی از آن است که این سیاره حدود ۹۰ درصد انرژی تابشی دریافتی زمین از خورشید را از ستاره میزبان خود دریافت می‌کند. این شرایط می‌تواند در صورت وجود جوی مناسب، امکان باقی ماندن آب به شکل مایع روی سطح سیاره را فراهم کند.

با این حال، قرار گرفتن در منطقه قابل سکونت به‌تنهایی به معنای وجود حیات یا حتی مناسب بودن قطعی شرایط برای زندگی نیست. ترکیب و فشار جو، وجود میدان مغناطیسی و میزان فعالیت ستاره میزبان از عوامل مهمی هستند که می‌توانند شرایط سطح یک سیاره را تعیین کنند.

یکی از مهم‌ترین ابهام‌ها درباره GJ ۳۳۷۸b نیز به ستاره میزبان آن مربوط می‌شود. کوتوله‌های سرخ می‌توانند فوران‌های شدید و بادهای ستاره‌ای پرانرژی ایجاد کنند؛ پدیده‌هایی که در طول زمان ممکن است جو سیاره‌های نزدیک را فرسوده یا حتی به‌طور کامل نابود کنند.

اکنون یکی از پرسش‌های اصلی دانشمندان این است که آیا GJ ۳۳۷۸b توانسته جو خود را حفظ کند یا خیر. پاسخ به این پرسش می‌تواند مشخص کند که این همسایه نسبتاً نزدیک زمین، تنها سیاره‌ای واقع در منطقه قابل سکونت است یا واقعاً می‌تواند شرایطی مناسب برای وجود آب مایع داشته باشد.