مراسم خاکسپاری فرانکو بارزی، اسطوره باشگاه میلان، تنها یک وداع با یک چهره بزرگ فوتبال نبود؛ این مراسم برای فوتبال ایران نیز حامل یک پیام مهم بود: احترام به پیشکسوتان و حفظ جایگاه اسطوره‌ها، بخشی از فرهنگ باشگاه‌های بزرگ دنیاست.

بارزی یکی از نمادهای تاریخ میلان به شمار می‌رود؛ کاپیتانی که همراه این تیم به قهرمانی‌های متعدد در سری A و لیگ قهرمانان اروپا رسید و با تیم ملی ایتالیا نیز افتخارات بزرگی کسب کرد. او حتی در دوران سقوط میلان به سری B در دهه ۸۰ میلادی، این باشگاه را ترک نکرد تا نامش به‌عنوان یکی از وفادارترین بازیکنان تاریخ روسونری ماندگار شود.

مراسم بدرقه این اسطوره با حضور گسترده هواداران، مدیران و پیشکسوتان میلان برگزار شد، اما بازیکنان و کادر فنی این تیم به دلیل حضور در اردوی آماده‌سازی در استرالیا نتوانستند در مراسم حاضر شوند.

با این حال، سرمربی میلان با انتشار پیامی ویدئویی ضمن عذرخواهی از غیبت خود و بازیکنان، تأکید کرد که علاقه و احترام آنها به بارزی پابرجاست و تنها برنامه از پیش تعیین‌شده اردو باعث عدم حضورشان شده است.

همین رفتار، تفاوت نگاه باشگاه‌های بزرگ دنیا با بسیاری از باشگاه‌های ایرانی را نشان می‌دهد. در فوتبال حرفه‌ای، پیشکسوتان و ستاره‌های گذشته حتی پس از پایان دوران بازی، همچنان بخشی از هویت باشگاه محسوب می‌شوند و احترام به آنها، نشانه قدردانی از سال‌ها تلاش و افتخارآفرینی است.

در فوتبال ایران اما شرایط متفاوت است. بسیاری از چهره‌های ماندگار پس از خداحافظی از فوتبال، به مرور از فضای باشگاه‌ها فاصله می‌گیرند و برنامه مشخصی برای حفظ جایگاه و ارتباط آنها با تیم‌های سابقشان وجود ندارد. تجلیل‌ها نیز اغلب مقطعی است و استمرار لازم را ندارد.

نکته تأسف‌برانگیزتر اینکه در برخی موارد، نام پیشکسوتان تنها زمانی مورد توجه قرار می‌گیرد که منافع مدیریتی یا تبلیغاتی خاصی در میان باشد. حتی در مراسم بدرقه برخی از بزرگان فوتبال ایران نیز کمتر شاهد حضور منسجم بازیکنان و مربیان تیم‌های سابق آنها بوده‌ایم.

در سال‌های اخیر چهره‌های بزرگی از استقلال، پرسپولیس و فوتبال ملی از دنیا رفته‌اند، اما بارها پیش آمده که بازیکنان و اعضای کادر فنی این تیم‌ها با وجود حضور در تهران، در مراسم تشییع اسطوره‌های باشگاه خود حضور پررنگی نداشته‌اند.

مقایسه رفتار میلانی‌ها با این اتفاقات نشان می‌دهد که احترام به پیشکسوت، تنها به حضور فیزیکی در یک مراسم محدود نمی‌شود؛ بلکه بخشی از فرهنگ باشگاهی است. باشگاه‌های بزرگ دنیا تلاش می‌کنند نشان دهند که تاریخ و افتخاراتشان بدون تلاش بزرگان گذشته شکل نگرفته است؛ رویکردی که فوتبال ایران نیز برای ماندگار شدن نیاز دارد آن را جدی‌تر دنبال کند.