شعر جدیدی از سیدعلی صالحی شاعر و نویسنده پیشکسوت در فضای مجازی منتشر شده است.
در ادامه شعر صالحی با عنوان «پایان» را میخوانید:
«شما چه میدانید
منظورِ من از او،
کدامِ شماست...!؟
او
دریا بر دوش
خشکسالیِ چشمهایِ شما را
شفا خواهد داد.
او
نزدیک است،
و ما را
از دلواپسیِ دریا
به کرانهی آرامِ کلمات خواهد رساند.
این... آخرین خلاصِ ما
از ملالِ منتظر ماندگانِ مردد است.
آن روز
رویابینِ بزرگ...
ما را بشارت خواهد داد:
تمام...!
تمام، تمام خواهد شد!»
سیدعلی صالحی متولد ۱۳۳۴ ایذه استان خوزستان شاعر و نویسنده معاصر ایرانی است. صالحی کسی است که جریان ادبی «موج ناب» و «شعر گفتار» را ابداع کردهاست. «لیالیِ لا»، «یوماآنادا»، «نشانیها»، «ساده بودم، تو نبودی، باران بود» و «دختر ویولنزن در کوچههای برفی آذر ماه»، نمونههای برجستهای از مجموعه سرودههای این شاعر هستند. صالحی دو رمان به نامهای «علو» و «چشم به راه بانو» را هم نوشته است.
صالحی در سال ۱۳۵۴ جریان موج نو را در شعر سپید پیریزی میکند. اما چند سال بعد، از این موج فاصله میگیرد. صالحی معتقد است که شعر فارسی در دوره گذار به سر میبرد. در این دوره، دو جریان وجود دارد، جریانی رو به عقب و به سمت شعر کلاسیک، بهویژه غزل و رباعی و جریان دیگری رو به جلو. در جریان دوم، شاعران زبان را به خدمت خود درمیآورند و با بازی با کلمات شعر میگویند. صالحی این جریان را «بردگی زبانی» تعریف میکند. او معتقد است ترس از زمانِ حالِ شعر و ادبیات فارسی، باعث به وجود آمدن این جریان است.
نظر شما