در سالهای اخیر، وضعیت تولیدات تلویزیونی و نسبت آن با سایر مدیومهای نمایشی، به یکی از موضوعات مهم در حوزه رسانه و نویسندگی تبدیل شده است. در همین راستا، پدرام کریمی، نویسنده و مجری، در گفتوگو با ما به بررسی دلایل فاصله گرفتن برخی نویسندگان باسابقه از تلویزیون، ضرورت اصلاح فرایندهای تولید، تقویت اعتماد حرفهای به نویسنده و حفظ جایگاه تلویزیون بهعنوان رسانهای فراگیر پرداخته که مشروح آن را در ادامه میخوانید.
دلایل کاهش همکاری برخی نویسندگان باسابقه با تلویزیون
پدرام کریمی با بیان اینکه عدم همکاری برخی نویسندگان باسابقه با تلویزیون دلایل متعددی دارد، میافزاید: برای هر نویسندهای شرایط و دلایل خاص خودش وجود دارد و نمیتوان یک نسخه واحد برای همه ارائه کرد. بخشی از نویسندگان ترجیح دادهاند فعالیت خود را در مدیومهای دیگر مانند شبکه نمایش خانگی و سینما ادامه دهند و برخی دیگر نیز معتقدند فضای لازم برای روایت مدنظرشان در سایر بسترها بیشتر فراهم است. طولانی بودن فرایند تصویب و تولید، اعمال تغییرات یا دخالتهای غیرضروری در فیلمنامه و ورود افراد بدون تجربه حرفهای و شوراهای غیرتخصصی در روند تصمیمگیری از جمله عواملی است که بر کاهش تمایل برخی نویسندگان برای همکاری با تلویزیون تأثیر گذاشته است. این موارد از واقعیتهای موجود در فرایند تولید هستند که نمیتوان آنها را نادیده گرفت.
جایگاه تلویزیون به عنوان رسانه فراگیر
او با اشاره به جایگاه تلویزیون عنوان میکند: تلویزیون همچنان مهمترین رسانه فراگیر در کشور محسوب میشود. در صورت ایجاد فضای حرفهایتر، افزایش اعتماد به نویسنده و اصلاح روندهای تصویب و تولید، زمینه بازگشت و همکاری دوباره بسیاری از نویسندگان باسابقه فراهم خواهد شد. هر نویسندهای تمایل دارد اثرش در معرض دید گسترده مخاطبان قرار گیرد و تلویزیون همچنان این ظرفیت را در اختیار دارد.
این مجری و نویسنده با بیان تأثیر نقش مخاطب در استمرار فعالیت نویسندگان در تلویزیون میگوید: مخاطب مهمترین عامل انگیزشی برای نویسنده محسوب میشود. تلویزیون رسانهای است که توانایی رساندن یک قصه به میلیونها مخاطب بهصورت همزمان را دارد. دیده شدن یک اثر در خانههای مردم و شکلگیری گفتوگو پیرامون آن یکی از مهمترین انگیزههای نویسنده در این مدیوم است. پایداری این انگیزه زمانی تضمین میشود که اعتماد حرفهای نسبت به نویسنده وجود داشته باشد، برای ایدههای او ارزش قائل شوند و فضای کاری همراه با آرامش و احترام فراهم باشد.
میزان آزادی عمل در مدیومهای مختلف
وی تفاوت سطح آزادی عمل در مدیومهای مختلف را مورد مقایسه قرار داده و اظهار میکند: در حوزه انتخاب سوژه و شیوه روایت، شبکه نمایش خانگی نسبت به تلویزیون آزادی عمل بیشتری در اختیار نویسنده قرار میدهد. در این فضا امکان پرداختن به شخصیتها و موقعیتهای پیچیدهتر بیشتر فراهم است. با این حال آزادی عمل بهتنهایی تضمینکننده کیفیت نیست و در بسیاری از موارد، آثار تلویزیونی با وجود محدودیتها به دلیل برخورداری از قصه و شخصیتپردازی قوی، از برخی تولیدات دیگر موفقتر بودهاند. توانایی نویسنده در خلق داستان جذاب در هر چارچوبی اهمیت دارد و نویسندگی به معنای یافتن مسیر مناسب برای روایت یک داستان قابل قبول در دل محدودیتهاست.
خودسانسوری و تأثیر آن بر تکرار در روایتها
خودسانسوری میتواند یکی از عوامل مؤثر در تکرار ایدهها در نویسندگی باشد و کریمی در تشریح آن تأکید میکند: زمانی که نویسنده از ابتدا به محدودیتها و احتمال حذف بخشهایی از اثر خود فکر میکند، بخشی از خلاقیت او بهصورت ناخودآگاه محدود میشود. این روند در نهایت میتواند منجر به حرکت آثار به سمت ایدههای امن و تکراری شود. با این حال، خودسانسوری صرفاً به نویسنده وابسته نیست و در بسیاری از موارد نتیجه تجربههای قبلی و مواجهه با اصلاحات متعدد یا رد شدن آثار است که موجب افزایش احتیاط در تولیدات بعدی میشود. رویکرد حرفهای در نویسندگی ایجاب میکند که ابتدا نسخه کامل و مورد باور نویسنده خلق شود و سپس درباره اصلاحات و تغییرات گفتوگو صورت گیرد، زیرا محدود کردن خلاقیت در آغاز مسیر معمولاً به تولید اثری کمریسک اما کمماندگار منجر میشود.
نظر شما