مهدی تارتار برای شکست برابر تراکتور، «جوانگرایی» را دلیل اصلی عنوان کرد؛ توجیهی که با ترکیب بالای ۲۸ سال پرسپولیس چندان همخوانی ندارد.

پرسپولیس در تبریز بیش از هر چیز محتاط و کم‌ریسک بازی کرد. ارنج اولیه تارتار محل بحث بود و تعویض‌ها نیز نتوانستند جریان مسابقه را تغییر دهند. بنابراین دشوار است این شکست را صرفاً به پای جوانگرایی نوشت.

تارتار باید بداند نیمکت پرسپولیس با سایر تیم‌ها تفاوت دارد. هوادار این تیم انتظار آزمون و خطا ندارد؛ وقتی باشگاه برای بستن یکی از پرمهره‌ترین تیم‌های لیگ هزینه کرده، هدف روشن است: بردن، جام گرفتن و قهرمانی.

در چنین شرایطی، توجیه شکست چندان پذیرفتنی نیست. شاید تارتار بد نباشد برای درک میزان فشار روی نیمکت پرسپولیس، سراغ وحید هاشمیان برود؛ مربی‌ای که فصل گذشته با وجود فاصله زمانی کوتاه، خیلی زود طعم فشار سنگین هواداران پس از نتایج ضعیف را چشید.

پرسپولیس جایگاهی نیست که شکست‌ها پشت توجیهاتی مانند جوانگرایی پنهان شوند. اگر تیم واقعاً جوان باشد، می‌توان از یک پروژه بلندمدت سخن گفت؛ اما با ترکیبی که میانگین سنی آن از ۲۸ سال عبور می‌کند، چنین استدلالی چندان قابل دفاع نیست.

در پرسپولیس، تاوان اصلی جوانگرایی نیست؛ تاوان اصلی باختن و جام نگرفتن است.