برای بعضی آدم‌ها، نذر، راهی است برای وفادار ماندن به عهدی که سال‌ها پیش بسته‌اند. حسین خمر، دامدار اهل علی‌آباد کتول، هر بار که گوساله‌ای را برای نذر انتخاب می‌کند، مسیر شمال تا مشهد را هم به جان می‌خرد؛ سفری که ۳۵ سال است با شوق زیارت و ارادت به امام رضا(ع) برای او تکرار می‌شود. او معتقد است ارزش این نذر به سختی مسیر و حضور شخصی در حرم است.
از علی‌آباد کتول تا مشهد، راه کوتاهی نیست؛ اما حسین خمر سال‌هاست این مسیر را برای ادای یک نذر قدیمی طی می‌کند؛ نیتی که ۳۵ سال پیش، همزمان با بیماری پسر نوزادش بر زبان آورد و هنوز، پس از گذشت این همه سال، هر بار گوساله‌ای را از دامداری جدا می‌کند تا برای ادای نذرش به مشهد و حرم مطهر امام رضا(ع) برساند.
به گزارش اداره کل نذورات آستان قدس رضوی، قصه نذر حسین خمر به سال ۱۳۷۰ بازمی‌گردد؛ سالی که پسرش هنوز نوزادی بیمار بود و مریضی او، نگرانی و هراس زیادی برای پدر به همراه داشت. حسین خمر در همان روزهای سخت، نذر کرد که یکی از دام‌هایش را به نیت سلامتی فرزندش به آستان امام رضا(ع) اهدا کند.
اما این نذر تنها به همان سال محدود نشد. به شکرانه سلامتی فرزندش، خمر تصمیم گرفت این عهد را ادامه دهد؛ به‌گونه‌ای که هر دو یا سه سال یک ‌بار، یک رأس گوساله نر جوان را از میان دام‌هایش انتخاب می‌کند و شخصاً آن را برای ادای نذر به مشهد می‌آورد.
گوساله‌هایی که او برای نذر انتخاب می‌کند، معمولاً ۳۰۰ تا ۶۰۰ کیلوگرم وزن دارند. پس از انتخاب دام، سفر آغاز می‌شود؛ سفری که با توجه به سن و سال او و دشواری جابه‌جایی چنین حیوانی از شمال تا مشهد، کار ساده‌ای نیست.
خودش درباره این سفر می‌گوید: «وقتی گوساله را انتخاب می‌کنم، یک نیسان اجاره می‌کنم و از علی‌آباد کتول تا مشهد با او می‌آیم تا نذر چندین و چند ساله‌ام را ادا کنم». وقتی از او می‌پرسم چرا به جای تحمل این مسیر و سختی‌های آن، هزینه دام را به مشهد نمی‌فرستد، پاسخ می‌دهد: «تمام لذتش به همین رنج و سختی کشیدن است. در طول مسیر، تمام فکر و ذهنم پیش زیارت است و رسیدن به مشهد برایم حال و هوای دیگری دارد».
او می‌گوید: «در این مسیر آن ‌قدر بی‌تاب زیارت هستم و دلم برای زیارت و امام رضا(ع) تنگ می‌شود که راه برایم بیش از اندازه دور و طولانی می‌شود». خمر سال‌هاست که به دامداری مشغول است و به گفته خودش، کسب‌وکارش به لطف خدا رونق دارد.
پسرش نیز که آن روزها نوزادی بیمار بود، امروز بزرگ شده و در کنار پدر در دامداری فعالیت می‌کند و کمک‌حال او در اداره امور دام‌هاست.
حالا پدر و پسر در کنار یکدیگر کار می‌کنند و روزی حلال درمی‌آورند، اما نذری که در روزهای نگرانی و بیماری شکل گرفت، همچنان در زندگی این خانواده جاری است.
برای مردی که سال‌ها با دامداری و سختی‌های کار و زندگی خو گرفته، شاید سفر طولانی آن‌ هم با یک دام زنده، آسان نباشد، اما برای حسین‌آقا، دلتنگی زیارت و شوق رسیدن به حرم مطهر امام رضا(ع)، خستگی این مسیر را قابل تحمل می‌کند.