بعد از خبر شهادت رهبر شهید آیت‌الله خامنه‌ای در اسفند ماه سال گذشته، مردم به منظور خون‌خواهی و در حمایت از نظام جمهوری اسلامی در خیابان‌ها حضور یافتند و این حضور پس از بیش از 190 شب همچنان به صورت پیوسته در حال جریان است. حضوری انقلابی و حماسی که نشان از بصیرت ملتی فهیم در شناخت لزوم حضور در صحنه و نیز عرق و علاقه به میهن اسلامی و رهبر شهیدشان است. این حضور باشکوه علاوه بر بی‌اثر کردن نقشه‌های شوم دشمنان در ایجاد ناآرامی و اغتشاشات در طول جنگ تحمیلی اخیر، یادآور شور انقلابی دهه 60 و دوران جنگ هشت ساله است. در میان جلوه‌های زیبای این رویداد، حضور پررنگ و فعال بانوان بیش از هر چیز خودنمایی می‌کند؛ حضوری که هم از نظر شمار و هم از نظر شور و نشاط، چشمگیرتر از حضور مردان است. اما به راستی چه عواملی موجب شده تا زنان ایرانی پس از گذشت بیش از شش ماه از آغاز جنگ و شهادت رهبر و فرماندهان شهید، همچنان با این شور و خروش در میدان حضوری مستمر و فعال داشته و میدان‌داری کنند. در میان عوامل متعدد، به سه عامل ذیل که به نظر، بیش از عوامل دیگر تاثیرگذار بوده‌اند می‌توان اشاره کرد.

1. غم جانسوز شهادت رهبر شهید

بالطبع مهمترین عامل، غم جانسوز و جانکاه شهادت رهبر شهیدی است که محبوبیت فراوانی در میان شیعیان جهان داشت. آنچه که بر این محبوبیت می‌افزود، نحوه شهادت ایشان بود که با توجه به حضور برخی اعضاء خانواده در لحظه شهادت و نیز زمان شهادت در ایام ماه مبارک رمضان، یادآور شهادت دو امام مظلوم مورد احترام و دوست داشتنی تشیع یعنی امام علی علیه‌السلام و امام حسین علیه‌السلام بود.

آنچه که بر این غم افزود، در نحوه اعلام خبر شهادت بود. خبری ناگهانی که پس از تاکید و تکرار مسئولین و خبرگزاری‌ها در صحت و سلامت ایشان، شوک عظیمی به شیفتگان و علاقمندان به رهبر شهید وارد کرد. این در حالی بود که پیش از این، رویارویی و تقابلی حیثیتی بین مخاطبین منابع خبری معاند همچون اینترنشنال از یک سو و علاقمندان به نظام و رهبری از سوی دیگر در جریان بود که متاسفانه در میان انبوه خبرهای دروغ و کذب رسانه‌های معاند، متاسفانه این بار خبر معاندین صحت داشت و موجی از حزن و فراق، شیفتگان رهبری را فرا گرفت. در این میان، آنچه که این داغ را سنگین‌تر و تحمل آن را ناممکن‌تر می‌کرد، جشن و پایکوبی و هلهله‌ای بود، که در رسانه‌های معاند انعکاس می‌یافت. پس از این شرایط بود که ملت داغدار، به ویژه بانوان، در غم فقدان رهبر شهید خود به خیابان‌ها آمدند تا علاوه بر خونخواهی و ابراز غم و اندوه خود، نقشه‌های شوم دشمنان در به آشوب کشیدن و ایجاد ناآرامی در داخل کشور را خنثی کنند. حضوری حماسی و انقلابی که نمایانگر واقعی احساسات غالب ملت ایران بود در تقابلی بین واقعیت خشم و خروش خیابان‌ها و جشن و سرور کلیپ‌های فضای مجازی و رسانه‌های معاند.

2. در امنیت، برای امنیت

دیگر عامل تاثیرگذار را می‌توان تجربه تلخ اغتشاشات اخیر به ویژه وقایع تلخ دی ماه سال گذشته دانست. در کنار صدمات قابل توجه جانی و مالی، آنچه که حائز اهمیت بود توهین و تعرض به نمادهای دینی و مذهبی بود. هرچند حمله و به آتش کشیدن مساجد و حسینیه‌ها بسیار دردناک و اسف‌بار بود، اما به لحاظ مسائل اجتماعی، فرهنگی و امنیتی آنچه اهمیت مضاعف می‌یافت، توهین، تعرض و حملات خشن به اشخاصی بود که پوشش و ظاهری مذهبی داشتند. بانوان محجبه و عمدتاً با پوشش چادر، بخشی از این افراد بودند که به خاطر پوشش ظاهری، آسانتر از سایر افراد جامعه توسط اغتشاشگران به جبهه مخالف منتسب شده و در این حوادث مورد بی‌احترامی، تعرض و حتی درگیری‌های خشن قرار گرفتند.

پس از حمله اخیر آمریکا و اسرائیل به کشور و بروز نشانه‌هایی از شروع مجدد ناآرامی‌ها، در حالی که مسئولین نیز تاکید بر حضور در میدان داشتند، هر ایرانی که دغدغه امنیت کشورش را داشت در میدان حضور یافت تا مانع از بروز حوادث تلخ گذشته باشد و در این بین آنچه نمود بیشتری داشت حضور همین بانوان بود که این بار نه فقط برای حفظ امنیت خود بلکه برای حفظ کیان کشورشان در خیابان‌ها حضور یافتند. حضوری فعال و خستگی ناپذیر با جلوه‌های زیبایی از امید و مقاومت؛ از برپایی سفره‌های خانوادگی افطار و سحری در خیابان‌ها تا حضور مادر و فرزندانی در قسمت کم‌جمعیت میدان برای مرور درس‌ها و نوشتن مشق شب فرزندان؛ پرچم‌داری گروه‌های چندنفری در خیابان‌های فرعی و یا بانوانی که پرچم به دوش در خیابانی خلوت در حال بازگشت از تجمعات شبانه‌اند. حضوری که در امنیت برگزار می‌شود و خود امنیت‌آفرین است.

3. واقعیتی خارج از دنیای غیرواقعی

یکی از پروژه‌های بلندمدت و متاسفانه موفق دشمن در طی سالیان اخیر مبارزه با شعائر اسلامی و به ویژه حجاب بوده است. میدانگاه این مبارزه، فضای مجازی است که رهبر شهید بارها نسبت به اهمیت آن هشدار داده بودند. نبردی از پیش باخته که هم میدانگاهش در تملک دشمن بود و هم داور و هم قوانین و مقرراتش! تقابلی که هرچند در فضای مجازی شکل می‌گرفت، اما خیلی زود آثار آن در زندگی واقعی جامعه ایرانی بروز می‌یافت. ترغیب و تشویق زنان و دختران به بی‌حجابی و همزمان نشر گسترده عکس‌ها و فیلم‌های هنجارشکنانه این اقدامات در فضای مجازی موجب شد تا این القاء در جامعه بوجود آید که اکثریت جامعه با این رویکرد موافقند و یا دست‌کم، در میانه مسائل اقتصادی و معیشتی این موضوع اهمیتی برایشان ندارد. در حالی که هنجارشکنی‌ها بیشتر و شدیدتر می‌شد، سکوت و انفعال مسئولین در قبال این مسئله موجب شد تا برخی نه به خاطر آزادی پوشش، بلکه از این رویکرد به عنوان ابزاری برای مخالفت و مبارزه با نظام استفاده کنند. این در حالی بود که به علت عدم حمایت و مماشات مسئولین، قشر مذهبی و انقلابی جامعه با افسوس و حسرت فقط نظاره‌گر این سیر قهقرایی فرهنگی بودند. به همان میزان که هنجارشکنی‌ها بزرگنمایی می‌شد و به کل جامعه انتساب می‌یافت، در جناح مقابل زنان و دختران معتقد به حجاب و پوشش اسلامی، اقلیتی سنتی، دور از تغییرات و تحولات زمانه و تافته‌ای جدابافته به تصویر در می‌آمدند. هرچند در ابتدا اقدامات هنجارشکنانه در مناطق مرفه‌نشین، مناطق توریستی و یا در دل شب و در خلوتی خیابان‌ها اتفاق می‌افتاد، اما در سایه انفعال مسئولین و یا به عبارت دیگر، مماشات نظام، به مرور قبح این اقدامات شکسته شد و عمومیت بیشتری یافت. در مقابل، خانواده‌های معتقد به حفظ شعائر اسلامی، ناراحت از وضع موجود و ناتوان از اصلاح آن، رویکرد انزوا و عدم حضور در مکان‌هایی را در پیش گرفتند که نامأنوس با فرهنگ دینی و ملی آن‌ها بود. سیاستی که موجب شد تا این بخش از جامعه به این خودانگاری برسد که در تنهایی این جنگ نابرابر و فرسایشی، اقلیتی است فراموش شده.

پس از حمله دشمن آمریکایی – صهیونیستی در اسفندماه سال گذشته، مردم داغدار و خشمگین، به خونخواهی رهبر و فرماندهان شهید به خیابان‌ها آمدند تا حمایت خود را از تمامیت ارضی کشور و نظام اسلامی ابراز کنند. جمعیتی که نه با پوشش غربی بلکه در برابر دشمن غربی و نه در فضای مجازی بلکه با وجود تهدید واقعی بمباران و پهپادهای دشمن در خیابان حضور یافته بود. جمعیتی که تا دیروز سیاست انزوا در پیش گرفته بود، اکنون بیش از 190 شب، پرچم به دست در خیابان‌ها میدان‌داری می‌کند. حضوری حماسی که پیش‌تر رهبر شهید از آن با عنوان «بعثت مردم» یاد کرده بود. بعثتی در دل تاریکی‌ها، که نه فقط در تاریکی‌های شب، بلکه روشنایی‌بخش دوران تاریک ناامیدی و دلهره‌آور ابتدای جنگ و ادامه آن شد.