یکشنبه در اولدترافورد لحظه‌هایی بود که منچسترسیتی تمام‌قد شبیه همان ماشین مدرن، روان و توقف‌ناپذیری شد که در سال‌های اخیر به عنوان یک تیم افسانه‌ای از آن یاد می‌شود. تا وقتی بحث فنی مسابقه بود، تیم انزو مارسکا همه برگ‌های برنده را در اختیار داشت. نظم و پاس‌کاری دقیق، همان
من ‌سیتی را نشان داد که نزدیک به یک دهه بر فوتبال انگلیس حکم‌فرمایی کرده است.
اما آن لحظه جنجالی از راه رسید و فوتبال جای خود را به جنگ داد. اخراج فیل فودن که حاصل یک لحظه خشم و لگد تلافی‌جویانه به سمت برونو فرناندز بود، می‌توانست تمام بازی را زیرورو کند. با این حال، سیتی که ۱۰ ‌نفره شده بود، مقاومت کرد و جنگ را برد. ارلینگ هالند و هم‌تیمی‌هایش با سرسختی و روحیه‌ای تسلیم‌ناپذیر متحد شدند تا در زمین خصمانه حریف پیروز از میدان خارج شوند. روی کاغذ، این یکی از شجاعانه‌ترین و از نظر تاکتیکی منضبط‌ ترین پیروزی‌های دوران مربیگری مارسکا بود.
اما زیر غرش شادی هواداران سیتی در جایگاه میهمان، حقیقتی نگران‌کننده پنهان بود و آن این است که نمی‌توان هر هفته با این شیوه جنگ را برد. اگر این اتفاق بیش از حد آشنا به نظر می‌رسید، دلیلش این است که قبلاً همین سناریو را بارها دیده‌ایم. مارسکا در دوران حضورش در استمفورد بریج هدایت تیمی را بر عهده داشت که از استعداد هجومی انکارناپذیری برخوردار بود و به موفقیت‌های بزرگی، از جمله قهرمانی در جام جهانی باشگاه‌ها دست پیدا کرد. با این حال، آن چلسی دائماً به‌خاطر فقدان باورنکردنی انضباط، پیشرفت خودش را خراب می‌کرد.
چلسی تحت هدایت مارسکا به پراخطارترین تیم فوتبال انگلیس تبدیل شد و در تمامی رقابت‌ها ۲۰۱ کارت زرد گرفت؛ آماری که ۳۳ کارت بیشتر از هر رقیب دیگری در لیگ برتر بود. بازی‌ها بارها از کنترل تیم او خارج و نقشه‌های تاکتیکی مرتباً کنار گذاشته می‌شدند تا تیم مجبور شود با ۱۰ بازیکن به دفاع اضطراری روی بیاورد. این مشکل به‌ندرت به خاطر اجبار فنی به وجود می‌آمد بلکه مشکل، کنترل احساسات و رفتار بود.
وقتی اکتبر گذشته از مارسکا درباره قرار گرفتن تیمش در قعر جدول بازی جوانمردانه سؤال شد، او دیدگاه جالبی ارائه کرد. او تأکید کرد آموزش را به تنبیه ترجیح می‌دهد و گفت: «ترجیح می‌دهم کمکشان کنم تا خودشان این را بفهمند».
این رویکرد آموزشی قابل احترام است، اما فوتبال در بالاترین سطح در ورزشگاه اتحاد کلاس درس آکادمی نیست. در منچسترسیتی، جایی که فاصله خطا مقابل آرسنال بی‌رحم، در حد چند میلیمتر اندازه‌گیری می‌شود، فهمیدن و یادگیری نباید به قیمت از دست دادن امتیاز تمام شود.
آرسنالِ میکل آرتتا سال‌ها زمان صرف کرده تا عزم و استقامت خود را تقویت کند، خویشتن‌داری را به یک هنر تبدیل کند و منتظر بماند تا سیتی فقط یک لحظه چشم بر هم بزند. در دوران پپ گواردیولا، سیتی به‌ندرت چنین فرصتی در اختیارشان می‌گذاشت؛ انضباط احساسی به اندازه بازی مالکانه، بخشی بنیادین از تیم بود. کارت‌های قرمز برای سیتی تحت هدایت پپ اتفاقاتی استثنایی بودند، نه متغیرهایی که در محاسبات تاکتیکی جایی داشته باشند.
واکنش فودن در روز یکشنبه را شاید بتوان در گرمای پیروزی مقابل یونایتد صرفاً اصطکاک طبیعی یک شهرآورد دانست، اما این اتفاق باید برای مارسکا مثل یک چراغ زرد چشمک‌زن روی داشبورد باشد که نشان می‌دهد موتور تیمش احتیاج به چک کردن پیدا کرده است. سیتی یکشنبه آن‌قدر کیفیت داشت که با وجود ۱۰ نفر، فشار منچستریونایتد را تحمل کند. اما مقابل آرسنال، مقابل رئال مادرید یا در طول ماراتن فرسایشی ۳۸ هفته‌ای لیگ، داشتن چنین گرایش بی‌انضباطی می‌تواند مرگبار باشد.
پیروزی زشت و سخت با ۱۰ بازیکن شاید برای عکس‌های قهرمانانه صفحه اول روزنامه‌های ورزشی عالی باشد، اما راه اداره کردن یک رقابت برای قهرمانی نیست. اگر تیم مارسکا همان لغزش رفتاری‌ای که دوران حضورش در غرب لندن را گرفتار خود کرد، در منچستر هم ادامه دهد، خطر این را دارد که ابتکار عمل و البته جام لیگ برتر را مستقیم به شمال لندن تقدیم کند.
این مربی ایتالیایی باید همین حالا کنترل محکمی بر روحیه و رفتار بازیکنانش اعمال کند. اگر نتواند از همین امروز انضباطی آهنین در تیمش نهادینه کند، یک نقص مرگبار را در پیِ سیتی خواهد ساخت؛ نقصی که مسیرش مستقیماً به سمت بالا بردن جام توسط آرسنال منتهی می‌شود.