تا سال ۱۳۳۷ شمسی، مردم دنیا از شر پدیده‌ای به نام بازی‌های رایانه‌ای آسوده‌بود و این مصیبت بزرگ، هنوز دامن خانواده‌ها نگرفته بود و هنوز نیاز نبود به ضرب دَگَنَک، بچه‌های معتاد به این جور بازی‌ها را از پای تلفن همراه، رایانه یا تلویزیون بلند کنیم. سال ۱۳۳۷ شمسی بود که این فکر شوم، به ذهن یک فیزیکدان از اهالی نیویورک به نام آقای ویلیام هگنباتوم رسید. البته او واقعاً قصد نداشت مردم دنیا را بیندازد داخل هچل! هدفش این بود که بازدید کنندگان از نمایشگاه دستاوردهای فیزیک، ارزش این علم را بهتر بفهمند.

این بود که با استفاده از نوعی اوسیلوسکوپ (نوسان نگار) الکتریکی، نوعی بازی شبیه به تنیس درست کرد که افراد با استفاده از قلم نوری دستگاه، توپ را هدایت می‌کردند و اسم این بازی را گذاشت «تنیس برای ۲». لابد منتظرید بعد از عدد ۲، یک کلمه‌ای مثل «نفر» باشد؛ اما خب، نیست! ما خیلی گشتیم، پیدا نکردیم. احتمالاً آقای ویلیام از کلمه «نفر» خوشش نمی‌آمده‌ است. این اختراع، شروعی برای کارهای بعدی بود و به تدریج، طی حدود ۶۰ سال، بازی‌های رایانه‌ای دنیای کودکان را بلعید!