بیست‌وهفتم شهریورماه که روز ملی شعر و ادب فارسی است و روزهای پیرامون آن به‌طور معمول برنامه‌هایی برای بزرگداشت شعر و شاعران برگزار می‌شود که این برنامه‌ها به‌خودی‌خود بسیار مفیدند و اگر باشکوه و پرمحتوا باشند می‌توانند به رخدادهایی الهام‌بخش و حتی جریان‌ساز نیز تبدیل شوند. اینجا سخن بر سر چندوچون این برنامه‌ها و بایسته‌های برگزاری شایسته‌ی آن‌ها نیست بلکه سخن بر سر این نکته است که امروز بیش از هر زمان دیگری از تاریخ ایران باید فراتر از هر برنامه و رویدادی به اهمیت و ارزش ویژه شعر فارسی که مهم‌ترین استوانه‌ی فرهنگ ایرانی است توجه کنیم و از آن بهره‌ای چنان‌که باید و شاید ببریم.
جامعه ایرانی به‌ویژه در پنج سال اخیر با مسائلی مواجه شده است که هر کدام چنان همه اجزای کشور را درگیر کرده‌اند که سخن‌گفتن از آن‌ها گویا بحث در باب بودن یا نبودن یک ملت و مملکت است. در این میان حوادث سال ۱۴۰۱ که نوجوانان و جوانان درگیر بخش مهمی از آن بودند و ماجراهای تلخ‌وشیرین دو جنگ تحمیلی بزرگ که هنوز درگیر آنیم از همه مهم‌ترند؛ اولی به ما نشان داد چقدر در گفت‌وگوی سالم و سازنده میان نسل‌های مختلف ناتوان بوده‌ایم و دومی ثابت کرد لحظه‌ای نباید از هر آنچه به انسجام اجتماعی و اتحاد ملی می‌انجامد غافل بمانیم.
سخن در این باره بسیار است، اما بی‌شک یکی از مهم‌ترین سرمایه‌های فرهنگ ایرانی برای اینکه به‌عنوان محور گفت‌وگوی میان‌نسلی قرار بگیرد همانا شعر فارسی است که هم نسل‌های پیشین به آن علاقه‌مندند و هم نوجوانان و جوانان مشتاقانه و کنجکاوانه می‌خواهند از آن بخوانند و بشنوند. چه‌بسا بزرگ‌ترها حرف‌های درستی زده‌اند و فرزندان نشنیده‌اند اما دیده‌ایم که وقتی سخن از شعر فردوسی و خیام و سعدی و مولوی و حافظ است هر دو نسل با هم نشسته‌اند و تمرین همدلی و همزبانی کرده‌اند. همچنین چه‌بسیار می‌بینیم که شعرهای ملی و حماسی و اجتماعی و عاشقانه از متن شاهنامه تا همین سروده‌های شاعران امروز چقدر در شکل‌گیری و تقویت یکپارچگی ملی و احساس هم‌سرنوشتی ایرانیان کارایی دارند؛ به‌طوری که نمی‌توان هیچ عامل دیگری را کاراتر از آن دانست.
این‌ها در حالی است که می‌دانیم شاعران بزرگ فارسی‌زبان ارزشمندترین و مهم‌ترین مایه‌های فرهنگ و حکمت ایرانی را در عالی‌ترین شکل‌های هنری جاودانه ساخته‌اند و دژ محکمی از ایران فرهنگی ساخته‌اند که به‌اصطلاح امروزی‌ها ژرفای راهبردی و دامنه گسترش آن را در پهنه گیتی به‌طور بی‌مانند و معجزه‌آسایی تثبیت و تحکیم کرده است. اینک این گوی و این میدان. مسائل ایران روی میز ما ایرانی‌هاست؛ داشته‌های ما نیز در مشت ماست. حیف است از این داشته‌ اعجازگونه‌ در این آوردگاه بودن یا نبودن بهره برنداریم.