«مامان، خدا هم پیر میشه؟ مثلاً وقتی خیلی سال بگذره، خدا هم پیر و خسته میشه؟»
نه عزیزم، خدا هیچ‌وقت پیر نمی‌شه.
ما آدم‌ها پیر می‌شیم، چون بدن داریم. وقتی چند سال می‌گذره، بدنمون کم‌کم تغییر می‌کنه؛ بچه‌ها بزرگ می‌شن، موها سفید میشه، صورت تغییر می‌کنه و آدم ممکنه زودتر خسته بشه.
اما خدا مثل ما نیست. خدا کسیه که ما رو آفریده و همیشه بوده. قرار نیست خدا مثل یک بچه کوچیک بشه، بعد بزرگ بشه و بعد هم پیر بشه.
حالا برای اینکه بهتر متوجه بشی، به چیزهایی که هر روز می‌بینی فکر کن.
خورشید رو ببین. هر روز صبح که خورشید طلوع می‌کنه، نمی‌گیم: «خورشید امروز یک روز پیرتر شده!» فردا هم دوباره طلوع می‌کنه و روزهای بعد هم همین‌طور.
آسمون رو هم نگاه کن. آسمون رو وقتی صبح می‌بینی، با وقتی که شب میشه فرق داره؛ رنگش عوض میشه، ابرها میان و میرن، ولی هیچ‌وقت نمی‌گیم: «آسمون پیر شد!» چون پیر شدن مخصوص کسای شبیه ماست که مثل ما بدن دارن و با گذشت سال‌ها بدنشون تغییر می‌کنه.
خدا بدن ما آدم‌ها رو نداره که با گذشت سال‌ها پیر بشه. پس موهاش سفید نمی‌شه، خسته نمی‌شه و توانایی‌هاش هم کم نمی‌شه.
مثلاً تو امروز از خدا کمک می‌خوای و خدا صدات رو می‌شنوه؛ سال‌های بعد هم همین‌طوره. قرار نیست یک روز خدای مهربون پیر بشه که بگه: «دیگه خسته شدم و نمی‌تونم!»
پس سؤال قشنگت نشون می‌ده که خدا برات مهمه و دوست داری بیشتر درباره‌ش بدونی؛ و این خیلی قشنگه، چون خدا هم ما رو خیلی دوست داره.
اما بدون خدا کسیه که ما رو آفریده و همیشه مراقبمونه؛ خودش هیچ‌وقت پیر و ضعیف نمی‌شه و همیشه ما رو دوست داره و همیشه می‌تونه مواظبمون باشه.
نظر شما