چهارشنبه ششم آبان، حرم مطهر رضوی میزبان جمعی از سالمندان و افراد دارای معلولیت و محدودیت حرکتی بود؛ زائرانی که شاید مدت‌ها در آرزوی زیارت دوباره امام رضا (ع) بودند و حالا در قالب برنامه «در پناه رئوف»، فرصتی برای تشرف به بارگاه منور رضوی پیدا کردند. این بار قرار نبود دشواری مسیر، ناتوانی جسمی یا نبود همراه، مانع رسیدن آنها به حرم شود؛ خادمان رضوی آمده بودند تا مسیر زیارت را برایشان، هموار کنند.
محمدرضا سبزعلی، مدیر خدمات رفاهی زائران حرم مطهر رضوی، با اشاره به رویکرد این برنامه گفت: در طرح «در پناه رئوف»، خادمان به استقبال زائرانی می‌روند که به دلیل سالمندی، معلولیت یا شرایط خاص زندگی، امکان تشرف آسان به حرم مطهر را ندارند.
این افراد از مناطق مختلف شهر مشهد و با همکاری رابطان محلی شناسایی می‌شوند و پس از هماهنگی‌های لازم، با خودروهای پیش‌بینی‌شده به حرم مطهر منتقل می‌شوند.
وی افزود: برای این زائران، مجموعه‌ای از برنامه‌های زیارتی، فرهنگی و پذیرایی در نظر گرفته شده است تا علاوه بر زیارت امام رضا (ع)، لحظاتی آرام و خاطره‌انگیز را در حرم مطهر تجربه کنند. در پایان نیز زائران با وسایل نقلیه هماهنگ‌شده به محل سکونت خود، بازگردانده می‌شوند.
سبزعلی با تأکید بر تداوم این حرکت و خدمت، اظهار کرد: این برنامه دومین نوبت اجرای طرح «در پناه رئوف» است و امیدواریم با استمرار آن، زمینه زیارت برای افراد بیشتری فراهم شود. درگذشته نیز طرح‌هایی برای تسهیل زیارت افراد دارای محدودیت حرکتی اجرا شده بود، اما در برنامه جدید، دامنه خدمات به گروه‌های بیشتری از جامعه، از جمله سالمندان، افراد کم‌توان و ساکنان مناطق حاشیه‌ای، روستاها و محدوده‌های پیرامونی مشهد، گسترش‌یافته است.
زیارتی که پس از سه سال انتظار ممکن شد
در میان زائران این برنامه، افرادی حضور داشتند که مدت‌ها از زیارت حضوری امام رضا (ع)، محروم مانده بودند. حجت‌الاسلام محمد محمدپور، امام‌جماعت محله بهمن در منطقه خواجه ربیع که همراه گروهی از زائران در این برنامه حضور یافته بود، از همراهی حدود ۱۵۷ نفر از سالمندان و افراد دارای معلولیت، خبر داد.
وی با اشاره به شرایط برخی از این زائران، گفت: تعدادی از افرادی که امروز به زیارت مشرف شدند و به دلیل معلولیت و محدودیت‌های جسمی، حتی در طول سه سال گذشته نیز امکان حضور در حرم مطهر را نداشته‌اند، برای این افراد، فراهم‌شدن امکان زیارت، اتفاقی ارزشمند و امیدبخش است.
محمدپور با قدردانی از برگزارکنندگان این طرح، ابراز امیدواری کرد که برنامه «در پناه رئوف» استمرار داشته باشد تا افراد بیشتری که در مشهد و مناطق اطراف آن زندگی می‌کنند، بتوانند به زیارت امام مهربانی‌ها، مشرف شوند.
در میان زائران برنامه «در پناه رئوف»، بانوی کم‌توانی حضور داشت که شوق زیارت در چهره‌اش موج می‌زد. او از حس و حال خود برای حضور دوباره در حرم مطهر رضوی می‌گفت؛ از دلتنگی‌هایی که در دل داشته و از خوشحالی اینکه این بار خادمان رضوی به یاری‌اش آمده‌اند تا بتواند به زیارت امام مهربانی‌ها مشرف شود. برای او، این تشرف تنها حضور در یک مکان مقدس نبود؛ فرصتی بود برای گفتن حرف‌های دلش با امامی که سال‌ها به او دل‌بسته است.
کمی آن‌سوتر، جانباز دفاع مقدس که روی ویلچر نشسته بود، با چشمانی اشکبار از حس حضورش در حرم مطهر رضوی می‌گفت. اشک‌هایش، بی‌آنکه نیازی به توضیحی طولانی باشد، از عمق احساسش حکایت می‌کرد؛ از شوق رسیدن به حرم و از لحظه‌ای که با همراهی خادمان، راه زیارت برایش هموار شد.
خادمان در کنار او بودند و کمک کردند تا باوجود محدودیت حرکتی، مسیر تشرف را طی کند و در جوار امام رضا (ع)، آرامش بگیرد.
از باب‌السلام تا پنجره فولاد؛ همراه با خادمان رضوی
با ورود زائران به حرم مطهر، برنامه زیارت با همراهی خادمان و حرکت دسته‌جمعی به سمت باب‌السلام آغاز شد. قرائت زیارت‌نامه در جوار این ایوان، نخستین بخش از حضور زائران در فضای معنوی حرم بود؛ لحظاتی که برای بسیاری از آنان، فراتر از یک برنامه معمول زیارتی، معنا داشت.
باتوجه‌به شرایط جسمی برخی از میهمانان، هماهنگی‌های لازم برای استفاده از آسانسورها و تسهیل تردد ویلچرها در مسیرهای تعیین‌شده انجام شد تا زائران بتوانند با آسودگی بیشتری به بخش‌های مختلف حرم مطهر، دسترسی داشته باشند.
تشرف انفرادی به پنجره فولاد در رواق دارالحجه، برگزاری مراسم مذهبی با مداحی و سخنرانی، اقامه نماز جماعت ظهر و عصر و زیارت مزار رهبر شهید، از دیگر بخش‌های این برنامه بود.
ثبت عکس یادگاری دسته‌جمعی و بازدید از موزه و حضور در چایخانه نیز فرصتی برای ثبت خاطرات این روز، فراهم کرد.
«در پناه رئوف» تنها برنامه‌ای برای جابه‌جایی زائران نبود؛ تلاشی بود برای نزدیک‌کردن امکان زیارت به کسانی که گاه به دلیل محدودیت‌های جسمی و دشواری‌های زندگی، از آن فاصله گرفته‌اند. در این حرکت، خدمت به زائران در فراهم‌کردن وسیله نقلیه خلاصه نمی‌شد؛ همراهی در مسیر، توجه به نیازهای فردی و فراهم‌کردن فرصتی برای حضور بی‌دغدغه در حرم، بخش مهمی از معنای این خدمت، بود.
نظر شما