دنیای سیاست آمریکا در هفته‌ای که گذشت، صحنه‌ای از یک فروپاشی درون‌حزبی بود. نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ نه‌تنها کنترل کنگره را از جمهوری‌خواهان گرفت، بلکه پرده از شکافی عمیق در حزب جمهوری‌خواه برداشت؛ شکافی که حالا به شکل استعفاهای زنجیره‌ای، فرار از مسئولیت و تلاش‌های آشکار برای فاصله گرفتن از دونالد ترامپ و میراث سیاسی او آشکار می‌شود. آنچه در روزهای پس از انتخابات رخ داده، بیش از یک شکست انتخاباتی معمولی است؛ این یک «رویداد در سطح انقراض» برای حزب جمهوری‌خواه توصیف شده است.
استعفاهای زنجیره‌ای در وزارت دادگستری
یکی از واضح‌ترین نشانه‌های فرار از کشتی ترامپ، موج استعفاهای مقامات ارشد وزارت دادگستری است. در فاصله کمتر از ۴۸ ساعت پس از شکست انتخاباتی، سه مقام ارشد این وزارتخانه از سمت خود کنار رفتند. «هَرْمیت دیلون» دستیار دادستان کل در بخش حقوق مدنی، روز پنجشنبه استعفای خود را تقدیم کرد. او پیش از این نیز قصد داشت پس از انتخابات کناره‌گیری کند.
در ادامه، «جان آیزنبرگ» رئیس بخش امنیت ملی وزارت دادگستری و «جیسون ردینگ کینیونس» دادستان فدرال مسئول پرونده‌های مربوط به توطئه انتخاباتی ترامپ نیز روز جمعه استعفا کردند. این استعفاها وزارت دادگستری را بدون رهبر برای دو طرح امضای دولت ترامپ، یعنی پیگیری دوباره تحقیقات گذشته و هدف قرار دادن نهادهای آموزش عالی، رها کرده است. این خروج مقامات ارشد، آن هم درست زمانی که دموکرات‌ها آماده تصاحب قدرت و آغاز تحقیقات نظارتی می‌شوند، نشانه‌ای از فرار از زیر بار مسئولیت و ترس از پیامدهای حقوقی و سیاسی آینده است.
پیت هگست؛ سپر بلا و هدف استیضاح
در میان تمامی چهره‌های دولت ترامپ، هیچ‌کس به اندازه پیت هگست، وزیر دفاع (یا به تعبیر دولت ترامپ، وزیر جنگ) در معرض خشم جمهوری‌خواهان قرار نگرفته است. بسیاری از رهبران حزب، ازجمله معاون رئیس‌جمهور جی‌دی ونس، به سرعت شروع به مقصر دانستن هگست برای جنگ با ایران کردند؛ جنگی که به گفته خود ترامپ و ونس، عامل اصلی شکست سنگین جمهوری‌خواهان در انتخابات بود. خود هگست با رد این فشارها، استیضاح را «یک نمایش سیاسی» خوانده و گفته «نمی‌توانند او را از پا درآورند». اما واقعیت این است او به عنوان معمار اصلی جنگی که جمهوری‌خواهان را به این روز انداخته، حالا به سپر بلا تبدیل شده تا دیگران بتوانند از زیر بار مسئولیت فرار کنند.
در حالی که بسیاری از جمهوری‌خواهان، تازه پس از باختن، به انتقاد از ترامپ و جنگ ایران رو آورده‌اند، جو کنت یکی از نخستین کسانی بود که بهای مخالفت خود را پرداخت. کنت، رئیس سابق مرکز ملی مبارزه با تروریسم آمریکا، در مارس ۲۰۲۶ و در اعتراض به جنگ با ایران از سمت خود کناره‌گیری کرد و نوشت: «من نمی‌توانم با وجدان آرام، از جنگ در حال انجام در ایران حمایت کنم».
کنت در روزهای پس از انتخابات میان‌دوره‌ای، بار دیگر هشدارهای خود را تکرار کرد. او انتخابات را «همه‌پرسی درباره جنگ ایران» خواند و گفت مردم آمریکا «قاطعانه» این جنگ غیرقانونی را رد کرده‌اند. او همچنین در مصاحبه‌ای هشدار داد اگر ترامپ به دنبال تشدید تنش باشد، ممکن است به گزینه‌های خطرناکی مانند استفاده از سلاح هسته‌ای رو آورد. کنت نماد کسانی است که از درون سیستم، مخالفت خود را اعلام کردند، اما توسط حزب و رسانه‌های محافظه‌کار به حاشیه رانده شدند. حالا اما به نظر می‌رسد روایت او در حال تبدیل شدن به روایت غالب است.
آینده سیاسی در خطر
شکست در انتخابات میان‌دوره‌ای، تنها یک شکست در یک انتخابات نبود. بیل استپین، مدیر مبارزات انتخاباتی ترامپ در سال ۲۰۲۰، اعتراف کرده «پیروزی در ۲۰۲۸ برای جمهوری‌خواهان قطعاً سخت‌تر شده است». او تأکید کرده جمهوری‌خواهان هم ایالت‌های چرخشی سابق مانند اوهایو را از دست داده‌اند و هم ایالت‌هایی مانند جورجیا و آریزونا که به سمت دموکرات‌ها حرکت کرده‌اند. این ترس از آینده سیاسی، یکی از محرک‌های اصلی فرار از کشتی ترامپ است. بسیاری از جمهوری‌خواهان می‌دانند ادامه همراهی با ترامپ و جنگ او، می‌تواند شانس آن‌ها را برای بقا در عرصه سیاسی آینده نابود کند.
مارکو روبیو و تلاش برای بقا
در این میان، «مارکو روبیو» وزیر امور خارجه، یکی از چهره‌هایی است که گمانه‌زنی‌ها درباره آینده سیاسی او پس از شکست جمهوری‌خواهان بالا گرفته است. گزارش‌هایی منتشر شده که او ممکن است از سمت خود کناره‌گیری کند تا برای انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ آماده شود. هرچند روبیو این گزارش‌ها را رد کرده و گفته «تا آخر» با ترامپ می‌ماند، اما او به‌طور مشخص از پاسخ به سؤال درباره نامزدی در ۲۰۲۸ طفره رفته و گفته است: «دیگر درباره ۲۰۲۸ صحبت نمی‌کنم». این رفتار روبیو نشان‌دهنده یک محاسبه سیاسی دقیق است: او می‌داند آینده سیاسی‌اش ممکن است در گرو فاصله گرفتن از یک رئیس‌جمهور منزوی و یک جنگ شکست‌خورده باشد، اما در عین حال نمی‌خواهد به عنوان خائن به ترامپ شناخته شود. این تناقض، دقیقاً همان «آب در لانه» است که حزب جمهوری‌خواه را فراگرفته است.
نظر شما