بایست به احترام ایران

سرود ملی، نشان وطن است؛ نغمه وحدت و امضای هویت جمعی. پس طبیعی است نشان رسمی یک ملت و کشور در جوامع بشری محترم باشد. بی‌احترامی به این نماد میهنی و نه صرفاً حاکمیتی، در همه دنیا، خط قرمز است و درباره کشورمان نیز. حتی برخی جریان‌ها که با جمهوری ‌اسلامی زاویه داشته و به آن انتقاد دارند، بی‌توجهی به سرود ملی را برنمی‌تابند.
با چنین تعریفی، چند روز پیش انتشار ویدئویی از مراسم تشییع حمید علیدوستی، پیشکسوت فوتبال که در آن سرود ملی با بی‌اعتنایی علی دایی و عادل فردوسی‌پور مواجه شد و دو چهره شناخته‌شده ورزشی و رسانه‌ای ترجیح دادند هنگام پخش آن بر صندلی میخکوب بمانند، حاشیه‌ساز شد. در شرایطی که ایران اسلامی درگیر جنگ هویتی با دشمن غربی – عبری است، قدس در گفت‌وگو با ۱۰تن از صاحب نظران سیاسی، پیامدهای این نوع کنشگری را به بحث گذاشته که در ادامه می‌خوانید.

حرکتی که نباید به آن اعتنا کرد

عباس سلیمی‌نمین، مدیر دفتر مطالعات و تدوین تاریخ ایران
به این دست حرکات نباید خیلی بها داد و پرداخت؛ چراکه هدف برخی چهره‌ها، برجسته شدن در رسانه‌ها و محافل مختلف به عنوان چهره اپوزیسیون است. اما اینکه تصور شود با بی‌توجهی به سرود ملی، اعتبار این نشانه هویت جمعی و ملی کم می‌شود نه این گونه نیست، بلکه آن‌ها در دیدگاه مردم بی‌اعتبار می‌شوند. چنین رفتاری در حداقل‌ترین حالت بیانگر آن است که فرد فهمی از مسائل ملی ندارد و به چنین دیدگاهی نباید اعتنا کرد و اعتبار بخشید.

سرود ملی، نماد میهنی و نه نظام حکمرانی

حسن آصفری، نماینده پیشین مجلس
اگرچه در مسیر رشد و پیشرفت، از زحمات شخصی نمی‌توان گذشت، با این حال برخی افراد با حمایت دولتی و هزینه‌کرد از جیب مردم به جایگاه و اعتباری اجتماعی رسیده‌اند و اکنون که به عنوان سلبریتی در برابر دید همگان قرار دارند، بی‌اعتنایی و جسارت آن‌ها به نمادهای ملی قابل قبول نیست. سرود ملی مربوط به یک نظام حکمرانی نیست بلکه نشانی از اصالت و جایگاه دیرینه و تاریخی کشور است. اگر فردی حتی حکمرانی نظام را قبول ندارد نمی‌تواند تنها به این بهانه، به نمادهای میهنی بی‌اعتنایی کند. نباید از یاد برد برای طنین‌انداز شدن سرود ملی جمهوری اسلامی شهدای بسیاری داده‌ایم. همین روزها رزمندگان پشت لانچرها و ورزشکاران در حوزه کشتی، پرچم ما را به اهتزاز درآورده‌اند، ازاین‌رو برخی نباید با اقدام‌های نسنجیده این فداکاری‌ها را نادیده گرفته و آب به آسیاب دشمن بریزند.

جلو تکرار این نمایش‌های مضحک را بگیریم

رضا صدرالحسینی، تحلیلگر سیاسی
یکی از اصول مهم در همه جوامع، ضرورت احترام به پرچم و سرود ملی است؛ دو نماد ملی که نوعی میثاق‌نامه و نشانه احترام به گذشته، حال و آینده است و هیچ کس نمی‌تواند نسبت به آن بی‌احترامی کند. اینکه برخی جوامع پرچم دولت‌های استعمارگر را آتش می‌زنند نشانه مخالفت با دولتی زورگو است یا وقتی تماشاگران در میادین ورزشی هنگام پخش سرود رژیم جنایتکار صهیونیستی سر و صدا کرده و هو می‌کنند، این بی‌احترامی به کل رژیم نسل‌کش به حساب می‌آید، ازاین‌رو اینکه برخی افراد نه تنها این جسارت را به خرج می‌دهند که به نمادهای کشور بی‌احترامی کنند بلکه مانع احترام بغل دستی خود به پرچم و سرود ملی می‌شوند نیازمند ورود و پیگیری جدی قوه قضائیه است. چنین نمایشی می‌تواند الگوی افرادی قرار گیرد که با این تفکر همسو هستند و این در شرایط جنگی بهترین سناریو برای عملیات و بازی روانی دشمن بوده و لازم است دستگاه‌های مسئول با برخورد جدی جلو شکل‌گیری و تکرار چنین نمایش‌های مضحکی را بگیرند.

تنش‌های بی‌مورد که به جامعه تحمیل می‌شود

حسن لاسجردی، مدیرمسئول خبر آنلاین
درباره ماجرای اخیر و حواشی پیرامون آن چند نکته را نباید از نظر دور داشت؛ نخست اهمیت سرود ملی به عنوان یک میثاق‌نامه وحدت‌بخش است که باید مورد احترام همگان باشد، بنابراین با وجود همه اختلاف نظرها و تعدد دیدگاه‌ها؛ پرچم، سرود ملی و قانون اساسی به عنوان محورهای مهم باید مورد احترام تک‌تک اعضای جامعه باشند. با این تفاسیر مطمئناً رفتار علی دایی و عادل فردوسی‌پور مورد تأیید هیچ کس نیست، اما نکته جانبی رعایت ملاحظات و شأنیت پخش سرود ملی است که باید به آن توجه می‌شد. نکته دیگر ضرورت احترام سلبریتی‌ها به نمادها و نهادهای ملی جامعه‌ای است که در آن رشد یافته‌اند؛ چرا که این نمادها نه متعلق به حکومت و یک جریان سیاسی است، بلکه روح وحدت‌بخش جامعه است. از آن سو سیاستمداران و تصمیم‌سازان باید بدانند که همین چهره‌ها محبوبیت بالایی دارند و به همین دلیل باید فشار بر آن‌ها را کم کنند و به آن‌ها احترام گذاشته شود. نکته مهم‌تر اینکه در بسیاری از حوادث که دوقطبی ایجاد و به عاملی تنش‌زا در جامعه تبدیل می‌شود، افرادی که جامعه را مدیریت می‌کنند باید از چنین دوقطبی‌های بیهوده‌ای خودداری کرده و افراد را مقابل هم قرار ندهند.

برون‌داد ضعف شناختی از جایگاه کشور

مسعود رضایی، پژوهشگر تاریخ
بی‌احترامی به پرچم و سرود ملی از سوی هر فردی که باشد زشت و ناپسند است. به‌ویژه در شرایط جاری که ملت ایران در دفاع مقدس به پیروزی‌های بزرگی دست یافته و در اوج اقتدار و عزت ملی و بین‌المللی قرار دارد، افرادی که این رفتار از آن‌ها سر می‌زند، ضعف شناختی خود را فریاد می‌زنند. ملت بر خط فکری استقلال و آزادگی پافشاری دارند اما چنین رویکردی انعکاس وابستگی‌های فکری، فرهنگی و شخصیتی به بیگانگان است و باید برای اصلاح آن تدبیر اندیشیده شود.

قضاوت عجولانه ممنوع

سیدجلال ساداتیان، دیپلمات پیشین
درباره چنین اتفاقاتی نباید قضاوت یک‌جانبه و عجولانه‌ داشت. مراسم ختم، رویداد رسمی و دولتی نیست و پخش سرود ملی شأنیتی نداشت و شاید یک دلیل اتفاق به این برداشت اشتباه دوستان بازگردد. از سویی، آقایان دایی و فردوسی‌پور به کشور کم خدمت نکرده‌اند و اینکه آن‌ها را با یک اشتباه زیر گیوتین قرار دهیم منطقی نیست. بنده معلم هستم و می‌خواهم در این باره مثالی بیاورم. معلمی چند صفحه بین شاگردان توزیع کرد که در آن یک نقطه سیاه وجود داشت و از دانش‌آموزان خواست تعریف و تفسیر خود را از آن بنویسند. همه نوشتند نقطه سیاه، نقطه سیاه و... . معلم گفت درس من همین بود؛ اینکه کل صفحه سفید است ولی شما تنها یک نقطه سیاه را دیدید. با این اوصاف حتی اگر فرض کنیم آقایان به نماد ملی بی‌تفاوت بوده‌اند، نباید مسئله به هجمه‌ای تند و سنگین علیه آن‌ها تبدیل شود. اشتباه از همه صورت می‌گیرد و قابل اصلاح است.

دشمن شادکنی در سایه ضعف ساختارها

حامد شیخ‌پور، فعال رسانه‌ای
ادای احترام به پرچم و سرود ملی، قاعده جهانی است و مراعات آن در بسیاری از کشورها آدابی دارد. برای مثال در بخش ۳۰۱ از عنوان ۳۶ مجموعه قوانین کشور آمریکا آمده است که حتی افراد غیرنظامی، هنگام پخش سرود ملی باید مطابق آداب توصیه‌شده، رو به پرچم بایستند و دست راست خود را روی قلبشان قرار دهند؛ در این بخش از واژه «should» استفاده شده که طبق قانون، برای همه شهروندان الزام‌آور است. در کشور ما هم طبق ماده ۱۵ «آیین‌نامه نحوه استفاده از پرچم رسمی و سرود ملی» هر گونه گفتار، رفتار علنی یا تولید رسانه‌ای که بر عدم رعایت شأن و جایگاه سرود ملی دلالت کند، مشمول تخلف از قانون است. سرود ملی هر کشور نماد هویت، تاریخ، فرهنگ و همبستگی مردم کشور است و مسئله عدم احترام به آن بیش از آنکه بی‌ادبی، تربیت ضعیف، هویت‌گریزی و دشمن‌شادکنی هتاکان به ارزش‌های ملی و میهنی باشد، ناشی از جدی ‌نگرفتن اجرای قوانین است. حکمرانی درست اقتضا می‌کند با هر کسی که به نمادهای ملی بی‌احترامی می‌کند، چنان برخوردی شود تا مایه عبرت دیگر هتاکان شود.

احترام به پرچم، احترام به ارزش‌ها

جعفر قنادباشی، دیپلمات پیشین
زیر ذره‌بین بردن ماجرای ورزشگاه شهید شیرودی ایراد دارد؛ چراکه سبب برجسته شدن این نوع بی‌احترامی‌ها و عوامل دخیل در آن می‌شود. بهتر است مسئله را این گونه بررسی کنیم که ریشه‌های احترام عمیق مردم ایران به سرود ملی چیست؟ همگانی شدن‌ احترام عمیق به سرود ملی و علاقه‌مندی شدید به آن را باید از پیامدهای مثبت و برکات جنگ‌هایی دانست که دشمنان با هدف تجزیه و پاره کردن میهن اسلامی آن هم به موازات گسترده‌ترین عملیات روانی علیه مردم هوشیار و خردمند ایران آغاز کرده‌اند. اما برخلاف تصور و پیش‌بینی‌های آن‌ها، پدیده احترام عمیق عموم مردم به پرچم و سرود ملی همچون سد آهنینی همه توطئه‌های آن‌ها را خنثی و مفتضحانه شکست‌ها را به این دشمنان تحمیل کرده است بنابراین‌ احترام عمیق به سرود ملی نه فقط نشانه همبستگی و وجود ناگسستنی‌ترین پیوندها میان مردم بلکه در شرایط حاضر مؤثرترین و کارآمدترین ابزار و شیوه برای مقابله با دشمنان جهانخوار است.

بی‌وطن نباشیم

محمدکاظم انبارلویی، تحلیلگر سیاسی
ملت ایران در یکی دو سال اخیر با گذر کردن از بحران‌هایی نظیر کودتای ۱۸ و ۱۹ دی و دو جنگ ۱۲ و ۴۰ روزه تحمیلی، تکلیف خود را با دشمن آمریکایی مشخص کرد. اکنون مرزها و خط و ربط‌ها کاملاً مشخص است و کسی بی‌اعتنایی به وطن و نمادهای آن را هرگز تحمل نخواهد کرد. مردم هم با بیش از ۲۵۰روز حضور در خیابان به بهترین شکل از نمادهای ملی پاسداری کرده‌اند، ازاین‌رو اوج بی‌معرفتی است که برخی افراد که نظام در پر و بال دادن آن‌ها سهم بسیاری داشته، با فراموش کردن جنایت‌های دشمن در حق ملت ایران از جمله شهادت ۱۶۸ کودک بی‌گناه میناب و بسیاری از فرماندهان نظامی، روبه‌روی مردم بایستند. یکی از شعارهای مردم در خیابان این است که وطن‌فروش نباشیم و امیدوارم به حقیقت این شعار پی برده و با رفتار و اعمال خود بهانه به دست دشمن ندهیم.

امیدواریم مشکل، کم‌شنوایی یا پادرد دوستان باشد!

محمدرضا باقری، فعال رسانه‌ای
از هر دریچه‌ای که بنگریم، نمی‌توان دلیل و توجیهی یافت که یک ایرانی درون و یا حتی بیرون مرزهای جغرافیای کشور بخواهد در مقابل نمادهای ملی بی‌تفاوت بوده و یا خدای نکرده به آن بی‌احترامی کند. این برای همه هست و کشورها درباره نمادهای هویتی چارچوب‌هایی وضع کرده اندو اگر کسی از آن تخطی کند با مجازات‌هایی مواجه خواهد شد. به‌طور نمونه همین چند وقت پیش، لبرون جیمز ستاره بسکتبال آمریکا، فقط به دلیل گرم کردن هنگام پخش سرود ملی، با هجمه تندی از سوی ترامپ مواجه شد و به علت آنچه بی‌احترامی به نماد ملی خوانده شد، مایه ننگ لقب گرفت! بی‌توجهی به نمادهای ملی به‌ویژه توسط کسانی که با پول و مالیات ملت رشد کرده و به جایگاه و اعتباری در رسانه و ورزش رسیده‌اند بیانگر اوج قدرنشناسی است. امیدواریم مشکل از کم‌شنوایی یا پادرد دوستان بوده باشد! وگرنه چنین حرکتی جای توجیه ندارد.