رفتارهای سیاسی را پشت نقاب حرف‌های زیبا پنهان نکنیم/ آقای فردوسی‌پور، شعار وطن‌دوستی یا کنش اپوزیسیونی؟

مشخص است که عادل فردوسی‌پور لج کرده و سعی دارد کنش اپوزیسیونی خود را پشت نقاب حرف‌های زیبا پنهان کند. دیدیم که سعی کرد سکوتش در قبال جنگ و کشتار کودکان میناب را پس از وقفه‌ای طولانی با اظهاراتی کلی و بدون اشاره به اینکه قاتلان کودکان میناب چه کسانی بودند، توجیه کند. اکنون نیز که در مراسم تشییع مرحوم علیدوستی به همراه علی دایی و برخی دیگر ترجیح داد پس از نواخته شدن سرود ملی و با وجود قیام اکثر حضار، از جای خود بلند نشود، در پاسخ به انتقادهای دلسوزانه و توهین‌ها، صرفاً به توهین‌ها واکنش احساسی نشان دهد و بگوید وطن‌دوست است؛ اما به انتقادهای دلسوزانه و غیرتخریبی که به رفتار وی در بی‌اعتنایی به سرود ملی مطرح شده بود، پاسخی ندهد و خودش را به کوچه علی چپ بزند.
مسئله یک خطی و خیلی کوتاه و محترمانه این است که با وجود نواختن سرود ملی و بلند شدن اکثر حضار مراسم تشییع مرحوم حمید علیدوستی، چرا عادل فردوسی‌پور از جای خود بلند نشده است. عادل به این پرسش پاسخی نمی‌دهد و صرفاً از علاقه خود به وطن سخن می‌گوید و البته منت هم سر ما می‌گذارد که پیشنهادهای پر زرق و برق خارجی برای مهاجرت و ساخت برنامه در خارج از کشور را رد کرده است. این جور پاسخ دادن فارغ از اینکه منت گذاشتن بر سر مام میهن و هویت ملی و میهنی است، توهین به شعور و عقل مخاطب هم هست. همه صحنه‌ای را دیده‌اند که سؤال‌برانگیز است و عادل فردوسی‌پور به عنوان فردی که سال‌ها کار رسانه‌ای حرفه‌ای انجام داده، می‌داند که پاسخ پرسش منتقدان و مردم درباره بی‌اعتنایی وی به سرود ملی، انشای زیبا درباره وطن‌دوستی و منت گذاشتن درباره اینکه مهاجرت نکرده، نیست؛ بلکه پرسش این است که چرا به سرود ملی بی‌اعتنایی کرده است. البته به نظر می‌رسد پاسخ دادن به این پرسش سخت است؛ چون وی نمی‌خواهد برخلاف شعار دادن درباره میهن‌پرستی، موضعی مشابه اپوزیسیون خارج‌نشین در قبال پرچم ملی را به زبان بیاورد و خود را با افرادی همراستا ببیند که خارج از ایران کارنامه‌ای سیاه در همراهی با حملات رژیم صهیونیستی و آمریکا در کشتار مردم و کودکان ایران به جا گذاشته‌اند.
پرچم و سرود ملی در همه جای دنیا نماد وطن و احترام به آن مترادف وطن‌دوستی است. عادل باید انتخاب کند که به جای شعار دادن در ابتدای برنامه خود قرار است در قبال این نمادها و در برابر تجاوزهایی که دشمنان به این خاک و بوم داشته‌اند، چه واکنشی نشان دهد. با اپوزیسیون همراه باشد یا با مردمی که با وجود فشارهای سنگین اقتصادی و اجتماعی و حتی نقدهای جدی که به حاکمیت دارند، پای ایران می‌ایستند و در محکوم کردن دشمن و احترام به نمادهای ملی تعارف نمی‌کنند و انشا نمی‌سرایند؛ بلکه عمل می‌کنند به آنچه اعتقاد دارند.