علیرضا کوشکی: امیدوارم زودتر به ترکیب استقلال برگردم/ برای درمان، ۱۵ ساعت در آمبولانس بودم

وینگر استقلال که به دلیل آسیب‌دیدگی شدید ریه فعلاً از میادین دور خواهد بود، در گفت‌وگویی درباره اتفاق‌های تلخی که در بصره برایش رخ داد، شرایط عمل جراحی، دوران نقاهت و زمان بازگشتش به فوتبال صحبت کرد.
این بازیکن که گفته می‌شود تا دو ماه آینده قادر به همراهی استقلال نخواهد بود، تأکید دارد امیدوار است زودتر از زمان تعیین‌شده به میادین برگردد، اما برای بهبودی کامل عجله نخواهد کرد.

از اتفاقی که در بصره برایت افتاد شروع کنیم. چه شد که متوجه مشکل تنفسی شدی؟

در بصره متوجه شدم نمی‌توانم به‌راحتی نفس بکشم. ابتدا فکر می‌کردم شاید خستگی یا فشار مسابقات باشد، اما شرایط طبیعی نبود. روز بازی هنگام گرم کردن ضربان قلبم به‌شدت بالا رفت و احساس می‌کردم نفسم بالا نمی‌آید. همان‌جا فهمیدم موضوع جدی‌تر از چیزی است که فکر می‌کردم. پس از انجام سی‌تی‌اسکن مشخص شد حدود ۵۰ درصد ریه‌ام هوا گرفته است. به دلیل ضربه‌ای که به بدنم وارد شده، یکی از دنده‌هایم شکسته و به ریه‌ام فشار وارد کرده بود.

شنیدیم بلافاصله تحت عمل جراحی قرار گرفتی. شرایط چطور پیش رفت؟

بله، مجبور شدم عمل کنم. شرایط اصلاً ساده نبود و پزشکان باید خیلی سریع تصمیم می‌گرفتند. پس از جراحی مدتی تحت نظر بودم و درنهایت ترخیص شدم. خدا را شکر مشکل به‌موقع تشخیص داده شد و توانستم درمان را شروع کنم.

اما ظاهراً مشکلاتت پس از ترخیص هم ادامه داشت.

متأسفانه همین‌طور بود. پس از ترخیص در مسیر بهبهان حالم دوباره بد شد. شرایط به شکلی پیش رفت که گردنم مثل بادکنک ورم کرده بود. واقعاً لحظات سختی را پشت سر گذاشتم و دوباره نگرانی‌ها شروع شد.
آن زمان فقط به این فکر می‌کردم که هرچه زودتر به تهران برسم و درمانم را ادامه بدهم. اما حدود ۱۵ ساعت با آمبولانس در راه تهران بودیم. مسیر خیلی سختی بود و شرایط جسمی‌ام هم خوب نبود. واقعاً روزهای عجیبی را تجربه کردم. وقتی به تهران رسیدم، پزشکان دوباره شرایط من را بررسی کردند و تصمیم به انجام عمل گرفتند.

در این مدت از نظر روحی چه شرایطی داشتی؟

راستش را بخواهید، اتفاقاتی که برایم افتاد خیلی سنگین بود. سه بار رفتم و برگشتم، سه بار احساس کردم مُردم و دوباره زنده شدم. شاید کسی که این شرایط را تجربه نکرده باشد نتواند کاملاً درک کند چه لحظاتی را پشت سر گذاشتم. در آن روزها بیشتر از هر چیزی سلامتی برایم اهمیت داشت. خدا را شکر که حالا شرایط بهتر شده و می‌توانم با امید به آینده فکر کنم. وقتی می‌بینم هم‌تیمی‌هایم تمرین می‌کنند و من باید از دور شرایط را دنبال کنم، دلم برای زمین فوتبال تنگ می‌شود. امیدوارم هرچه زودتر دوباره کنار بچه‌ها باشم.