همایون سامه‌یح نجف‌آبادی با اشاره به وضعیت تخصیص ارز ترجیحی برای دارو و تجهیزات پزشکی گفت: با وجود اختصاص سه میلیارد دلار ارز ترجیحی برای تأمین این اقلام در بودجه سال گذشته، همچنان بین ۵۰۰ تا ۷۰۰ میلیون دلار کمبود منابع ارزی در این بخش وجود دارد؛ کسری‌ای که به گفته او، باید از منابع مردمی تأمین شود، نه بودجه دولت.
این عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس با بیان اینکه در سال جاری هنوز اقدام مشخصی برای تأمین ارز مورد نیاز دارو و تجهیزات پزشکی صورت نگرفته است، تأکید کرد لازم است دولت درباره نحوه تأمین منابع ارزی این حوزه تصمیم‌گیری و موضوع را پیگیری کند.
نجف‌آبادی افزود: نبود ارز ترجیحی و تأمین بخشی از داروها و تجهیزات پزشکی با ارز آزاد، افزایش قابل توجه قیمت‌ها را به دنبال داشته و فشار اقتصادی سنگینی بر مردم وارد کرده است.
او درباره وضعیت تولید دارو در کشور نیز توضیح داد: بیش از ۵۰ درصد مواد اولیه داروهای تولید داخل در کشور ساخته می‌شود و بیش از ۹۰ درصد اشکال دارویی نیز در ایران تولید می‌شوند؛ با این حال، مواد اولیه و مولکول‌های پایه مورد نیاز برای ساخت بسیاری از داروها همچنان از خارج وارد می‌شود. بنابراین، با وجود ظرفیت تولید داخلی، دستیابی به خودکفایی کامل در صنعت داروسازی به‌سادگی امکان‌پذیر نیست.
این نماینده مجلس با هشدار نسبت به تداوم مشکلات اقتصادی در حوزه سلامت گفت که افزایش هزینه‌های درمان، به‌ویژه برای اقشار کم‌درآمد، همچنان ادامه خواهد داشت و پیش‌بینی می‌شود این وضعیت در سال آینده شدت بیشتری پیدا کند.
نجف‌آبادی در بخش دیگری از این گفت‌وگو به گزارشی از وضعیت داروخانه‌های مناطق شمالی تهران اشاره کرد و گفت: طبق گزارش‌های دریافتی، افرادی پس از خرید دارو به ارزش ۱۲ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان، تنها حدود ۱۰ دقیقه بعد، به دلیل ناتوانی مالی و مشکلات مربوط به پرداخت اقساط، داروها را به داروخانه بازگردانده‌اند.
به گفته او، مشکلات اقتصادی در تأمین هزینه‌های درمان اکنون به مناطق شمالی شهر نیز رسیده است؛ در حالی که ساکنان مناطق جنوبی تهران مدت‌هاست با دشواری‌های جدی در پرداخت هزینه‌های درمان روبه‌رو هستند. این شرایط باعث شده برخی افراد از مراجعه به پزشک یا تهیه دارو صرف‌نظر کنند.
عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس همچنین نسبت به افزایش موارد انصراف بیماران از ادامه درمان ابراز نگرانی کرد و گفت گزارش‌ها از افرادی حکایت دارد که درمان خود را نیمه‌کاره رها می‌کنند یا اساساً برای درمان بیماری‌شان اقدامی انجام نمی‌دهند.
او این وضعیت را به‌ویژه برای بیماران مبتلا به بیماری‌های خاص نگران‌کننده دانست و توضیح داد که گاهی سرپرست خانواده در مواجهه با هزینه‌های سنگین درمان، ناچار به فروش خانه، املاک و دیگر دارایی‌های خود می‌شود و ممکن است برای حفظ معیشت خانواده، از ادامه درمان صرف‌نظر کند.
نظر شما