بیش از یک دهه است نام مائوریسیو پوچتینو مثل یک سایه به نیمکت داغ مربیگری در اولدترافورد پیوند خورده است. اکنون و در حالی که پیوستن او به منچستریونایتد قطعی به نظر میرسد، پرسش اصلی این است که آیا این مرد آرژانتینی واقعاً انتخاب مناسبی برای هدایت منچستریونایتد است؟
فوتبالدوستانی که حافظه خوبی دارند، دوران حضور پوچتینو در تاتنهام هاتسپر را با اشتیاق به یاد میآورند، جایی که تیمهای او با پرس هجومی و شدت حملات بالا شناخته میشدند. با این حال، تحمیل این فلسفه به ترکیب فعلی منچستریونایتد، ناهماهنگی آشکاری را نشان میدهد. به نظر نمیرسد تیم فعلی یونایتد برای اجرای چنین سبک بازی فیزیکی و مستقیمی مناسب باشد. اگر این استراتژیست آرژانتینی سعی کند فوراً سبک فوتبال دلخواه خود را پیاده کند، اشتباهات فردی که در حال حاضر به حریفان اجازه میدهد به راحتی از سد پرس یونایتد عبور کنند، به احتمال زیاد از بین نخواهند رفت.
از نظر تاکتیکی، پوچتینو به شدت طرفدار سیستم ۱-۳-۲-۴ است که در زمان از دست دادن توپ، به یک آرایش ساختاریافته ۲-۴-۴ تغییر میکند. موتور محرک و حیاتی این سیستم بر پایه نفوذ مدافعان کناری استوار است. برای یونایتد، اجرای این ایدههای اصلی تاکتیکی بدون داشتن یک پیشفصل کامل یا پنجره نقل و انتقالات برای خرید، میتواند فوقالعاده دشوار باشد. این سرمربی ممکن است مجبور به سازشهای ناخوشایندی شود، مانند پذیرش ضعفهای دفاعی پاتریک دورگو برای استفاده از او به عنوان یک مدافع چپ هجومی، یا قرار دادن تمام بار ایجاد موقعیت و نفوذ از سمت راست بر دوش دیوگو دالو یا نصیر مزراوی. علاوه بر این، یک سبک بازی مستقیم به یک نقطه اتکای مشخص نیاز دارد. بدون مهاجمی که قادر به مهار توپ و وارد کردن سایر بازیکنان به جریان بازی باشد، بازی مستقیم اغلب به از دست دادن ساده مالکیت توپ ختم میشود.
چشمانداز فوتبال انگلیس نیز در این مدت تغییر کرده است. در چند فصل اخیر، لیگ برتر به رقابتی بسیار فیزیکیتر و مستقیمتر تبدیل شده است. بدون تیمی که بر پایه بازیکنان قدرتمند و فیزیکی ساخته شده باشد، پوچتینو ممکن است متوجه شود که سبک سنتی او دیگر مزایای گذشته را ندارد و او را مجبور به گذراندن یک دوره سازگاری کند.با وجود این، جذابیت واقعی پوچتینو برای مدیران منچستریونایتد ممکن است در خارج از زمین بازی نهفته باشد.
بزرگترین نقاط قوت او کاریزمای غیرقابل انکار، اقتدار و تمرکز عمیق بر پرورش فرهنگ باشگاه است. این موضوع در دوران حضور اخیرش در چلسی مشهود بود؛ جایی که او وظیفه داشت به ترکیبی مملو از بازیکنان متعدد با پایینترین میانگین سنی در لیگ (تنها ۲/۲۲سال) هماهنگی ببخشد. این یک آزمون طاقتفرسا در مدیریت انسانی برای او بود و باید تیمی پر از مصدوم و بازیکنان بیانضباط را هدایت میکرد که نهتنها با ۱۰۵ کارت زرد رکورددار لیگ؛ بلکه بیشترین اشتباهات منجر به شوت حریفان را متحمل شده بود. با وجود آن هرج و مرج پنهان، او همچنان موفق شد چلسی را به مقام ششم برساند که نشاندهنده پیشرفتی عظیم نسبت به جایگاه دوازدهمی پیشین آنها بود.
در صورت داشتن زمان، بازسازی فرهنگی پوچتینو میتواند دقیقاً همان چیزی باشد که به آن نیاز است. اما در باشگاهی مانند منچستریونایتد، صبر، کالای کمیابی است. اگر نتایج برای تیم او فوراً بهبود نیابند، طولی نخواهد کشید که منتقدان تصور کنند مردی که بیش از ۱۰ سال به نیمکت یونایتد نزدیک شده بود، در نهایت در زمان اشتباهی از راه رسید.
۲۵ آبان ۱۴۰۵ - ۰۵:۲۹
کد مطلب: ۱۱۷۵۸۴۵
بیش از یک دهه است نام مائوریسیو پوچتینو مثل یک سایه به نیمکت داغ مربیگری در اولدترافورد پیوند خورده است.
زمان مطالعه: ۲ دقیقه
منبع: روزنامه قدس





نظر شما