آرام و قرار نداشتن در مسیر بندگی و جهاد، خصلت بارز شیران روز و زاهدان شب در جبهههای حق بود. شهید حاج علیاکبر رحمانیان زندگی در کنار نیروهای بسیجی را با هیچ موقعیت برتر اداری و نظامی عوض نکرد. مرور این خاطره ناب، الگویی درخشان از مدیریت مردمی و میدانی را فراروی مدیران جامعه قرار میدهد.
مرتضی صادقی، هم رزم شهید حاج علی اکبر رحمانیان می گوید:
«از قرارگاه مرکزی خاتم الانبیا صلی الله علیه و آله، پیامی به فرماندهی لشکر المهدی عج الله تعالی فرجه الشریف آمده بود که دو نفر را برای انتقال به رده های ارشد فرماندهی در تهران، معرفی کنید. مأمور معرفی، فقط اسم حاج علی اکبر را نوشته بود و داده بود دست فرماندهی. وقتی خبر به حاجی رسید، گفت: «من دوست دارم با بسیجی ها باشم، می خواهم یک جایی باشم که آرام و قرار نداشته باشم. میخواهم پابه پای بسیجی ها بجنگم.» فرماندهی اصرار می کرد که او برود. می گفت: «تنها کسی که لیاقت حضور در تهران و فرماندهی ارشد جنگ را دارد، حاج علی اکبر است»، حاجی وقتی دید ول کن معامله نیست، گفت: «می دانید، من باید خط اول جنگ، پیش نیروها باشم؛ نمی توانم از آن بالا بالاها فرماندهی کنم».
خلاصه هر کاری کردند، نتوانستند حاجی را راضی کنند.مرد مخلص جنگ، در جبهه دوش به دوش بسیجی ها ماند تا عروج کرد.
منبع: کتاب دوقلوهای جنگ، ص ۱۱۷.




نظر شما