حجتالاسلام والمسلمین موسویزاده در روایتی تأثیرگذار از سفر یکی از مبلغین به گلزار شهدای مدرسه شجره طیبه میناب، از لحظات تلخ و جانسوز دیدار با خانوادههای شهدای این حادثه و غربت مادرانی سخن میگوید که هنوز نتوانستهاند دوری فرزندان دلبندشان را باور کنند. او در این روایت، از شبی پرده برمیدارد که در آن اوج دلتنگی خانوادههای شهدای مدرسه شجره طبیه میناب به تصویر میکشد.
اتوبوس که به مقصد رسید و مسافران یکییکی پیاده شدند، خستگی راه در چهرهها نشسته بود. ماه رمضان بود و آفتاب، بر خاک گرم میناب میتابید. مسافران پس از سفری طولانی، خسته و بیرمق، برای استراحت و تجدید قوا راهی محل اقامت خود شدند؛ اما در میان آنها، کسی بود که دلش جای دیگری بود. جایی که صدها لاله در آن پرپر شده بودند. آری، مزار شهدای بچههای میناب.ٰ مزار شهدای میناب مانند مغناطیسی بود که او را به سمت خود جذب میکرد.
با خستگی راه و دلهرهای سنگین، قدم به گلزار شهدای میناب گذاشت. آفتاب چنان بر مزارها میتابید که گویی میخواست با گرمای خود، اندکی از سرمای سنگین آن خاک را بگیرد؛ خاکی که مدتها بود با اشک مادران داغدار آمیخته و از باران گریههای شبانه و روزانهشان نمناک مانده بود.
اما آنچه در برابر چشمانش قرار گرفت، چیزی فراتر از تصورش بود. غربتی عجیب بر آنجا سایه انداخته بود؛ غربتی که او را به یاد غربت بقیع میانداخت.
مادرانی را میدید که با چادرهای خاکی خود، بر مزار فرزندانشان سایه انداخته بودند. چادرهایی که روزی سایهبان قامت کوچک و خسته کودکانشان بود، حالا بر فراز خانه ابدی آنها گسترده شده بود. مادر آمده بود تا باز هم سایهاش را از فرزندش دریغ نکند؛ حتی اگر دیگر دستی برای گرفتن گوشه چادرش از زیر آن خاک بیرون نمیآمد.
با دیدن این صحنهها، تمام خستگیها و دردهای دور و نزدیکش را فراموش کرد. انگار دیگر نه گرمای هوا را احساس میکرد و نه سنگینی سفر را. آرام به سوی مزارهای بهشتی رفت، اندکی از تربت پاکشان را به تبرک برداشت و در کنار خانوادههای شهدا نشست.
مدتی همانجا ماند. نه حرف زیادی لازم بود و نه کلامی برای تسلای دلها پیدا میشد. گاهی فقط باید کنار دلهای شکسته نشست؛ باید سکوت کرد و گذاشت اشکها، حرفهایی را بزنند که زبان از بیانشان عاجز است.
در میان گفتوگوها، خانوادهها از او خواستند چند روزی در کنارشان بماند؛ میخواستند شبها کنار مزار فرزندانشان بنشیند و برایشان روضه اهلبیت علیهمالسلام بخواند.
دلشان میخواست شبهایشان با یاد اهلبیت و صدای روضه سپری شود. شاید در آن لحظات، اندکی از سنگینی داغشان آرام میگرفت؛ شاید هم میخواستند کسی باشد که کنارشان بماند و شاهد دلتنگیهای بیپایانشان باشد. او هم بیدرنگ پذیرفت. از آنها تشکر کرد که اجازه داده بودند مهمان خلوت غمگینشان باشد.
طبق قول و قراری که گذاشتند شب را در کنار مزار بهشتی شهدای میناب مهمان روضه اهل بیت علیهم السلام بودند.
آن شب، روضه اهلبیت علیهمالسلام برپا شد. صدای روضه در میان مزارهای کوچک و بزرگ پیچید. مادران نشسته بودند و به قاب عکس فرزندانشان نگاه میکردند. گاهی دستی بر سنگ مزار میکشیدند، گاهی عکس را نوازش میکردند و گاهی اشک، بیصدا از گوشه چشمشان سرازیر میشد.
روضه که تمام شد، با خودش فکر کرد دیگر وقت آن است که خانوادهها آرامآرام با فرزندانشان وداع کنند و به خانههایشان برگردند. لابد شب را در کنار خانوادههای دیگر میگذرانند، اندکی استراحت میکنند تا فردا با جانی تازه دوباره به دیدار عزیزانشان بیایند.
اما...
آنچه پس از پایان روضه دید، چنان تکانش داد که دیگر توان ایستادن نداشت.
چند لحظه به اطراف خیره ماند. پاهایش سست شده بود. دستش را به دیوار گرفت تا نیفتد و آرامآرام روی زمین نشست.
خدای من!
این دیگر چه صحنهای بود؟
چشمش به هر طرف میچرخید، پدر و مادری را میدید که کنار مزار فرزندش بالشت و پتویی پهن کرده بود. یکی گوشهای از زمین را برای خواب آماده کرده بود، دیگری پتویش را کنار قاب عکس فرزندش انداخته بود و بعضیها حتی از خاک مزار عزیزشان برای خود بالشتی ساخته بودند.
آری، آنها نیامده بودند که پس از روضه به خانه برگردند.
آمده بودند که شب را کنار فرزندانشان بگذرانند؛ آمده بودند تا این بار، به جای آنکه فرزندشان را در آغوش بگیرند، خود را به آغوش خاکی بسپارند که عزیزترین دارایی زندگیشان را در خود جای داده بود.
پدر و مادرانی که سالها شبها کنار کودکانشان میخوابیدند، حالا برای یک شب هم که شده، نمیتوانستند از آنها دور بمانند.
روزی اگر فرزندشان نیمهشب از خواب میپرید، مادر با نوازش موهایش آرامش میکرد. اگر تشنه میشد، دست به سوی لیوان آب میبرد. اگر کابوس میدید، خودش را در آغوش مادر پنهان میکرد و با شنیدن صدای او دوباره به خواب میرفت.
اما حالا...
حالا مادر آمده بود تا شب را کنار مزارش بخوابد.
آمده بود تا صورتش را بر قاب عکس فرزندش بگذارد؛ همان صورتی که روزگاری هر شب بر گونههای گرم و لطیف او بوسه میزد. آمده بود تا شاید گرمایی از آن عکس سرد به قلب یخزدهاش برسد.
شاید هنوز دلش نمیآمد تنها به خانه برگردد. شاید نمیتوانست باور کند که دیگر کسی نیست تا هنگام خواب برایش قصه بگوید، پتو را رویش بکشد و پیشانیاش را ببوسد.
شاید هنوز گوشش منتظر شنیدن صدای فرزندش بود؛ همان صدای شیرینی که هر شب میگفت: «مامان، شب بخیر!»
و حالا مادر مانده بود و هزاران شب بخیر بیجواب...
شاید دلش نمیآمد فرزندش را در آن تاریکی تنها بگذارد. شاید با خودش میگفت این بچهها هنوز به تنهایی عادت ندارند؛ هنوز دستهای کوچکی دارند که به نوازش مادر محتاج است. هنوز از تاریکی شب میترسند. هنوز اگر چشم باز کنند و مادر را کنار خود نبینند، دلشان میگیرد.
شاید...
آن شب، در گلزار شهدای میناب، خانوادهها به خانه نرفتند. آنها خانههایشان را با خود به گلزار آورده بودند؛ با یک پتو، یک بالشت و قلبی که هنوز باور نکرده بود باید بدون فرزندش زندگی کند.
و من مانده بودم و تماشای این صحنه...
نمیدانستم برای کدامیک گریه کنم؛ برای کودکانی که دیگر آغوش مادر را نداشتند یا برای مادرانی که دیگر فرزندی نداشتند تا در آغوش بگیرند.
آن شب فهمیدم بعضی داغها را نمیشود با گذر زمان التیام داد. بعضی جای خالیها را هیچ حضوری پر نمیکند و بعضی مادران، حتی اگر هزاران شب از رفتن فرزندشان بگذرد، باز هم هر شب چشمانتظار بازگشت او میمانند.
آن شب، در میناب، پدران و مادران کنار مزار فرزندانشان خوابیدند؛ اما چه کسی میداند چند نفر از آنها تا صبح چشم بر هم نگذاشتند؟
شاید تمام شب را به قاب عکسها خیره ماندند، شاید آرامآرام خاک مزار را نوازش کردند و شاید در دل تاریکی، بارها نام عزیزشان را صدا زدند.
فقط یک چیز را میدانم؛
شادی روح مطهر شهدا صلوات




نظر شما