ورزش کبدی که روزگاری آن را با عنوان بازی «زو» میشناختیم، اکنون یکی از ورزشهای حرفهای دنیاست که مردم آسیای شرقی و ایران، سکوهای برتر آن را در دست دارند و کبدیکاران ایران نیز به تازگی مدال نقرهایاش را در بازیهای ناگویا کسب کردند. آیناز فرامرزی، ورزشکار مشهدی و ملیپوش رشته کبدی است که با کسب مقام دوم مسابقات قهرمانی آسیا، مقام سوم رقابتهای جهانی و نایبقهرمانی بازیهای آسیایی ناگویای ژاپن، یکی از چهرههای افتخارآفرین ورزش خراسان رضوی به شمار میرود. او که هشت سال است در رشته کبدی فعالیت میکند و پنج سال سابقه حضور در اردوهای تیم ملی را دارد، در این گفتوگو از مسیر ورزشی خود، ظرفیتهای کبدی در خراسان رضوی، تجربه حضور در رقابتهای ناگویا و دشواریهای آمادهسازی برای این مسابقات میگوید. فرامرزی در کنار روایت افتخاراتش، کمبود امکانات، نبود خانه اختصاصی کبدی و نداشتن قرارداد مالی بازیکنان این رشته در خراسان رضوی را از مطالبات جدی ورزشکاران میداند.
اهل کدام محله مشهد هستید و ظرفیت کبدی این شهر را چگونه ارزیابی میکنید؟
در محله فلاحی قاسمآباد بزرگ شدهام و خیلی این محله را دوست دارم. در استان بازیکنان بااستعداد زیادی در ردههای سنی مختلف داریم و سال گذشته توانستیم در سه رده سنی نوجوانان، جوانان و امید قهرمان شویم. از ظرفیتهای خوب و مستعدی در استان برخوردار هستیم؛ اما این استعدادها به حمایت بیشتری نیاز دارند تا بتوانند با قدرت و انگیزه بالاتر مسیر خود را ادامه دهند و نمایندگان بیشتری در تیم ملی داشته باشیم.
وضعیت امکانات و فضای تمرینی کبدی در مشهد چگونه است؟
حداقلها برای ما کبدیکاران رعایت نمیشود. چندین مرتبه درخواست ساخت خانه کبدی را به اداره و رئیس هیئت ارائه کردیم؛ اما حمایتی صورت نگرفته است. اگر مسئولان به رشته کبدی مانند سایر رشتههای ورزشی استان نگاه ویژهای داشته باشند، میتوانیم زودتر به موفقیت و کسب مدال برسیم؛ چون این رشته زودبازده است و ورزشکاران مستعدی دارد. با این حال، هنوز خانه کبدی نداریم که مانند سایر رشتهها، فضای اختصاصی خودمان را داشته باشیم.
در مسابقات ناگویا ماجرای گرفتن پای بازیکن ژاپنی چه بود که به صورت تیمی کمک کردید و او را به بیرون از زمین فرستادید؟
این قضیه خیلی سروصدا کرد. ما طبق تحلیلهایی که پیش از مسابقه از هر تیم داشتیم، شناخت نسبی درباره این بازیکن پیدا کرده بودیم. نخستین بازی ما در بازیهای آسیایی مقابل تیم میزبان؛ ژاپن بود و پیش از اینکه این مهاجم حمله کند و وارد زمین ما شود، طبق پیشبینیهایمان با اعضای تیم برنامهریزی کرده بودیم که اگر بازیکن ژاپن این حرکت را انجام داد، بازیکنان از روبهرو برای حمایت وارد عمل شوند و این امر طبق پیشبینی ما اتفاق افتاد. در کبدی، گرفتن و پرتکردن بازیکن، بخشی از ماهیت بازی است و صحنه به دلیل آمادگی بالای بچهها خیلی وایرال شد. همتیمیهایم به محض اینکه مهاجم حریف در زمین ما مکث کرد، از روبهرو وارد عمل شدند و در حقیقت او را به بیرون هدایت کردند. یکی از بخشهایی که سبب شد این صحنه بیشتر مورد توجه قرار بگیرد، این بود که بعد از بیرون بردن بازیکن ژاپنی، یکی از همتیمیهایتان دست او را گرفت و بلندش کرد.
بله، آن حرکت را خانم کریمی، از همتیمیهای ما انجام داد. بعد از اینکه با کمک سایر بازیکنان، مهاجم حریف را بیرون کردیم، چون اتفاق خیلی سریع و در واقع روی هوا رخ داده بود، خانم کریمی دست بازیکن ژاپنی را گرفت و به او کمک کرد. اتفاقاً همان بازیکن پس از مسابقه در صفحه اینستاگرامش نوشته بود که یک لحظه احساس کردم پرواز کردم! بعد از آن هم کاپیتان تیم ما از او عذرخواهی و دلجویی کرد. او هم بازیکن بسیار بااخلاقی بود و مشکلی با این اتفاق نداشت.
ورزش کبدی برای بسیاری از ما یادآور بازی سنتی «زو» است. درباره پیشینه این رشته و تفاوت آن با بازیهای بومی چه توضیحی دارید؟
کبدی در اصل یک رشته بومی و محلی است. زمانی که این رشته معرفی شد، بیشتر در سیستانوبلوچستان بازی میشد و فراگیر بود. پس از آن به استانهای دیگر از جمله گلستان و خراسان رسید و فعالیت در این رشته در سایر استانها نیز آغاز شد. ما کبدیکاران نسبت به اینکه رشتهمان را با بازی «زو» یکی بدانند، حساسیت داریم؛ چون این دو با هم متفاوتاند. کبدی ماهیت زو را دارد؛ ولی یکسری قواعد و قوانین به آن اضافه شده و این ورزش بسیار هیجانانگیز و در عین حال چالشبرانگیز است. بازیکن باید از هوش بالایی برخوردار و تمام فاکتورهای آمادگی جسمانی را در اختیار داشته باشد تا بتواند در این رشته موفق شود.
شما در شرایطی پرچم ایران را در مسابقات ناگویا بالا بردید که کشور دو جنگ را پشت سر گذاشته بود و حتی هنوز هم سایه جنگ بر سر کشور سنگینی میکند. در آن مقطع چه حسی داشتید؟
بازخورد مردم عزیزمان بسیار خوب بود. آنها از ما حمایت میکردند و همیشه با پیامهایشان به ما انرژی میدادند و موجب دلگرمیمان بودند. با توجه به شرایط جنگی، اردوهای ما برقرار بود؛ چون مسئولیتمان بیشتر شده بود. هدفمان بالا بردن پرچم ایران و شکست رقبایمان بود تا دست خالی به کشور برنگردیم. حتی در شرایط جنگی هم اردوهای ما برگزار میشد. البته اردوها در شهرهای شمالی کشور برپا شد که شرایط بهتری داشتند. در هر وضعیتی تمرینهایمان را ادامه دادیم و خدا را شکر این شرایط در نتیجه کارمان بیتأثیر نبود.
از بازیکنان کشورهای دیگر درباره شرایط جنگی ایران و حضور شما در مسابقات بازخوردی دریافت میکردید؟
بازخورد آنچنانی نداشتیم که بازیکنان کشورهای دیگر به طور مستقیم درباره این موضوع با ما صحبت کنند؛ اما احساس میکنم آنها انتظار چنین سطحی از آمادگی جسمانی و فنی را از ما نداشتند. شاید تصور میکردند با توجه به شرایط حاکم بر کشورمان، تمرینها و اردوهای ما تعطیل شده باشد در حالی که حتی در همان وضعیت جنگی نیز اردوهایمان برگزار میشد و هیچ چیزی نتوانست ما را متوقف کند و این شرایط حتی مسئولیت ما را بیشتر کرده بود. با خودمان میگفتیم مردم در وضعیت سختی هستند و ما مسئولیم که آنها را خوشحال کنیم و به هر شکل ممکن پرچم ایران را بالا ببریم. هرچند مدالمان طلا نشد؛ اما خدا را شکر دست خالی برنگشتیم.
چه چیزی آیناز فرامرزی را به اینجا رسانده که در ۲۳سالگی به تیم ملی برسد و این افتخارات را کسب کند؟
بیشک لطف خدا بود. خدا همیشه کمکم کرده و هوای مرا داشته است. بعد از آن هم دعای خیر پدر و مادرم و حمایتهایشان همیشه موجب دلگرمی من بوده و انگیزهام برای ادامه مسیر است.
ورزشکاران حرفهای معمولاً دیسیپلین و انضباط خاصی در زندگی روزمره و فعالیتهای ورزشی خود دارند. شما چه اصولی را رعایت میکنید که از شما یک بازیکن تیم ملی ساخته است؟
پیش از هر چیزی باید ذهنیت مشخصی داشته باشید و برای خودتان هدف تعیین کنید. من از کودکی ورزش میکردم و بیشتر از درس علاقهام به سمت ورزش بود. این نظم و انضباط سبب میشود وقتی هدفی دارید و واقعاً باور دارید که میخواهید به آن برسید، بقیه چیزها را به خاطرش کنار بگذارید. ممکن است بعضی تفریحات متناسب با سن و سالتان را کنار بگذارید و به خاطر هدفی که دارید، این کار را انجام میدهید تا در مسیر ورزش حرفهای باقی بمانید و این امر در ورزش حرفهای طبیعی است؛ اما وقتی وارد اردوهای تیم ملی میشوید، شرایط بازیکنان تقریباً یکسان است و تفاوتها بیشتر به فداکاریهای هر فرد برمیگردد.
بهعنوان ملیپوش کبدی، چه مطالباتی از مسئولان دارید که فکر میکنید با تحقق آنها میتوان زودتر به مدال طلا در مسابقات جهانی و آسیایی رسید؟
ابتدا اینکه رشته ما برخوردی است و آسیبدیدگی زیادی داریم؛ حتی در تمرینهای استانی؛ چه برسد به تمرینهای تیم ملی. انتظار دارم یک فیزیوتراپ رایگان برای ما و تیممان در نظر گرفته شود تا بتوانیم از خدمات او استفاده کنیم. دوم اینکه قراردادهای مالی با بازیکنان بسته شود تا بچهها با انگیزه بیشتری این مسیر را ادامه دهند. همچنین به خانه کبدی نیاز داریم تا بتوانیم در ساعتهای مختلف و با خیال راحت، مانند سایر رشتهها در سالن اختصاصی کبدی تمرین کنیم. به یک سالن بدنسازی هم احتیاج داریم و امیدواریم این شرایط برای ما فراهم شود تا بتوانیم نتایج بهتری بگیریم.
درباره قراردادهای مالی که گفتید، آیا در حال حاضر هیچیک از بازیکنان تیم ملی در خراسان رضوی قرارداد مالی ندارند؟
شرایط بازیکنان در استانهای مختلف متفاوت است. من درباره شرایط خراسان رضوی صحبت کردم که متأسفانه اینجا با ما قراردادی بسته نمیشود. برای رشته ما حامی مالی وجود ندارد و به همین دلیل قرارداد مالی هم بسته نمیشود. ما صرفاً به خاطر عِرق و علاقهای که به استانمان داریم و مسئولیتی که نسبت به مربیمان احساس میکنیم، بدون قرارداد بازی میکنیم.
به تازگی نشان کاوه را هم دریافت کردهاید. این نشان در کنار نایب قهرمانی مسابقات ناگویا چه جایگاهی در کارنامه ورزشی شما دارد و چقدر میتواند انگیزهبخش باشد؟
برای من حس بسیار قشنگی داشت. وقتی جزو نامزدهای نهایی بودم و در نهایت بهعنوان برترین ورزشکار زن انتخاب شدم و آن تندیس را از دست دختر شهید کاوه گرفتم، برایم بسیار باارزش بود؛ چون عمویم شهید شده است. این اتفاق حس قشنگی برایم داشت و موجب شد مسئولیتم هم بیشتر شود. ما شهدایی داریم که برای سرزمینمان تلاش کردند تا امروز در امنیت و آرامش باشیم. همیشه از خدا میخواهم همه جوانان این سرزمین در مسیر درستی باشند و در راهی قدم بردارند که مایه افتخار ایران و ایرانی باشد.
ظرفیت بازیکنان کبدی مشهد و خراسان رضوی برای حضور در تیمهای ملی چقدر است؟
در ردههای سنی مختلف بازیکنان زیادی داریم؛ در بازیهای آسیایی جوانان بحرین چهار نماینده داشتیم؛ اما از این چهار نفر فقط یک نفر به بازیهای آسیایی اعزام شد. در سنین مختلف هم ملیپوش داریم و هم بازیکنان زیادی در استان فعالیت میکنند. در بازیهای آسیایی ناگویا هم من و یکی از همتیمیهایم تا اردوی آخر حضور داشتیم و او تا آخرین مرحله اردو کنار من بود؛ اما به دلیل برخی حمایتهایی که از سوی استان صورت نگرفت، متأسفانه اسمش خط خورد و فقط من اعزام شدم، در حالی که او هم شایستگی حضور در مسابقات را داشت.
از هشت ماه حضور در اردوهای آمادهسازی پیش از مسابقات ناگویا خاطره خاصی دارید؟
در این مدتی که در اردو بودیم، تمرینهای بسیار سخت و طاقتفرسایی داشتیم، بهطوری که بعضی وقتها موقع تمرین گریه میکردیم. مربیمان استاد مازندرانی، در تمرینها بسیار سختگیری میکرد و فشار زیادی به ما میآورد. در اردوی آخر ۱۸ روز در تهران بودیم و بعد از آن به مسابقات اعزام شدیم. به دلیل اختلاف ساعت با ژاپن، برنامه خواب و بیداریمان کاملاً تغییر کرده بود. صبح خیلی زود بیدار میشدیم و تمرین میکردیم تا بدنمان در همان ساعتی که قرار بود در ژاپن مسابقه بدهیم، هوشیار باشد. هر وقت هم از مربی میخواستیم کمی به ما تخفیف بدهد و تمرینها را آسانتر بگیرد، میگفت اگر اینجا سختی بکشید و سر تمرین گریه کنید، آنجا دیگر گریه نمیکنید و نتیجهاش را میبینید. همین هم شد. با اینکه فینال را با اختلاف بسیار کم واگذار کردیم و توانایی قهرمانی را داشتیم؛ اما اینکه توانستیم مدال برنزمان را به نقره تبدیل کنیم، برای ما دستاورد بزرگی بود.
عروسکی که از مسابقات ناگویا به همراه آوردهاید، نماد چیست؟
عروسک هونوهون نماد رسمی بازیهای آسیایی ناگویا و نماد شعله است، رنگ عروسک متناسب با رنگ مدال هر تیم تغییر میکرد و چون ما مدال نقره گرفتیم، عروسکمان هم نقرهای شد.
با توجه به سختیهایی که کشیدید این مدال برای شما چه معنایی دارد؟
مدالمان طلا نیست؛ اما برای من بسیار ارزش دارد؛ چون برای بدست آوردنش خیلی زحمت کشیدم. در واقع نقرهای از جنس طلاست و امیدواریم در مسابقات بعدی مدال خوشرنگ طلا را کسب کنیم.






نظر شما