بسم ا... الرحمن الرحیم، و الحمد لله ربّ العالمین، و صلی ا... علی سیدنا محمد و آله الطاهرین. با سلام و ادب خدمت همه خوانندگان عزیز روزنامه قدس.
«ا...مَّ وَفِّقنى فیهِ لِمُوافَقَهِ الْاَبرارِ»؛ خدایا! من را موفق کن که در این روز با ابرار و نیکان موافق باشم. یعنی اعمال و رفتارم با افراد خوب سازگاری داشته باشد. اینجا یک نکته را اول خدمتتان عرض کنم. ما در این عبارت از خدا می‌خواهیم همان کارهایی را بکنیم که خوبان می‌کنند، اما در عبارت بعدی دعا از او می‌خواهیم که حتی همنشینی با بدان را نصیب ما نکند. یعنی در عبارت اول، افزون بر اینکه می‌خواهم با خوبان باشم، می‌خواهم که مسیرم هم با مسیر آنان یکی باشد. ولی در عبارت دوم، علاوه بر اینکه اصلاً نمی‌خواهم مسیرم با مسیر اشرار یکی باشد، نمی‌خواهم حتی با آنها همنشین هم باشم، زیرا در روایات آمده است که هرکس سنگی را دوست داشته باشد، روز قیامت با همان سنگ محشور خواهد شد. پس هرکس دوست داشته باشد که با ابرار باشد و کارهای آنها را انجام دهد، حتماً با ابرار هم محشور خواهد شد و به بهشت راه پیدا خواهد کرد.
حالا از کجا تشخیص بدهیم که چه‌کسی خوب است و چه‌کسی بد؟ ما باید «فرقان» داشته باشیم تا بتوانیم درست تشخیص بدهیم و بدون فرقان یعنی بدون بصیرت نمی‌توانیم درست تشخیص بدهیم. این بصیرت را از کجا پیدا کنیم؟ قرآن کریم می‌فرماید: «تَبَارَکَ الَّذِی نَزَّلَ الْفُرْقَانَ عَلَى عَبْدِهِ لِیَکُونَ لِلْعَالَمِینَ نَذِیرًا» (فرقان:1)؛ بزرگ است آن خدایی که فرقان را بر بنده‌اش نازل کرد. یعنی همین قرآن خودش مایه تشخیص حق از باطل است.
اما قرآن کریم در آیه دیگری هم یک راه حل به ما ارایه می‌کند: «یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إَن تَتَّقُوا ا... یَجْعَل لَّکُمْ فُرْقَانًا...» (انفال:29)؛ اگر تقوای الهی داشته باشید و از خدا بترسید، خداوند به شما بصیرت عنایت می‌کند، اما ترس از خدا یعنی چه؟ وقتی که از کسی می‌ترسیم، یعنی سعی می‌کنیم کاری انجام ندهیم که او از ما ناراحت شود. بنا بر این تعریف، ترس از خدا یعنی ترک گناه. پس با ترک گناه، خدا به ما بصیرت عطا می‌کند تا بتوانیم خوب را از بد تشخیص دهیم. آن‌وقت است که می‌توانیم رفیق خوب را از رفیق بد تشخیص دهیم.
«وَ جَنِّبنى فیهِ مُرافَقَهَ الْاَشرارِ»؛ من را از همنشینی با اشرار و بدان دور بفرما. انسان موجودی اجتماعی است و وقتی با کسی دوست می‌شود، این دو دوست از یک‌دیگر تأثیر می‌پذیرند. این تأثیرپذیری هم به‌صورت نامحسوس صورت می‌گیرد. یعنی دوست بد هم به‌طور آشکار انسان را وسوسه نمی‌کند. در سوره ناس می‌خوانیم: «مِن شَرِّ الْوَسواسِ الْخَنّاسِ» (ناس:4)؛ خدایا به تو پناه می‌برم از شر وسوسه‌کننده‌ای که «خنّاس» است. خُنوس یعنی پنهان شدن و خناس یعنی وسوسه‌کننده پنهان‌شونده؛ یعنی دوست بد به شما نمی‌گوید بیا این سیگار را بکش، چنان به سرفه می‌افتی که نگو و نپرس! یا نمی‌گوید با سرعت 180 کیلومتر رانندگی کن، چنان تصادفی می‌کنی که کیف کنی! بلکه می‌گوید این سیگار را بکش، یک احساسی به تو دست می‌دهد! یا 180 کیلومتر سرعت برو، یک حالی بهت دست می‌دهد! حال می‌کنی فقط! پس دوست بد طوری ضربه می‌زند که انسان نمی‌فهمد از کجا خورده است.
«وَ آوِنى فیهِ بِرَحمَتِکَ اِلَى دارِ الْقَرارِ»؛ من را با رحمت و مهربانی خودت در «دارالقرار» - خانه آرامش – آرام کن. اگر کسی آرامش می‌خواهد باید درِ خانه خدا برود. الآن متأسفانه غربی‌ها راه‌های دیگری برای رسیدن به آرامش به ما معرفی می‌کنند. مثلاً می‌گویند برای کسب آرامش موسیقی گوش کنید. درحالی‌که قرآن کریم می‌فرماید: «...أَلا بِذِکْرِ ا... تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ» (رعد:28)؛ آگاه باشید که با یاد خدا دلها آرام می‌گیرد. اما به شرطی می‌توان به یاد خدا رسید که خودش رحمت خود را شامل حال ما بفرماید.
«بِاِلَهِیَّتِکَ یا اِلَهَ الْعالَمینَ»؛ با خدایی و پروردگاری خودت ای پروردگار جهانیان. «اله» یعنی کسی‌که همه به او روی می‌آورند و همه به او احتیاج دارند. خداوندا! تو دعای آن کسانی را که به تو روی می‌آورند، مستجاب می‌کنی. من هم به‌خاطر اینکه تو را اله خود می‌دانم، آمده‌ام که از تو بخواهم این دعاها را در حق من مستجاب کنی. امیدوارم این دعا در حق ما به نحو احسن مستجاب شود.