که اسلام و تشیع، همان ادامه منطقی دو دین پیشین است. این کشیش سابق فرقه تعمیدی (باپتیست) در سال 1988 مسلمان و شیعه شده و نام «علی حیدر» را برای خود برگزیده است.
*****
در قسمت قبل با شروع بررسی مسأله امامت در دوره پادشاهان بنی‌اسرائیل، باز هم به نقش نمادین عدد دوازده رسیدیم. امروز بررسی جایگاه عدد دوازده را در این دوره ادامه می‌دهیم. گروهی از پیامبران، معاصر این بیست‌ویک پادشاه هستند. برخی از آنها نوشته‌هایی بر جای گذاشته‌اند که به دست ما نرسیده است.
نوشته‌های بیش از دوازده تن از این پیامبران در کتب مقدس عبری باقی مانده است. با این وجود، این کتاب‌ها به‌گونه‌ای در عهد عتیق جمع‌آوری شده‌اند که دوازده کتاب کوچک از پیامبران را در کنار هم قرار می‌دهند. این پیامبران را دوازده پیامبر کوچک می‌نامند و عبارت‌اند از هوشَع، یوئیل، عاموس، عوبَدیا، یونس، میکا‌ه، ناحوم، حَبَقّوق، صَفَنیا، حَجَّی، زکریا و ملاکی. کتب پیامبران دیگر مانند اشعیا، ارمیا، حزقیال و دانیال جداگانه جمع‌آوری شده‌اند.‌ بنابراین گردآورندگان کتاب مقدس، لزوم تنظیم مکتوبات به‌صورت کتب دوازده‌گانه را دریافته بودند.
کتاب مزامیر یا زبور نیز به عدد دوازده توجه نشان می‌دهد. مزامیر از میان مجموعه‌های پیشین گردآوری شده‌اند و تعداد مزامیر در هر مجموعه، عنایت به عددی نمادین را نشان می‌دهد. مزامیر، مانند کتب موسی(ع)، به پنج کتاب تقسیم شده‌اند. اولین کتاب در اصل، 40 مزمور و کتاب دوم در اصل 30 مزمور داشته که در مجموع 70 مزمور را تشکیل می‌دهند. مجموعه کامل مزامیر از 150 مزمور تشکیل شده است. یکی از مزامیر کتاب اول به دو مزمور (مزمور 9 و 10) و یکی از مزامیر کتاب دوم نیز به دو مزمور (مزمور 42 و 43) تقسیم شده‌اند و بدین‌ترتیب، تعداد کل مزامیر را به 150 می‌رسانند.
یازده مزمور داریم که هر یک دوازده آیه دارند، هرچند چندین مزمور 13 آیه‌ای را هم شاید بتوان در این دسته جای داد. یازده مزمور از آنِ پسران «قورَح» است، هرچند به نظر می‌رسد که مزمور 43 از مزور 42 جدا شده باشد که می‌توان آن را مزمور دوازدهم در این سلسله دانست. سرانجام مزامیر آساف قطعاً از دوازده مزمور تشکیل شده‌اند. متن مزامیر غالباً به صیغه اول‌شخص مفرد (من) و خطاب به خدا یا مردم، گاه امت و گاهی افراد شریر، نوشته شده است. این بیانِ مزمورسراست. در میان مزامیر، خدا فقط در چند موضع معدود، مستقیم سخن می‌گوید که عبارت‌اند از مزامیر 15: 2-5؛ 46: 10(11)؛ 50: 5-23؛ 75: 2-6 و 7؟ و 8؟؛ 81: 6-16؛ 82: 2-7؛ 89: 19-37 و 95: 9-11. فقط یکی از این هشت قطعه، یعنی مزمور 15، جزو مزامیر داوود(ع) است. مزمور 46 از مزامیر قورح و مزمور 89 از آنِ «اِیتانِ اِزراحی» است. همه مزامیر باقی‌مانده به‌جز آخرین مزمور، مزامیر آساف هستند. بیشتر کلام خدا در مزامیر دوازده‌گانه، یعنی مزامیر آساف، نقل شده است. مزامیر آساف مزامیر 50 و 73 تا 83 هستند. از آنجا که حداقل مزامیر 79 و 80 گویا متأخرتر از دیگر مزامیر سروده شده‌اند، می‌توان دریافت که این مزامیر به ترتیب زمانی مرتب نشده‌اند. ترتیب آنها به جایگاه نمادینشان در سلسله دوازده‌تایی ارتباط دارد. پیش از این دیدیم که نام پسران اسماعیل(ع) الگویی منطقی از تکامل معنوی را تشکیل می‌دهند. آیات دوازده‌تایی مزامیر از مقطعی خاص، معانی خاص نمادینی را برای هر قطعه شماره‌گذاری‌شده از یک تا دوازده نشان می‌دهند. این معانی خاص در مزامیر آساف کاملاً مشخص است.
در قسمت آینده به بررسی عمیق‌تر مزامیر آساف خواهیم پرداخت.