به گزارش قدس آنلاین، هشتمین شب از محرم حسینی به نام حضرت علی اکبر (ع) نخستین شهید کربلا از بنی هاشم اختصاص دارد و روضه خوانی های این شب نیز درباره آن شاهزاده است.
مرحوم مقرّم می نویسد: علی اکبر (ع) در روز یازدهم شعبان سال 33 هجری- دو سال قبل از کشته شدن عثمان (الحدایق الوردیه) به دنیا آمد. و این موافق است با قول ابن ادریس(ره) در «سرائر» که فرموده: حضرت علی اکبر (ع) در خلافت عثمان چشم به دنیا گشود.
پس در روز عاشورا آن بزرگوار 27 ساله بوده و تایید می شود به اتفاق مورّخین و علماء علم نسب که حضرت علی اکبر (ع) از امام سجّاد (ع) بزرگتر بوده و امام سجّاد (ع) در روز عاشورا 23 سال داشته اند، و اینکه بعضی سن آن جناب را 17یا 19سال نقل کرده اند، با این اتفاق مغایر است، مضافاً بر اینکه شاهدی بر قول خود ندارند. (1)
ابن شهر آشوب (ره) می نویسد: علی اکبر هیجده سال داشت، و گفته شده 25 سال بوده است. (2)
محدّث قمی (ره) گوید: در سن علی اکبر (ع) اختلافی عظیم است، ابن شهر آشوب و محمّد بن ابی طالب گویند؛ 18ساله بوده، و شیخ مفید او را 19 ساله دانسته اند. (3)
به‏ گفته‏ ابو الفرج‏ (4) و دیگران‏: على‏ اکبر (ع)‏ نخستین‏ فرد از بنى‏ هاشم‏ بود که‏ پس‏ از شهادت‏ یاران امام‏ حسین‏ (ع)‏ به‏ شهادت‏ رسید. او زمانى‏ که‏ به‏ تنهایى‏ پدر نگریست‏، در حالى که سوار بر ذو الجناح بود، نزد پدر شرفیاب شد و از او اجازه میدان خواست - على اکبر از همه مردم زیباتر و از اخلاقى برجسته برخوردار بود- اشک از چشمان پدر جارى شد و سکوت کرد و سپس فرمودند: "اللهم اشهد أنّه قد برز الیهم غلام أشبه الناس خلقا و خلقا و منطقا برسولک و کنّا اذا اشتقنا إلى نبیّک نظرنا إلیه".
"خدایا! گواه باش! جوانى به نبرد با آنان مى‏رود که از حیث اخلاق و شمایل و گفتار، شبیه‏ترین فرد به پیامبر تو است. ما هرگاه تشنه دیدار پیامبرت مى‏شدیم، به چهره على اکبر مى‏نگریستیم".

سپس امام علیه السّلام با صداى بلند فرمودند: "یا بن سعد! قطع اللّه رحمک کما قطعت رحمی و لم تحفظنى فى رسول اللّه".
"اى ابن سعد! خدا پیوند خویشاوندى‏ات را قطع کند که پیوند خویشاوندى مرا بریدى و حرمت خویشاوندى‏ام با رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله و سلّم را زیر پا نهادى".
علی اکبر (ع) به سوی دشمن حرکت کرد و با آنها جنگ نمایان و سختی کرد و عده ی بسیاری را به درک واصل کرد. سپس به جانب پدرش بازگشت و گفت: پدرم! تشنگی مرا کشت و سنگینی سلاح مرا به زحمت انداخت، آیا جرعه ای آب هست که به من بدهی؟
امام حسین (ع) گریستند و فرمودند: ای امان، پسرم! از کجا برایت آب بیاورم، اندکی دیگر مبارزه کن، دیری نمی گذرد که جد بزرگوارت محمد (ص) را زیارت خواهی کرد، و تو را از آبی سیراب کند که بعد از آن هرگز احساس تشنگی نکنی.
علی اکبر (ع) به طرف میدان برگشت، جنگ بسیار شدیدی کرد. منقذ بن مره عبدی او را با تیری هدف قرار داد و در نتیجه توان او را گرفت و به زمین افتاد. صدا زد: «یا أبتاه علیکَ مِنِّی السلام ...» پدر جان! از من به تو سلام، این جدم (پیامبر) است که به تو سلام می رساند و می فرماید: در آمدنت به سوی ما شتاب کن. سپس فریادی زد و به شهادت رسید.
امام حسین (ع) بر بالین علی اکبر امد، و صورتش را بر صورت او گذارد و فرمود: «قَتَل الله قوماً قَتَلوک ...» خدا بکشد گروهی که تو را کشتند، چقدر بر خدا گستاخی نمودند و حرمت رسول خدا (ع) را شکستند. پس از تو خاک بر سر دنیا باد.
ناگاه زینب (س) دختر علی (ع) از خیمه بیرون آمد و فریاد زد: «یا حبیباه، یابن اخاه» ای حبیبم، ای فرزند برادرم. تا ان که خود را بر روی کشته ی او انداخت. امام حسین (ع) خواهر را گرفت و به سوی خیمه برگرداند. (5)
پیکرت مانند تسبیحی است که از هم وا شده               تیغ و تیر و نیزه روی بیت بیتت جا شده

طعنه و زخم زبان قد تو را خم کرده است                     قد تو حالا شبیه مادرم زهرا شده ...
آن قدر روی تنت شمشیر و نیزه تاخته...                      قد تو رعنای من، رعناتر از طوبی شده
مادری پهلو شکسته رو به رویت آمده                         کوچه، سیلی، میخ در معنا شده
واژه های بر زبانم کمتر از حد تواند                             برکه شعرم به شوق نام تو دریا شده
پی نوشت ها:
1- زندگانی قمر بنی هاشم و علی اکبر، مقرم، ص 12
2- مناقب، ج 4، ص 109
3- ( ارشاد، ج 2، ص 109
4- مقاتل الطالبین، ص 115
5- لهوف، سید ابن طاووس

انتهای خبر/