به گزارش قدس انلاین به نقل از پرس تی وی درحالی که دولت انگلیس بارها اتهامات درباره کمک این کشور به صدام حسین در جریان جنگ تحمیلی ۸ ساله بر ایران را رد و بر بی‌طرف بودن لندن تاکید کرده است، اسناد فاش شده نشان می‌دهند مارگارت تاچر، نخست وزیر وقت انگلیس ۷۸ نوع از انواع مختلف تجهیزات نظامی در اختیار عراق قرار داده بود.

این افشاگری‌ها علاوه بر این‌ که ضربه شدیدی به ثبات انگلیس می‌زند از ماهیت ریاکارانه این کشور نیز پرده بر می‌دارد، چرا که انگلیس یکی از امضاکنندگان قطعنامه شماره ۴۷۹ شورای امنیت سازمان ملل است که در ۲۸ سپتامبر ۱۹۸۰ به تصویب رسید.

بر اساس این قطعنامه از تمامی کشورهای عضو سازمان ملل خواسته شده بود "ضمن خویشتن‌داری بیش‌تر، از هر گونه اقدامی که به افزایش و گسترش این درگیری منجر شود، خودداری کنند."

رژیم عراق در ۲۲ سپتامبر ۱۹۸۰ به ایران حمله کرد و با کمک قدرت‌های سلطه‌گر غربی در جریان این تهاجم از هر تاکتیک وحشیانه‌ای بهره برد.

عراق با استفاده از تسلیحات شیمیایی علیه غیرنظامیان ایرانی موجب کشته شدن هزاران نفر شد. بر اساس تخمین‌ها، آمار قربانیان این حملات با در نظر گرفتن ۲۰ هزار سرباز ایرانی که در اثر این تسلیحات شیمیایی بلافاصله کشته شدند، بیش از ۱۰۰ هزار نفر است.

در جریان جنگ تحمیلی ۸ ساله عراق علیه ایران، انگلیس قصد داشت با تامین تجهیزات برای صدام برای تداوم جنگ تحمیلی علیه ایران به توسعه اقتصادی نیز دست یابد. لندن این اقدام را با تامین تجهیزات غیرمهلک به میزان اندک و معرفی دستورالعمل‌های صادرات موسوم به "دستورالعمل‌های هاو" انجام داد.

یکی از وزرای کابینه انگلیس در ماه مارس ۱۹۸۱ با ارسال نامه محرمانه‌ای به تاچر تصریح کرد ارزش قراردادهای این کشور با عراق در "شش ماهه گذشته" بیش از ۱۵۰ میلیون پوند انگلیس بوده است.

در این نامه همچنین آمده است ملاقات با صدام که به‌ عنوان "گامی چشمگیر به ‌سوی ایجاد روابطی مؤثر با عراق توصیف شده است، باید به ایجاد منافع سیاسی و تجاری مهم بیانجامد."

تاچر در این نامه ضمن ابراز رضایت از این موضوع، درباره میزان یکپارچگی کابینه در "رویکرد مصمم" به این قضیه نیز سؤالاتی مطرح کرده بود که پس از آن دستور استفاده از نیروی مرگ‌بار برای شکست حصر سفارت ایران در لندن در سال ۱۹۸۰ را صادر کرد.

افزون بر این، تصمیم تاچر برای فروش تسلیحات به رژیم عراق در سال ۱۹۹۰ و همزمان با تهاجم عراق به کویت برای انگلیس نتیجه معکوس داشت، چرا که لندن خود را در حال جنگ با کشوری دید که خود از لحاظ تسلیحاتی آن را تجهیز کرده بود.