در همین نزدیکی، ترکیه که تولیداتش محبوب ذایقه ایرانی ها شده، با حمایت مستمر و مؤثر توانست صادرات منسوجات و پوشاک خود را به مرز ۲۸میلیارد دلار در سال۲۰۱۳ میلادی برساند. نگاهی به آمارها تأیید می‌کند، اجرای برخی سیاست‌های حامی واردات و سوداگری، کشور ما را به بارانداز پوشاک خارجی تبدیل کرده و این یعنی رکورد بازار داخلی، ورشکسته شدن تولید کننده وطنی و فرصت سازی برای کسانی که خارج از مرزهای ما قرار دارند.

  سهم کم پوشاک داخلی در بازار ایران

براساس آمار بانک مرکزی، تقاضای بازار پوشاک ایران، ٥/٧‌میلیارد دلار است؛ یعنی سرانه مصرف پوشاک هر ایرانی ٩٦ دلار یا حدود 300 هزار تومان است.  از این بازار ٥/٢‌میلیارد دلار سهم تولید داخلی و پنج ‌میلیارد دلار سهم پوشاک خارجی است که بیشتر به صورت قاچاق وارد کشور می‌شود.

به گفته مجتبی خسروتاج، قائم‌مقام وزیر صنعت، آنچه در بازار به عنوان پوشاک وارداتی عرضه و به شکل رسمی وارد کشور می‌شود، 6 میلیون دلار است، در حالی که می‌دانیم بر اساس اعلام ستاد مبارزه با قاچاق، رقمی بالای دو میلیارد دلار پوشاک وارد بازار ایران می‌شود.

محمد حسین طباطبایی، رئیس صنف پیراهن دوزان هم در گفت‌وگو با خبرنگار ما با اشاره به اینکه  بازار، لبریز از پوشاک چینی است که از مبادی غیر رسمی وارد کشور می‌شوند، می‌گوید: این پوشاک که بیشتر از نوع نامرغوب بوده و با جعل نام تجاری آن‌ها تولید می‌شود، از طرفداران زیادی در بازار برخوردار شده است. متأسفانه بازار پوشاک ایران حکایت غاز بودن مرغ همسایه است و تولیدات مرغوب ایرانی به چشم مشتریان نمی آید.  وی می‌افزاید: مصرف کنندگان، برند را علامت تشخص می‌دانند و عقیده دارند اگر نشان یک واحد معتبر روی پیراهن و کت آن‌ها نقش ببندد، وجهه اجتماعی آن‌ها را ارتقا می‌دهد، سوق به سمت برند، متأسفانه در سال های اخیر مشتری را از بازار داخل و مصرف کالای ایرانی دورتر کرده و میدان را برای خارجی ها باز گذاشته است.

طباطبایی با اشاره به اینکه تولید کنندگان پوشاک به دنبال راه های فرار از هزینه‌های تولید هستند، می‌گوید: شرایط به گونه ای رقم خورده که دوخت پیراهن در واحدهای صنفی مقرون به صرفه نیست و تولید کنندگان داخلی، به صورت فله ای اقدام به سفارش پیراهن های دوخته به چین می‌کنند و پس از دریافت سفارش، با دوختن مارک خود روی آن ها و بسته بندی، آن را روانه بازار می‌کنند تا بتوانند جنس خود را با قیمت ارزان به دست مصرف کننده برسانند.

وی با بیان اینکه یکی از مهم‌ترین عوامل رقابت و تبلیغ در دنیای تجارت قیمت است، می‌افزاید: افزایش قیمت‌ها برای تولیدکنندگان داخلی پدیده خوشایندی به شمار نمی‌آید و سبب می‌شوند مشتریان آن ها در سطح وسیعی ریزش کنند. وی همچنین معتقد است، در غیاب تبلیغات و بازاریابی مناسب و حمایت های دولتی، بازار پوشاک بهترین هدف برای کشورهایی خواهد بود که می‌خواهند روند رو به توسعه صادرات را در کشورشان طی کنند.

  تولید پوشاک با10 درصد ظرفیت

محسن مرادی از تولید کنندگان پوشاک در گفت‌وگو با خبرنگار ما  با تأکید  بر اینکه در حال حاضر واحدهای تولیدی با 10 درصد ظرفیت خود مشغول کار هستند، می‌گوید: هم اکنون تولیدی وجود ندارد، تمام آنچه در فروشگاه ها به مردم عرضه می‌شود، کالاهای قاچاق است.

وی با اشاره به اینکه باید تولید و عرضه با میزان تقاضا همخوانی داشته باشد، می‌گوید: وقتی تقاضایی در بازار وجود ندارد، تولید اصلاً معنا ندارد. بیشتر تولیدکنندگان با انبوه کالاهای فروخته نشده مواجهند، هم اکنون یکی از تولید کنندگان با توجه به پیش بینی برودت هوا 17 هزار کاپشن تولید کرده که به خاطر کسادی بازار با چک مدت دار فروخته و حالا باید با مشکلات چک هایی که یکی یکی برگشت می‌خورد، دست و پنجه نرم کند، او قادر نیست حتی پاسخگوی هزینه هایی باشد که در این مسیر متحمل شده است.

  کت و شلوار تولید ایران با برند انگلیسی

مرادی می‌گوید:   واحدهای تولیدی هم داریم که از این آب گل آلود خوب ماهی می‌گیرند، خیاطان زبردستی را می‌شناسم که کت و شلوار تولید می‌کنند و آن را به انگلستان صادر می‌کنند، آنجا مارک ساخت انگلیس روی آن می‌خورد و بعد از آنجا دوباره به بازار ایران صادر می‌شود تا با  ارزش افزوده بالایی که به خاطر رفت و برگشت و مارک آن پیدا کرده، در بهترین فروشگاه ها به قیمت 8 میلیون تومان فروخته شود.

این تولید کننده می‌افزاید: چنین فروشگاه‌هایی که اقدام به توزیع پوشاک خارجی جعلی می‌کنند، با توجه به سود بالایی که دارند، امکان پرداخت اجاره مغازه‌ها در خیابان‌های اصلی را دارند، این دسته از فروشندگان نیز به تنگ‌ شدن عرصه فعالیت برای تولیدکنندگان داخلی دامن می‌زنند.

وی با تأکید بر اینکه در فرآیند تولید همه آوارها بر سر تولیدکنندگان خراب می‌شود، تصریح می‌کند: قصه تولید در بازار امروز به این شکل است که از یک سو دولت با وضع قوانین مختلف به جای حمایت به افزایش هزینه تولید دامن می‌زند و به حق تولید کننده اجحاف می‌کند و از سویی مردم تولیدات آن ها را پس می‌زنند و نگاهشان به پوشاک آن سوی آب دوخته شده، بنابراین تولیدات به فروش نمی رسند و کمبود نقدینگی به وجود می‌آید، این مشکلات در حالی که بازار نیز با رکود مواجه است، سلسله وار ادامه می‌یابد تا تولید کننده بودجه کافی برای تأمین حقوق کارگرانش را نیز نداشته باشد و در چنین شرایطی هر روز شاهد پایین کشیده شدن کرکره های واحدهای صنفی هستیم که رنگ و بویی از تولید دارند.