به گزارش قدس آنلاین به نقل از خبرگزاری شبستان، ترس از صفات مذموم آدمی است که وجود بیش از اندازه آن در انسان راه تفکر و تعقل را روی او می بنند و قدرت عمل را از او می گیرد از این رو نسبت به پرهیز از آن مگر در مواردی خاص، در آموزه های روایی بشدت نهی می شود.
امیرمومنان امام علی (ع) می فرمایند: «ترسويى و آزمندى و بُخل، خوي هاى بدى هستند كه از بدگمانى به خداوند سبحان مايه مى گيرند.»
همان حضرت (ع) فرموده اند: «ترسويى زياد، از ناتوانى نفس و سستى يقين است.»
و نیز از ایشان است که فرمودند: «هرگاه از کاری ترسیدی خود را در آن بینداز زیرا ترس از آن کار بزرگتر از خود آن کار است.»
همچنین، پیامبر اکرم (ص) به امیرمومنان (ع) فرمودند: «اى على! با ترسو مشورت مكن، زيرا او راه بيرون آمدن از مشكل را بر تو تنگ مى كند و با بخيل مشورت مكن، زيرا او تو را از هدفت باز مى دارد و با حريص مشورت مكن، زيرا او حريص بودن را در نظرت زيبا جلوه مى دهد.»
امام باقر (ع) نیز در نکوهش ترس می فرمایند: «انسان با ایمان نه ترسو است و نه حریص و نه بخیل»!
و رسول گرامی اسلام (ص) فرموده اند: «کسى که در خود ترسى احساس مى کند در جنگ شرکت نکند»!
علاوه بر این، امیرمؤمنان امام علی (ع) به مالکاشتر دستور دادند که افراد ترسو را در شورای خود نپذیرد، چرا که آنها سبب تضعیف او میشوند، «لاتدخلنّ فی مشورتک... جباناً یضعّفک عن الأمور.»
و در جای دیگر آمده است: «و یعظّم علیک ما لیس بعظیم؛ و موضوعات کوچک را در نظر تو بزرگ نشان میدهند.»
منابع:
غررالحکم
بحارالانوار
میزان الحکمه
نظر شما