رئیس‌جمهور در حالی امروز برای شرکت در مجمع عمومی سالانه سازمان ملل راهی نیویورک می‌شود که برخی فعالان سیاسی و رسانه‌های منتسب به یک طیف سیاسی، توقعاتی آرمانی از دیدار پزشکیان و ترامپ در حاشیه این اجلاس مطرح می‌کنند که بیش از مطالبه‌ای دیپلماتیک، نوعی رؤیافروشی سیاسی است.
اگر به آنچه در این سال‌ها درزمینه مسئله هسته‌ای و مذاکرات رقم خورده نگاهی بیندازیم، می‌بینیم در این فرصت ۲۲ساله، از توافق سعدآباد در سال ۸۲ تا توافق ایران و آژانس در شهریور امسال، روند عمومی حاکم بر دیپلماسی هسته‌ای ایران، تعامل و تلاش برای توافق و پذیرش محدودیت‌ها در ازای رفع تحریم‌ها بوده است. با این حال، آخرین پرده از تلاش برای احیای توافق به شکلی که اطمینان درباره برنامه هسته‌ای ایران ایجاد و تحریم‌ها نیز رفع شود در مذاکرات ایران و آمریکا در ابتدای سال جاری تا اواخر بهار امسال دنبال شد، اما حمله اسرائیل و همراهی آمریکا با این حمله، موجب بر هم زدن میز توافقی شد که ترامپ یک سوی آن ایستاده بود و بعضاً حتی با خوش‌بینی از توافق با ایران سخن می‌گفت. در حقیقت این هجوم دقیقاً وسط مذاکرات ایران و آمریکا رخ داد و آمریکایی‌ها از سر میز مذاکره، با بمب بر سر تأسیسات هسته‌ای کشورمان حاضر شدند.
اگرچه واضح است دیپلماسی و مذاکره را باید به عنوان ابزاری دید که نباید هیچ‌گاه کنار گذاشته شود، اما انتظار می‌رود توصیه به مذاکره در سطح رؤسای جمهور دو کشور، آن هم پس از حمله مستقیم ایالات متحده به جمهوری اسلامی ایران و حمایت قاطعش از رژیم صهیونیستی، با تدبیر و تأمل بیشتری همراه شود. در حقیقت اگر همواره در دوره حضور رئیس‌جمهور در مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک، مطالبه دیدار رؤسای جمهور ایران و آمریکا مطرح می‌شود اما انتظار می‌رود این مطالبه در فضای واقعی ابتدای مهر ۱۴۰۴ که جنگ ۱۲ روزه با حمایت و همراهی آمریکا علیه کشورمان رقم خورده است و حتی اروپایی‌ها نیز سیاست فشار و ماشه‌چکانی را در پیش گرفته‌اند، واقع‌بینانه‌تر باشد و با این ملاحظه همراه شود که آیا اساساً دعوتی به مذاکره از سوی آمریکایی‌ها صورت گرفته است؟ آیا تضمینی درباره اجتناب از حمله به کشورمان در دوره مذاکره و پس از توافق وجود دارد؟ آیا پس از حمله نظامی و ماشه‌چکانی دیپلماتیک، می‌توان چنین تصویر آرمانی و رؤیایی ترسیم کرد که میز مذاکره‌ای در نیویورک چیده شده و رؤسای جمهور دو کشور بر سر آن نشسته‌اند؟